Mijn tweelingziel, Arnold, een Arizona Navajo Indiaan

feb 4, 2018 | EmigratieVerhalen

Dit is het verhaal van Sabine, die haar hart volgde en haar leven in Nederland vaarwel zei om een leven met Arnold, een Navajo Indiaan uit Arizona, op te bouwen. Zij hebben elkaar via facebook leren kennen. Lees hier hoe het begon en hoe het verder gaat. Sabine heeft zelf een blog en plaatst haar avonturen ook in de NIHB facebook groep waar zij veel trouwe volgers heeft. Internet is niet vanzelfsprekend voor Sabine, daarom voegen wij voor haar en haar volgers de nieuwe hoofdstukken ook hier toe. Wij ontvangen ze via de app, wanneer Sabine de kans krijgt, ze via haar telefoon te versturen. Wij wensen iedereen veel plezier in het lezen van dit inspirerende verhaal 🙂

Hoe het begon…..

Mijn leven is tot nu toe heel zwaar geweest. En ik heb veel beproevingen moeten doorstaan. Als kind van 4 jaar was ik mij al sterk bewust dat ik “verkeerd terecht was gekomen”. Het gevoel van niet thuis horen, geen verbintenis voelen had ik toen al heel sterk. Ook de rest van mijn leven heb ik mij als een buitenstaander gevoeld. Geen diep emotionele band aangaan. Mijn hart afgesloten tegen nog meer pijn, teleurstellingen. Terugkijkend heb ik zoveel beslissingen met mijn verstand gemaakt en de meeste waren allemaal fout. Toch leek het zo alsof ik daar doorheen moest en het geen kwestie van willen was, maar van ondergaan. Diepe eenzaamheid heb ik gevoeld. Het gevoel van nergens bijhoren. Van alleen mezelf hebben. Maar was het dit nu? Ik heb mij verstopt in mijn dieren, in mijn paarden. Maar ik ben mij er al die tijd bewust van geweest.

Mijn facebook

Arnold melde zich aan als vriend dmv een gezamelijke vriend die we beiden niet kennen. Ik weet nog dat ik dacht..oh leuk een cowboy. Maar uiteindelijk was hij maar een van de 5000 facebookvrienden die ik heb. Hij reageerde op een foto die ik op mijn facebook site geplaatst had. Een blokhut midden in de natuur. Met de mededeling hoe mooi het zou zijn om daar te wonen zonder telefoon en auto. Om daar van het land te leven.

Arnold reageerde dat hij zo woonde maar dat hij single was. Normaal zou ik het met een grapje hebben afgedaan. Maar nu heb ik er eigenlijk niet op gereageerd omdat ik dat onmogelijk voor mijn gevoel kon liken.

Dit was 12 oktober 2015.

App contact

Twee weken later schreef hij mij een privéberichtje op messenger, goodmorning Sabine what a lovely picture of you and your horse, nou kreeg ik best heel veel van die reacties op mijn profielfoto dus daar ging mijn hart niet direct sneller van slaan. Maar goed even oppervlakkig geappt.

Dagen daarna schreef hij “goodmorning Sabi”. Toen dacht ik, huh ik heb hem toch niet verteld dat mijn vrienden mij ook zo noemen?

Wat gek! En ook dat hij goedemorgen schreef terwijl het hier al middag was, dus op mijn berichtje dat hij misschien wel een vampier was en overdag aan het plafond hing, werd door hem met veel “lol” op gereageerd.

Toen begon er dus een app uitwisseling die meteen erg open en de diepte in ging. Hij bleek ook dieren te hebben. Dus daar ging het in het begin veel over.

Het stoppen met appen was toen al erg moeilijk. Alsof we alles met elkaar wilden delen en zoveel te vertellen hadden.

Arnold vertelde dat hij zo van de westernstyle van leven houd. Het in de natuur zijn. Het werken met dieren. Het simpele leven. Toen ik het las was het alsof ik door de bliksem getroffen werd. Het herkennen van een verlangen in mijzelf bracht mij helemaal van mijn stuk. Ik moest ook huilen tijdens de appwisseling. Dit vertelde ik hem ook. Dat dat eigenlijk iets was wat ik altijd gewild heb. Wat ik altijd gezocht heb in iemand. Hij was nooit iemand tegengekomen die zo’n leven wilde. Of die hij leuk genoeg vond.

Hij heeft ook heel veel moeilijke dingen moeten doorstaan in zijn leven. En heeft dezelfde eenzaamheid en niet verbonden zijn gevoeld. Dat appen ging maar door, uren en uren. S’nachts tot in de late uurtjes en overdag als we niet sliepen. Een onafgebroken stroom van apps. Over alles in ons leven.

Ik voelde al gauw hoe mijn hart toch wel heel hard begon te kloppen bij het zien van het groene app lampje maar ik dacht nog niet aan mijn tweelingziel. Ik wist eigenlijk helemaal niet goed wat er gebeurde. Ik dacht dat ik teveel koffie dronk en daardoor zon brandende bal in mijn borst en buik voelde.

Arnold is een native american. Een navajo indiaan dus. Hij woont in een indianenreservaat midden in canyon the chelly in Arizona amerika. Het tijdsverschil is 8 uur. Hij is een hardwerkende gedisciplineerde man die om vijf uur s’ochtends opstaat om zijn emmers water te verwarmen op de houtkachel voor zijn bad. Hij heeft koeien, schapen en een paard.

Dit begon serieuze vormen aan te nemen rond 17 november al. Het gevoel van herkenning..verbondenheid was eigenlijk meteen aanwezig. Ik vond alles maar dan ook alles leuk aan hem.

2. Verliefd

Ik wist inmiddels dat ik tot over mijn oren verliefd was, een alles verterende verliefdheid. Van het moment dat ik opsta tot het moment van slapen gaan denk ik aan hem. Het fysieke pijngevoel van gemis! Hoe kan dat nou bij iemand die ik nog nooit heb gezien, maar wel het gevoel van, ik heb hem gevonden. Gelukkig bleek hij precies hetzelfde te hebben.

Rond de jaarwisseling was het al duidelijk, ik moet erheen. Ik moet hem zien. Ik moet voor mijzelf uitzoeken wat het is. Het eerste telefoongesprek was over de messenger, om 15.45 op de parkeerplaats van mijn werk. Wat waren we beide zenuwachtig……maar zijn stem!! Het drong door tot diep in mijn ziel. Hij bestaat echt, wat wij hebben is echt. Een weg terug was er al niet meer. We hadden elkaar gevonden.

Uren lange appgesprekken, iedere dag en s’nachts. Urenlange telefoongesprekken over van alles. En dan ophangen en elkaar missen..zo erg. Pijn in mijn borst iedere dag. Als hij zegt dat hij me mist of van mij houdt voelt het alsof mijn hart uitgeknepen wordt. Inmiddels is mijn leven bijna tot een stop gekomen. Alles draait om ons. Wat zijn we beide bang dat ons iets overkomt, doe voorzichtig. Zorg voor jezelf, rij voorzichtig, draag je gordel. Ik kan niet meer zonder je.

Als ik er aan denk dat hem iets zou overkomen dat wordt ik letterlijk misselijk en krijg ik een gevoel van paniek. Hij heeft dat ook. Als hij mij s’nachts appt dan wordt ik een kwartier later wakker. Er is geen houden meer aan. Ik moet erheen. Ik moet hem aanraken ik moet hem ruiken. Ik moet hem voelen. Ik die altijd zo rationeel ben. Zo nuchter, met twee voeten op de grond. Ik ben bereid alles op te geven voor hem.

Zijn stem, als hij voor me zingt, nee ik vind dat zelfs niet gek. Ik vind alles leuk wat hij doet. Ik voel ook zo’n respect voor hem. Ik het begin noemde ik hem wel eens an asshole tijdens onze apps. Maar daar had ik zo’n spijt van dat ik dat allang niet meer doe. Ik wil dat hij gelukkig is. Ik wil bij hem zijn.

Ik ga erheen, ik heb alles geregeld. De vlucht het hotel. Het lange aftellen is begonnen. 4 maanden wachten. Ondraaglijk voor ons beide. Als ik in een dip zit zegt hij, just keep focussed on the day untill we meet. Days go fast. Maar we weten beide dat iedere minuut. Ieder uur zonder elkaar bijna ondraaglijk is. Het missen. En verlangen elkaar te zien. Het sterke gevoel van verbondenheid. Maar ook blijdschap, we hebben elkaar gevonden. Maar wat duurt het nog lang.

Edith mijn collega begon over dat ik mijn tweelingziel heb gevonden. Ook weer een schok van herkenning..oh mijn god alles wat we elkaar geappt hebben wordt hierin beschreven. Over alle tekens die we krijgen. De dromen die we over elkaar hebben. Hurry hurry please come. Zegt arnold. Ik voel het ook. Ik wil een tijdmachine.

3. Wat gebeurt er toch?

Ik heb geen verdediging meer. My guards are down. Mijn muur is afgebrokkeld. Ik ben kwetsbaar. Als Arnold het wil, kan hij me nu vermorzzelen en ik hem. Nooit zou ik er meer overheen komen als dit zou stoppen tussen ons, ik ga nooit meer voor iets minder in mijn leven. Liefde ik heb nooit geweten hoe dat eigenlijk voelt. Of wat het is. En nu voel ik het voor een indiaan die meer dan 8000 miles van mij vandaan woont. Hij wil mij en ik wil hem. We kunnen niet anders meer.

In een Navajo community zijn ze niet open naar elkaar toe. Over heel veel dingen wordt niet gesproken. In tegenstelling tot ons Hollanders die overal open en eerlijk over spreken. Ik kwaak er dus ook lustig op los en schrijf alles in de app naar Arnold die het dan s’ochtends leest. Veel dingen schreef hij versleutelt naar mij, voor mij om uitgepuzzeld te worden. Vaak voelde het als een steen in mijn maag als het uit zijn hart kwam. Maar te kwetsend om vrij uit te spreken.

Ik voelde wel aan wat het was. Waarop hij dan bevestigend antwoordde. Wat in vorige relaties misschien een spelbreker zou zijn geworden heb ik dat bij hem absoluut niet. Alleen een groot gevoel van begrip en respect en liefde naar elkaar toe. Wij zijn elkaars beloning voor de ontberingen in ons leven. Zo voelt het voor ons beide.

Ik zei een tijd geleden dat het mij ook niet uit zou maken als hij eruit zou zien als shrek, daar liggen we dan ook dubbel van het lachen om. Gelukkig vind ik hem ook heel aantrekkelijk. Iedere ochtend (echt iedere) dag als hij wakker wordt krijg ik een appje, goodmorning baby! Ik weet dan ook meteen hoe zijn stemming is, alsof het appje een kleur heeft. Eigenlijk best creepy.

Mijn telefoon, mijn heilige telefoon. Want hij zit daar in.

4. Het bliksemverhaal

Hij vertelde mij twee weken geleden, er is iets met mij gebeurd 6 jaar geleden en dat moet je weten. Hij kon dat op dat moment niet uitleggen omdat hij aan het werk was. Niet handig omdat ik daardoor de hele dag tijd had om hierover te piekeren, dus van alles ging door mij heen en ik maakte mij grote zorgen.

S’avonds laat 1 uur s’nachts mijn tijd vertelde hij hoe hij 6 jaar geleden tjjdens het werk bij de schapen door de bliksem is getroffen. Tjjdens een enorme onweersbui waarbij de hele vallei onder water kwam te staan. Hij is bewusteloos geraakt en kwam later bij. Een enorme zwavel lucht ruikend. Hij kon niet plassen een paar dagen en had dus enorm geluk gehad dat hij nog leeft. Ook blijkt hij daardoor ineens alles enorm sterk te kunnen ruiken. En werd ook misselijk bij bepaalde geuren.

Ik moest op dat moment naar huis rijden, ik was in Deventer bij een vriendin. Hij zou mij later bellen want hij was ook onderweg. Van alles ging door mijn hoofd, stel je voor dat hij ook misselijk wordt van mijn lucht. En dat we daarom niet bij elkaar kunnen zijn. En nog veel meer, hij belde maar niet. En ik wachten en wachten en werd eigenlijk steeds ongeruster. Straks is het waar wat ik denk en wil hij me niet meer. toen ik hem begon te bellen pakte hij niet op. Zie je nou wel hij wil niet meer

Ik was bijna thuis en al in tranen toen hij oppakte. Hij was hooi gaan halen en moest zijn telefoon eerst aan de lader doen. Janken brullen..ja ik. Mijn ontdooide hart in vuur en vlam voor mijn indiaan. Gelukkig had ik me van alles in het hoofd gehaald..en wil hij niets anders op deze wereld dan aan mij snuffelen…maar de angst om elkaar kwijt te raken was bij ons allebei levensgroot en echt!

5.

In het begin teste ik hem nog wel eens uit. Van hoe reageert hij hierop of hoe zou hij in bepaalde situaties reageren. Zo vroeg hij aan mij of ik jaloers ben in bepaalde situaties. Waarop ik beamend reageerde..ja ik ben jaloers als iemand op een bepaalde manier aan mijn man zou komen. En ja ik zou haar aan de haren de hele ruimte doortrekken. Maar dat dat niet zou gebeuren als ze me al zouden zien. En dat ik voor zowel hem als mijn vrienden op zou komen. I would stand my ground. Toen ik hem vroeg of hij dat ook zou doen zei hij..nah ik niet ik ben niet zo’n persoon en ik ben ook niet jaloers. Nou ja dacht ik. Verdomme weer een die niet voor mij opkomt. En die zich verschuilt achter mij als de nood aan de man komt. Ik appte..en als iemand aan mij komt in een bar wat zou je dan doen. Of als ik in gevaar ben…ik ben gestopt met appen. Teleurgesteld en mokkend..s’morgens las ik wel 10 berichtjes van hem.. yes i would be angry if somebody touches my woman. Hell yeah I would stand up for you….saaaabbbbiiiii…baaaabyyyyyyy. i looooovvvveeeeee uuuuuuu i miss youuuuu. We weten beide dat het proces van aantrekken en afstoten er op zekere hoogte bij hoort..s’morgens beginnen we weer opnieuw zonder wrok. Gelukkig dat we weer contact met elkaar hebben. Het vorige loslatend omdat we zeker van elkaar zijn. Ik hou van hem. En hij houdt van mij. Untill we die zoals hij zegt..en zo is het. Ik zal altijd van hem houden. En zou kapot gaan zonder hem.

6.

Nu is het nog twee weken wachten, het wordt een hele reis. Alleen. Twee maal overstappen in een ander vliegtuig. Dan 450km rijden ook alleen. Gelukkig sta ik nog wel sterk in mijn schoenen. Maar het wordt een hele onderneming. De terugreis zal helemaal ondraaglijk zwaar worden als alles blijkt te zijn zoals het lijkt dat het is..mijn twinsoul tweelingziel ontmoeten zal het meest intense moment van mijn leven zijn. Maar daar willen en kunnen we beiden niet aan denken. Mijn grote hartverwarmende liefde van mijn leven. Mijn sterke drang om erheen te gaan…alles moet er voor wijken. Ik zal iedereen opgeven als het moet. Alle materiële zaken hebben geen waarde meer. Dit gaat buiten ons beiden om. We hebben geen invloed. Alle tekens staan op groen. Als de zee kon splijten zou dat ook gebeuren. Zo sterk is het. Ik vermijd alle mogelijke risico’s dat me iets zou kunnen gebeuren..en dat ik er niet heen kan. Angstwekkend…ik geloofde er niet in maar moet er nu aan geloven. En dan die rare dromen die we over elkaar hebben, die dan zo levensecht lijken te zijn. Elkaar omhelzen..wakker worden en dan nog steeds elkaars lichaam voelen. Om daarna weer overspoeld te worden door het gemis. I just wish you were her and I wish I was there, we willen bij elkaar zijn. So badly.

7.

Arnolds leven staat ook op zijn kop. Zijn familie denkt net als veel naasten van mij..dat hij knettergek is geworden. Who is that blond woman from holland? 1.80 tussen al die indianen..vorig jaar vroeg zijn collega en zijn zus hem wat hij voor zijn verjaardag wou hebben..ach weet ik niet zei hij. Nou dan wensen wij dat je een mooie blonde buitenlandse vrouw krijgt…dat vertelde hij al snel tegen mij. Toeval? Ik weet het niet..of een groen teken? Of een aankondiging..wat wij zelf willen? Samen zijn. Samen leven. In de natuur. A simple live together with the woman i love zegt arnold. You are my woman. My dutch girl. My hunny my stroopwafel. Ik zorg voor je I’ll keep you save. We’re gonna be just fine. Just focuss on that day we meet…hoop vrees. Liefde onzekerheid. En dat niet aflatende gevoel van gemis en drang om er heen te gaan. Ook alles wat ik moet loslaten. Het uittesten van elkaar. Aantrekken wegduwen. Vastgeplakt met superlijm aan elkaar. Alles wordt irrelevant en moet wijken voor het grote geheel. Ik wil niets aan hem veranderen. Hij is mijn balans, mijn water voor mijn vuur. Hij maakt mij een beter mens..hij maakt mij heel. En dat dit iets heel anders is dan een verliefdheid is weten we ook beide..het zou allang gedoofd zijn na bijna 6 maand. In plaats daarvan wordt het steeds erger. Hij zei tegen mij laatst..ik heb het gevoel alsof ik je al veel langer ken. Dat ik je ook heel vaak heb gezien. Dat je bij me woont en iedere dag over de drempel kunt stappen. We praten onbewust als man en vrouw, ik voel dat ook. Mijn hart is daar al. Mijn lichaam loopt zijn dageljjkse rondjes. 100% gefocust op 1 april. Raar allemaal? Ja vinden wij beide ook. En eng! Een emotionele uitputtende achtbaan. Maar ook prachtig en we zijn ook dankbaar dat we elkaar gevonden hebben. We zijn niet meer alleen!!!

8. De ontmoeting

Ja ik zit in het vliegtuig naar Washington. De douane ben ik door. Na gefouilleerd en bevoelt en gestript te zijn zit ik gelukkig in het vliegtuig. Op weg naar Phoenix. De bedoelde twee tussenstops worden er uiteindelijk vier. Met een hele koude ongemakkelijke nacht op het vliegveld in Newark. Rennen van vliegtuig in de volgende. Washington. Newark. San Francisco. Phoenix. Eindelijk ik kan mijn koffer ophalen en even opfrissen. Ik kan natuurlijk niet al stinkend naar arnold. Als ik bij de bagageband sta krijg ik alle berichtjes binnen, where are you. I think I see you ❤. Which gate are you. En van alle lieve collega’s. Maar waar blijft mijn koffer…is die na mijn gemiste vlucht wel meegekomen? Fuck nou moet ik natuurlijk dagenlang in dezelfde onderbroek lopen, of nieuwe kopen. Shit, Maar dan toch als ik de moed al helemaal opgegeven heb rolt mijn koffer als laatste de band op. Een Amerikaan pakt hem, heel lief, op voor me. Ik zie er zeker kwetsbaar uit. Maar nu gaat het toch echt gebeuren. Ik ga hem zien. Ik ben nu zo lang onderweg, al 30 uur. Dat ik niet eens meer zenuwachtig ben. Als ik buiten sta is het heerlijk weer. 25 graden strak blauwe lucht. Ik weet dat hij een amc truck heeft. Maar het zijn allemaal trucks daar. Als zijn auto mijn kant uitkomt weet ik meteen dat hij dat is. Van zijn kant kan het niet misse, ik ben de enige lange blonde tussen de Mexicanen en Amerikanen. Hij roept heeeyy en loopt met open armen op mij af. Stevig omhelzen we elkaar, eindelijk. There you are..gelukkig is hij net zo groot als ik. Zijn neef Sam zit ook in de auto..arnold heeft geen gps dus die 450 km hebben ze samen gereden. Sam is een oudere grote indiaan die iedere keer als hij praat bijna begint te zingen..althans dat dacht ik. Bleek gewoon zijn manier van praten te zijn. Dinéh indianentaal dus. Nou je verstaat er geen klap van maar het ligt wel lekker in het gehoor. Lol. Arnold ik zit naast hem. Goh wat is hij leuk..en wat is hij bruin. Hij heeft leuke kleren aan. Gewoon een spijkerbroek en een shirt. Buiten het vliegtuig zie ik het landschap..mijn god. Hele grote cactussen en bergen. Diepe dalen. Hele brede wegen en dorpjes uit een westernfilm. Maar het meest kijk ik naar links naar hem en hij naar mij. Lachen naar elkaar. Zo lief. Hij pakt gauw even mijn hand en knijpt er in. Onderweg verteld hij over het landschap en de natuur. Iedere keer als onze ogen elkaar ontmoeten lachen we naar elkaar. Ik moet hem gewoon iedere keer aankijken..zijn oren zijn haar zijn nek. Zijn handen. Zijn stem. Zijn lach. Verdimme wat is hij leuk. Het gekke is dat mijn brandende bal in mijn borst stopt zodra ik in de auto stap. Op het moment dat hij mij op de terugreis afzet bij het vliegveld begint het weer. Maar daarover later meer

9. Chinle zijn huis en Gallup

Het is al donker als we sam bij zijn huis afzetten. Het is enorm ruig. De weg is off the road hots en klots door elkaar geschud worden. Arnold moet nog even zijn kleren ophalen bij zijn eigen huis. Doordat hij mij op moest halen had hij de tas thuis laten staan. Ik had inmiddels een koffievlek in mijn witte shirtje door de weg er naartoe. Maar zijn moeder wou haar schoondochter ontmoeten, wie? Oh ik lol. Ze bleek tot mijn navel te komen ongeveer, maar wat een schatje.

Ze moest lachen om mijn lengte en haar zei Arnold en ze praat alleen Dinéh.

Toen ik aan Arnold vroeg hoever het hotel nog was zei hij, oh niet zo ver 90 mijl. Oh jee slik. Maar dat is in Amerika inderdaad een klein stukje, zo blijkt. Eindelijk in het hotel. Gek genoeg was het bij de ontmoeting al alsof ik Arnold al jarenlang ken. Alsof het een weerzien is en geen eerste ontmoeting. Dat zegt hij ook, o vertrouwd en eigen. Alsof we alleen maar even moeten herinneren hoe we eruit zien. Terwijl we toch echt 8000 mijl uit elkaar wonen. Eindelijk samen en lachen samen. Koffie drinken samen wakker worden, heerlijk vastgeplakt aan elkaar. We zitten in een hotel in Gallup. Midden in de Navajo nation. Het blijkt er behoorlijk gevaarlijk te zijn. Vorig jaar zijn er 43 mensen vermoord of dood gevonden. Er is veel werkloosheid en daardoor armoede. Iedereen heeft een wapen dus ze knallen elkaar overhoop. Ik merk er weinig van hoor. Arnold houd mij als een havik in de gaten. We zitten veilig in de auto. Maar toch..in mijn week blijkt er een vrouw verkracht vermoord en met de trui over het hoofd in de greppel te zijn gedumpt. Ik denk dat ik ook maar een geweer moet aanschaffen…

Zijn huis in Chinle Nazlini ligt dus een eind van gallup vandaan..in de canyon. Onderweg zien we wilde paarden, adembenemende landschappen met prachtige kleuren. Probeert arnold mij dinéh te leren. Waar hij vervolgens dubbel om ligt. Komen de raarste engelse versprekingen uit mijn mond, waar we beiden tranen om moeten lachen, maar mijn god wat voel ik me thuis. De ruimte en de rust..de 26 hectare wat ik dacht dat hij had blijkt ruim 4400 te zijn. Dat is helemaal niet voor te stellen hoe groot dat is..

Ratelslangen, beren, mountainlions, prairydogs, chipmunks, tarantulla’s, colibries, elanden en herten. Edelherten, reusachtige eagles die lammetjes de lucht in nemen. En nog veel meer dieren die allemaal in dat gebied voorkomen. Paarden, koeien,  schapen en veel wilde honden. Ze eten alles behalve huisdieren en slangen. Ze hebben allemaal een hekel aan slangen. Volgens hun religie zijn dat bad spirits. Het eten in amerika is zoals ik al dacht, alles is mierezoet. Het drinken zelfs het brood. Wel heel lekkere taco’s en hotdogs. Bij iedere bestelling die we doen gaat er weer wat mis, hele domme dames bij de drive through. Dus in plaats van twee hotdogs hebben we er dan zes. gieren van het lachen natuurlijk.

En Amerika is truck country, ik zei iedere keer, nice car. Maar dat mocht dus niet. Het was een truck. En een kleinere auto is een SUV. En hele kleine auto’s zijn cars. Nou ja ik hou wel van een grote truck dus er was genoeg te zien.

Ik ben voorgsteld aan een groot gedeelte van zijn familie. Die niet echt geloofden dat ik er was uit european. Zoals ze dat zeggen. Geen flauw benul waar holland of europa ligt of er olifanten zijn? Hahaa zijn moeder wilde ook alles weten over Holland de dieren en waar onze huizen van gebouwd zijn en of we allemaal stroom en stromend water hebben, pfff wat zijn we eigenlijk verwend met onze voorzieningen. Maar we hebben geen vrjjheid. Belastingdienst en tons of regels. Dat dan wel weer. De eigen huis en tuinprogrammas enz. wat staan we ver bij de natuur vandaan.

10. Terug naar Nederland

Ik wou eigenlijk schrijven terug naar huis maar zo voelt het niet meer. Het is vrijdag in het hotel in Gallup, morgen nog 1 dag en een halve nacht. Het ligt al als een steen op de maag. We hebben al over heel veel dingen gepraat. Hoe gaat het nu verder en hoe gaan we dat doen. Ik weet dat ik een hele zware tijd tegemoet ga thuis. Maar weet ook dat mijn vizier op de toekomst gericht is, ik sterk ben en dat het goed komt. En het goed zit tussen Arnold en mij. Oh ja ik ben ook onzeker en heb mijn twijfelmomenten maar die deel ik allemaal met Arnold. Hij heeft dat ook wel maar maakt zich vooral zorgen om mijn veiligheid. Maar goed het afscheid komt eraan, allemaal zielige liedjes op de radio, speciaal voor ons geschreven. We weten morgen moeten we uit elkaar. Morgen moet ik terug. De hele dag houden we elkaar vast. Hoe moet dat nou verder, we kunnen niet meer zonder elkaa, .zaterdagnacht op weg naar het vliegveld. We voelen het allebei. De laatste keer in de auto. De laatste keer koffie halen. De laatste kus. De laatste omhelzing. En daar gaat hij op weg terug naar chinle. Mijn knieën knikken. Ik wil heel hard huilen maar sta al in een lange rij om in te checken. Nee ik wil niet naar huis. Al die uren terug naar niets. Tranen verstoppen, Arnold zei, I can’t believe I let her go. God wat missen we elkaar, laat het alsjeblieft goed komen.

11. Terug naar Arnold Tracey Arizona

Nog 2 dagen dan ga ik naar hem toe, mijn koffers heb ik al gepakt. 6 weken geleden hebben we afscheid van elkaar genomenen hebben we elkaar voor het laatst gezien. Uren en uren van appen en bellen. Gelukkig hebben we nu ook Skype, dus de eerste keer dat we elkaar na 3 weken op skype zagen was zo leuk, alleen maar kijken naar elkaar en lachen. De neiging onderdrukken om de telefoon te gaan kussen lol, gekker moet het niet worden. Zijn haar was gegroeid en ook was hij hartstikke bruin geworden. Spierwitte tanden. Zijn lach en dat inademen dat hij dan doet..whooo.

We hebben veel gepraat over hoe we ons leven gaan invullen..eerst globaal. Nu steeds concreter en gedetailleerder. Hij heeft een plek gevonden waar onze cabin komt te staan. Tegen de canyon aan op een hoger gelegen vlak stuk. Een paar mijl van zijn oude huis vandaan. Met prachtig uitzicht over de vallei en prachtige sunsets. Zoals hij erover praat moet het echt fantastisch zijn. Hij houdt van de bergen van het landschap, hij is gek met zijn dieren. Ons huis in de canyon the chelly. Met ver op de achtergrond het black mesa gebergte. Met ruimte voor de schapen koeien geitjes kippen eenden bennie en de katten. Ja Arnold wil dat ook, hij zegt; we’re gonna take some ducks too sweety. Het leven zonder lawaai met alleen wind in de oren. En schapenbelletjes. Eigen stroom, eigen groente, eigen eitjes en eigen vlees. Oh god hij vindt lamsvlees lekker, ja die kleintjes met die schattige oortjes en oogjes, slik. Ach groente is ook heel lekker en potatoes.lol

Een simpel leven, zonder verplichtingen, zonder regels, zonder tijdsdruk en zonder de alledaagse stress. Zonder financiële verplichtingen en zonder dure spullen…

Samen met de liefde van mijn leven. Een liefde zo intens, onze band zo sterk. We weten ook beide dat er nog hordes en hindernissen komen. Ik moet mijn draai vinden met mijn europese opvattingen. Ik moet veel van mijn overtuigingen loslaten..ik ben van de afspraken maken en nakomen. Van doorvragen als ik geen antwoord krijg. Van recht door zee en bok op de haverkist, nou dat is daar allemaal anders, Arnold weet precies hoe hij daarmee om moet gaan. Hij houdt mij in balans, mijn vuur en zijn water. Hij is mijn ying ik ben zijn yang. Wat hij mist heb ik, wat ik mis heeft hij. Wat gek toch dat we elkaar zo aanvullen terwijl onze levens ook zo verschillen. En toch vinden we dezelfde dingen belangrijk en hebben dezelfde opvattingen. En onze jeugd loopt zo parallel aan elkaar dat is gewoon eng. In sommige dingen ben ik verder en kan ik hem helpen los te laten en heel veel dingen leert hij mij..vaak heb ik ballast van vroeger dat uit mijn rugzak moet. En vreselijk lachen met elkaar, dat bulderen dat hij aan de telefoon doet – you are craaaazy baby – vorige week belde iemand hem op of hij nog old stuff had voor de verkoop en of hij er een foto van kon sturen, toen zei ik, dont send a picture of your mom then lol hollandse humor. Ik moet er zelf het hardst om lachen. Ik merk ook dat ik mijn engelse accent kwijt raak, maar zeg nog heel vaak car in plaats van truck😋.

12. Blessings en medicijn mannen

Een hele tijd geleden tijdens het appen zei Arnold dat hij soms buiten liep omdat er shapeshifters waren. Het stonk dan buiten en hij moest dan controleren of ze niet te dichtbij kwamen. Toen ik vroeg wat dat dan waren zei hij, dat zijn slechte mensen die de gedaante aannemen van een dier en zo kwaad willen doen bij mensen waar ze jaloers op zijn. Toen ik vroeg of hij dat wel vaker had, ik dacht die is net zo geflipt, zij hij wat bedoel je..ik zei..nou of je wel vaker je verstand verliest. Zei hij……no I never lost my mind before why….hahahaaa

In de Navajo cultuur geloven ze dat en nog veel meer. Als er iemand ziek is wordt er geld bij elkaar gelegd om een medicijnman te laten komen. Die een hele dag blijft om allerlei bezweringen uit te voeren. Ook hebben ze overal kruiden voor en zijn er heilige dieren.o.a. de adelaar. En bad animals zoals slangen. Een huwelijksceremonie duurt dagen achtereen,zo ook een volwassenheidsceremonie voor meisjes en jongens. Als ik kom over een paar dagen dan krijg ik mijn blessings van een medicijnman om mij te beschermen tegen kwade invloeden en kwade mensen. Ook zal ons huis gereinigd en beschermd worden. Ik voel me heel veilig samen met hem. Hij zal ervoor zorgen dat mij niets overkomt, nobody touches my woman, I’ll keep you save.. Er is iemand die net zoveel van mij houd als ik van hem. Die mij ieder moment van de dag mist en die niet meer kan wachten om mij te zien. Een leven samen met de liefde van mijn leven. Het gekke is dat het gevoel ook geen moment minder intens wordt. Arnold is het eerste waar ik aan denk s’ochtends en het laatste als ik ga slapen. Nog steeds brand mijn vuurbal in mijn borst. Als ik aan hem denk dan appt hij mij. We dromen constant over elkaar. En dat dit veel meer is dan een verliefdheid weten we ook allebei. Die onophoudelijke drang om samen te zijn wordt alleen maar erger. Met wie kun je nu dagelijks uren bellen en dan nog niet uitgepraat zijn, ophangen en elkaar missen. Hij is mijn twinsoul. Zonder hem zal mijn leven leeg en ondraaglijk zijn. Arnold zegt..i’m going to lose my mind when i loose you. Dus zoals het er nu voorstaat ga ik echt, ik houd voor de formaliteit een slag om de arm. Ik kijk vooruit en ben eigenlijk ook verbaasd over mezelf. Gezien alle omstandigheden sta ik gewoon rechtop, werk ik gewoon en slaap ik heel goed. Wel kort🤗. Een mens kan veel hebben. Maar geen leven zonder liefde.

Hellen..Nicole..Mirjam..Maureen..Ingrid..Thea..Sandra w..Sandra l..Edith..Kirsten..Mascha..💖💖💖 wat zijn jullie toppers stuk voor stuk. En wat heb ik het bij het rechte eind gehad door jullie in vertrouwen te nemen. Dankbaar ben ik om jullie in mijn leven te hebben!! Muaah big kiss and huggs😘

13. Hobbels in de weg

Dingen die ik uit moet spreken, een duidelijk cultuurverschil! Niet zozeer tussen Arnold en mij maar meer tussen mij en zijn familie en ik die daar met mijn westerse blik naar kijk. Ik ben van het afspraken maken en nakomen ik ben heel direct, duidelijk recht door zee, niet er om heendraaien. Overtuigd van mijn normen en waarden en niet bang, terwijl ik dat wel moet zijn volgens Arnold. Hij is bang dat ze me overhoop knallen. Maar de drang om me uit te spreken is sterker dan dat ze me neerschieten. Verder ben ik natuurlijk niet achterlijk. Ga niet provoceren of dingen uitlokken, maar toch ik voel geen enkele angst, raar he? Ik voel ook dat dit voor mij een laatste stapje naar geluk is en een grote stap zit er al niet meer in. Mijn rugzak wordt te zwaar en het lukt niet om er nog wat uit te gooien. Het zit er vast in. Diep verankerd in mijn kern. Ik ben ook moe, niet lichamelijk maar moe om de kar te trekken. Ik wil dit ook niet meer, ik wil sowiezo niet meer terug naar Nederland. Ik heb geen huis meer. Niets meer eigenlijk. Misschien ga ik wel zwerven met een winkelwagentje, of ik spring gewoon van de canyon met wagentje en al, ik heb wel hoogtevrees dus dit zal niet gebeuren. Maar is dit de separation fase van de twinsouls waarin de zielen de kans krijgen om te helen en groeien om een betere eenheid te vormen? Heel zwaar dit, zijn gezicht als ik mij uitspreek over hoe ik over dingen denk, verwrongen bijna, pijn die ik diep van hem in mijn hart voel Hij luistert niet meer. Kijkt mij doordringend aan met zijn donkere ogen, recht in mijn ziel. Ik kan bijna niet kijken maar moet tegelijkertijd. I just want to see your smile, there is something about that smile I need, zegt hij wel drie keer. Heel serieus met die gloeiende kolen van ogen en van pijn vertrokken gezicht. Ik schreeuw alleen van binnen, alsjeblieft lach ook naar mij, verlaat mij niet. Ik kan niet leven zonder jou.. ik red het niet. Blijf bij me..maar weet ook dat ik mij uit MOET spreken..dit moet uitgebalanceerd worden. Hij is een uur met de auto weggegaan zonder te zeggen waarheen, om na te denken. Ik las later dat hij in dat uur naar mij had geschreven…I love my sabi so much. Natuurlijk is dit goed gekomen. Ik weet dit hoort er ook bij. Net zoals alles bij ons is dit ook intens, maar ook heel zwaar. Want wat als ik mij vergis? Dit een leugen van het universum is..een hersenspinsel.. dat zou pure wreedheid zijn. We zouden beiden ten onder gaan. Gebroken door het leven, onzeker, bang, verlies, het is zo heftig tussen ons. Maar diep van binnen weet ik dat wij samen blijven. Als twee magneten trekken we naar elkaar toe. Alles verloopt van een leien dakje..ik hoef maar te vragen en het lukt…geen strobreed wordt ons in de weggelegd. Alle lichten staan al maandenlang op groen. Om ons samen te brengen? Hulp van een onbekende kracht.. nog steeds alle cijfers die overal op duiken..22 en 17. Ik geloof er niet in..maar dit wordt te toevallig allemaal. Een onbrekelijk verbond gesmeed al in het eerste begin van onze ontmoeting. Het herkennen van hem tjjdens het appen..als door een hamerslag getroffen worden..zonder elkaar gezien of gesproken te hebben…jij bent het. Ik heb je gevonden. Ik ken jou. Zijn stem..ik ken die stem. Ik houd van die stem. Hij had precies hetzelfde.. het raakt ons beide onmiddelijk. Zijn lach..mijn lach.. de manier waarop hij inademt na zijn lach… De onmiddelijk diepgang van deze relatie. Het onvoorwaardelijk houden van zonder elkaar gezien te hebben. Mijn vuurbal in mijn borst. Het niet kunnen stoppen met praten. Met jou heb ik 100 levens geleefd.. en nu zijn wij samen om ons laatste leven te voltooien. Alles in ons leven is een voorbereiding op dit geweest..alle ontberingen pijn. Hij heeft gezocht.. ik ben daar in chinle nodig..hij heeft mij nodig. Zij hebben ons nodig. Ons licht..onze energie. A beaming light in darkness

14. Hij en ik, wij samen

Een Nederlandse verpleegster uit Almelo en een Navajo indiaan uit Chinle Arizona USA.

Hoe ongebruikelijk dit is blijkt uit alle reacties die ik krijg van andere mensen.

Allereerst dat ik naar Amerika vertrek doet de wenkbrouwen optrekken. En als ik zeg dat ik naar een navajo indiaan ga..wordt er met ongeloof gereageerd. Mensen denken dat ik een grapje maak. En keer op keer vragen ze…nee het is niet waar. ECHT?. je maakt een grapje. En wat..geen stromend water. Geen stroom. Geen internet en tv? Hoe bedoel je geen normale wc? En daar woont helemaal niemand! Weet je het zeker? je zegt je baan op..verkoopt huis en haard..mensen denken dat ik knettergek ben geworden..om dit te gaan doen. Alleen naar amerika zo’n stap maken..getuigd van ballen en power.. dat staat recht tegenover krankzinnigheid en gekte. Een weloverwogen uitgebalanceerde weldoordachte bewuste keuze. Wikken wegen afstemmen. Doorpraten. Voelen denken.. ondergaan. Een dikke 6 maanden voorbereiding..voor veel mensen komt dit als een shock..maar arnold en ik zijn hier al veel langer intens mee bezig. Zijn we het nog met elkaar eens..willen we dit allebei even graag. Risico nemen. De kans op een nieuw leven..liefde onvoorwaardelijke liefde. Ik zal dit nooit voor iemand anders voelen..daar ben ik heel zeker van. Voor de meeste mensen gaat dit veel te ver.. die gaan voor een veilige keuze. Toch voel ik me alleen veilig bij hem. Vorige week had ik een nachtmerrie..hij maakte mij wakker..baby are you ok..i’m right here sweetie. Come lay on my chest.. voor mij is deze man waard alles op te geven.. ik hoef geen tv. Internet stromend water..luxe. sieraden en een mooie tuin. Ik wil hem..zijn liefde zijn warmte. De mountains vrijheid..lucht ruimte. Een simpel leven.. een kachel..een buffelhuid cowboylaarzen. Een bed en hem.. meer vraag ik niet. En ik zou gelukkig zijn. Wij zouden gelukkig zijn..samen met bennie de hond. Miesje de kat. Koeien schapen geiten eendjes en kipjes. De zon de lucht..de onmetelijke ruimte. Het roze rood en zwart en wit van de bergen black and red mesa. Arizona chinle navajo reservation..get ready to meet Almelooo! Dutch holland💖

Sjetra jah- ah goot ejh. I’m ok

15. De laatste loodjes

Nog 2 weken dan is het zover, dan is het wachten voorbij. Dan ga ik naar Arnold mijn twinsoul met wie ik vanaf het begin verbonden ben. De onbreekbare band die we samen hebben is alsof we door een koord aan elkaar zitten. 8000 mijl van elkaar. En toch zo bij elkaar. Het gemis die we beiden zo intens voelen. Van elkaar gescheiden zijn wordt ondraaglijk. Godzijdank kunnen we bellen, drie uur per dag gemiddeld. Maar toch voelen we ons alleen en voor mij is het een tijd van dingen en mensen loslaten. Ik ben vaak verbaasd dat dit wonderwel toch redelijk makkelijk gaat, materie heb ik nooit belangrijk gevonden maar mijn dieren vindt ik wel heel erg. Mijn paarden, mijn katten, mijn schildpad en mijn vriendinnen en collega’s. Maar toch moet ik gaan, ik kan niet meer blijven. Ik heb op hem gewacht al die jaren en misschien wel levens. Arnold heeft al jaren gezocht naar mij. We moeten bij elkaar zijn. Ik droom bijna iedere nacht over hem. Hij werd vorige week wakker omdat hij geluid hoorde alsof er iets zwaars over het dak van de hogan liep, hij vertelde mij dit s’ochtends omdat hij uit bed was gegaan om te kijken wat het was. Twee dagen later belden we elkaar s’middags. Tijdens het telefoongesprek was het net alsof iemand een container stenen op mn zolder leegstorte. Een zwaar bulderend geluid, Arnold hoorde het ook door de telefoon, evenals mn hond Bennie en Miesje de kat. We schrokken ons allemaal kapot, maar buiten kon ik niets vinden. Tijdens dat telefoongesprek had ik woorden met hem, evenals die 2 dagen daarvoor. Ik twijfelde aan alles en vooral aan zijn oprechtheid. Door alle drukte en stress van de afgelopen tijd verweet ik hem dingen die niet waar bleken te zijn. We zijn beiden bang elkaar te verliezen omdat dit zo diep gaat, terwijl we eigenlijk ook weten dat we nooit uit elkaar zullen gaan. Dubbel allemaal. Ik heb mijn dozen naar Arizona gestuurd. 8 dozen van 10 kilo. Mijn hele leven in 8 dozen.

16. Verlies

Mensen vragen mij of ik niet bang ben dat het misgaat tussen Arnold en mij of dat ik heimwee krijg,

Maar wat heb ik te verliezen? Een leven in een rijtjeshuis in Almelo. Met een hond  en een kat en twee banen. Werken totdat ik zelf achter de rollator loop. Al die regels. Mijn werk waar ze van gekkigheid niet meer weten hoe ze zo snel mogelijk naar de verdoemenis gaan. Al die collega’s die in een keurslijf zitten. Gevangen in hun eigen situatie. Maar blijven zitten want wat moet je dan?. Ergens anders is het vast niet beter, ontevreden mensen in een relatie. Hoe dankbaar ben ik wel niet. Ik ben vrij. Ik ga leven zoals ik dat wil. Ik ga weg. Ik ga leven met mijn grote liefde. Mijn indiaan. Ongetwijfeld zal ik ook mijn dalen daar hebben. Maar niets zal zo erg zijn als waar ik geweest ben. Mijn jeugd, van mijn eerste bewustzijn tot aan mijn 21ste. Mijn moeder die mij maar een raar moeilijk kind vond. Mijn aan alcohol verslaafde vader die mij jarenlang dagelijks getiraniseerd heeft. De dagelijkse ruzies en geweld thuis. Mijn moeder en oudere zus die samenspanden tegen mij, ik was nog maar een kind. Bewust van dingen die een kind niet hoort te weten op die leeftijd. Geen aansluiting op de lagere school. Getekend voor het leven. Ik weigerde te buigen ondanks dat mensen dit dagelijks probeerden. Nog steeds buig ik voor niemand. Ik ben een oude ziel. Dat wist ik als drie jarige al, ik heb jarenlang in de hel gewoond. En jarenlang daarna gevochten om te worden zoals ik nu ben. Mijn hart klopt nog. Ik kan nog houden van, nu is mijn tijd. Het is tijd voor Arnold en mij. Hij heeft hetzelfde in zijn leven gehad. Ik ga naar Tracey territory, naar onze cabin. Between the Buttcrack Hill and the Titty mountain. Laat mij gaan, k red mij wel. Ik heb mij altijd alleen moeten redden. En nu ben ik samen. Ik ben niet meer alleen. Ik ben thuis bij hem. Maakt niet uit hoe of onder welke omstandigheden. Ik voel me veilig en hjj houd zielsveel van mij. Mijn twinflame. My other halve.❤

17. Het laatste avondmaal

Vanavond zal het afscheid zijn, veel van jullie zal ik nog een of twee keer zien, anderen misschien niet meer, bittersweet. Hellen met jou heb ik zoveel meegemaakt. Het uitgaan vroeger samen. Dat heeft ons beiden geheeld. Nicole met jou heb ik het grootste gedeelte van mijn jeugd doorgebracht bij stal Altena. Vienetta ijsjes en gearmd fietsen en Maureen mijn stoere zakenvrouw op wie ik zo trots ben. Onze wedstrijden met Guido en Godea, onvergetelijk. Miriam mijn lieve bange paardenvriendinnetje. Urenlang heb ik naast Balito je paard gelopen. En zie hoever je bent gekomen. Lieve Bea met jou heb ik het langst samengewerkt, 15 heerlijke jaren op de middag avondgroep. Wat leuk hadden we het. Ingrid voor mij ben jij mijn baas. Aan jou heb ik het eerst over Arnold verteld, wat is jouw hart groot. Lieve Sandra samen s’nachts chatten met mijn nachtuiltje. Gaan we nog steeds doen. Praten over jurkjes en indianenbaby’s heerlijk. Kirsten met jou heb ik ook jaren wedstrijden gereden en altijd lol samen tijdens het losrijden. Lieve Thea zonder jou zou BB een vrieskist zijn. Jij ontdooit alles met je warme hart. Mascha als ik aan jouw denk, denk ik aan waxen en vakanties naar Ibiza,you go girl. Edith ik heb zoveel steun van jouw gehad, positieve energie heb je bij me ingestraald. Vanavond gaan we nog heerlijk genieten. Wij blijven verbonden aan elkaar. Let op the green signs, ze zijn er voor jullie allemaal. 💖💖💖 Dikke kus Sabine.

18. Arizona heat en thunderstorms

Bennie mijn berner sennenhond😂😂

Eindelijk ik ben er met hond Bennie en kat Miesje. Als ik de grote hal op het vliegveld in Phoenix uitstap is het net alsof iemand mij een emmer heet water over de kop gooit. Wat is het heet en dat s’avonds om half 10. Later blijkt het z’on 113 gr fahrenheit zo’n dikke 46 graden te zijn geweest. Gelukkig heeft Arnold airco in de auto en is het lekker koel. We gaan op weg naar Payson naar een hotel waar ook huisdieren mogen overnachten. De eigenaar herkend ons van de vorige twee overnachtingen en geeft ons de overnachting voor Bennie gratis. We zijn natuurlijk ook wel een in het oog springend stel en worden vaak herkend. Gelukkig gaat alles goed met de dieren. Ik heb voer en alles bij me in de koffer. Heerlijk om terug bij Arnold te zijn. We hebben elkaar zo vreselijk gemist. Voor mij is het heel zwaar geweest de afgelopen weken. S’nachts heb ik een nachtmerrie en Arnold vertelde dat ik met een hele hoge operastem aan het schreeuwen was. Later moesten we er allebei om lachen. Maar er gaat schijnbaar nogal wat in mijn hoofd om. Terug in de hogan zijn bijna al mijn dozen er al. Leuk net grote cadeautjes uit Holland. Eerst een airco gekocht voor Bennie, dat scheelt enorm. Het verschil met buiten is heel groot. Ik heb geen jetlag en slaap meteen als een os. Alleen door Bennie, die snachts een plasje moet doen, wordt ik wakker. Heerlijk bij Arnold op zijn schouder verder slapen. Ook kan ik goed merken dat we toch wel vrij hoog in de bergen zitten. Ik ben wat moe bij inspanning maar dat gaat gauw weg. Ook Bennie past zich gauw aan en vindt het heerlijk buiten met al die ruimte. Na een paar dagen rust heb ik al gauw zin om aan de slag te gaan. De cabin is besteld dus we hebben ongeveer 3 weken voordat deze geleverd wordt. We gaan met de stallen aan de gang. Het hout moet je zelf uit de bergen halen. Nou is het wel hout maar dat blijkt gewoon een boom te zijn die nog omgezaagd moet worden. Amerikaans eiken, ongeveer 6 meter hoog en loeizwaar. Die moeten in de truck worden getild. Er kunnen maar 5 stammen mee omdat ze zo zwaar zijn. Op de plek van bestemming moeten ze eruit gehesen worden. Ik dacht even een paar gaten graven, stammen erin en klaar, nou niet dus. Arizona bodem is kei en keihard. Rammen met een grote beitel totdat je je tenen kunt aanraken zonder te bukken. En water drinken. Loeiheet geen wind. Dus dan wordt je wel getest. Het is gelukkig heel leuk samen en geen moment vervelend. Het is wel moeilijk om elkaar te blijven begrijpen. Want als het over inches,feet en foot gaat wordt het voor mij wel moeilijk. Gelukkig kan ik het zo omrekenen met m’n telefoon. Samen met de oranje Sabi truck lukt het ons om in 4 dagen 12 grote boomstammen in de grond te krijgen. S’avonds gaat het onweren.

Mijn poes Miesje met haar drie stiefkindjes.❤

Pikzwarte lucht rondom ons heen komt met een rotvaart op ons af. Het rommelt voortdurend en het licht constant van de bliksem. Van stralen de zonnenschijn naar inktzwarte lucht in een half uur. We zitten op het bed,miesje en Bennie ook,als de stroom uitvalt. Dan een enorme lichtflits en een stroomflits wat dwars door de hogan langs de kachelpijp in het midden gaat. Gevolgd door een enorme donderklap. We schrikken ons allemaal kapot. Arnold springt van het bed en ik blijf verstijfd op het bed zitten. Jezusmina wat was dat in godsnaam. Het onweer gaat nog 2.5 uur zo door. Het duurt 4 uur voordat de stroom er weer op zit. Poeh heftig. De volgende dag s’avonds hetzelfde liedje,onweer en poef de stroom eraf. Net als ik mn haar wil fohnen,overdag stralend weer,s’avonds onweer. Ik word inmiddels poepiebruin op de armen en schouders,maar nog lang niet zo als de indianen hier. Die zijn echt diepdonkerbruin. Mooi ik houd ervan.❤ Hele bruine ogen, zwart haar, donkerbruine huid en witte tanden, lekkerrrrrr.

 

19. Arnolds lampje

Gisteren vroeg ik hem hoe dat nu precies bij hem was gegaan sinds het allereerste begin en of hij gelijk verliefd op me was.

Eerst maar eens een stukje over hem zelf. Arnold Tracey 40 jaar Navajo indiaan. Geboren en getogen in de reservation. Als klein babytje geadopteerd. Zijn ouders die hem geadopteerd hebben zijn beide Navajo indiaan, familie van een grote clan. Zijn ouders beide ongeschoold en leefden op hun eigen land een simpel bestaan,ze hadden koeien en een paar schapen. Arnold groeide op met harde hand. Zijn ouders sloegen hem als hij stout was. Het leven in Arizona was en is hard voor mens en dier. Ze hadden weinig geld, maar waren op hun manier toch gelukkig. Arnold heeft op school gezeten tot de highschool. Zijn ouders waren beide gelovig en volgden hun eigen religie volgens Navajo traditie. Ze woonden in een kleine hogan. Zijn vader heeft een belangrijke rol in zijn leven gespeeld. Arnold heeft altijd gewerkt en de laatste 5 jaar sinds zijn vader overleed zorgt hij voor zijn 82 jarige moeder. Arnold vond geen vrouw in Chinle en ook naar buiten was er geen een die hem echt wat deed. Volgens hem zijn er veel indiaanse vrouwen die drinken of liegen en niet zijn wat hij zocht. Ook zijn veel vrouwen toch familiair gerelateerd en om inteelt te voorkomen is het streng verboden om zelfs een achter achternicht te trouwen. Dus ging Arnold op facebook. Ook hier vond hij niet wat hij zocht, hij wilde natuurlijk wel graag een vrouw maar dan een die het western leven en het buitenbestaan aankon. Niet een die de hele dag binnenzit. Een die ook van dieren houd en zijn moeder een beetje kan verzorgen. Geen zeurpiet en het liefst ook nog een beetje knap. Dus toen kwam hij op mijn facebook pagina terecht waar hij zich aanmelde als vriend. Hij dacht in eerste instantie dat ik amerikaanse was. Hij had ook geen idee waar Holland lag of wat Dutch was. Maar mijn profielfoto met casino trok hem enorm aan,hij zei,het was alsof er een lamp aanging in mijn hoofd. Alsof ik al die tijd naar jou gezocht had en je had gevonden. Ik kon alleen nog maar iedere keer je foto vergroten en naar je gezicht kijken, naar je lach. Ik wist ook jij bent het naar wie ik zo lang gezocht heb. Ik kon niet stoppen met kijken en wist meteen dat ik niets verkeerds moest zeggen om de conversatie niet te stoppen. Toen ik voor het eerst je stem hoorde,oh man dat ging als een lichtstraal rechtstreeks naar mijn hart, je stem dat was ongelovelijk dat raakte me diep en ik hield meteen van je De hele dag was ik daardoor van slag, het texten op de messenger ging maar door. En met jou in mijn hoofd sta ik op en ga ik naar bed. No hell or highwater can separate us we attract eachother like magnetes. Ons verhaal is amazing en ik realiseer me hoe bijzonder het is dat we elkaar gevonden hebben. De eerste keer dat ik je zag in Phoenix was ik zo zenuwachtig omdat ik bang was dat je niet zou komen en ik voor schut zou staan. Mijn familie wilde niet geloven dat je echt was,alsof ik je had verzonnen. Toen ik je zag kon ik alleen maar zeggen, there she is, there she is. There she finally is. En het was een weerzien alsof we elkaar heel lang niet hadden gezien. En niet voor het eerst. We hadden zo lang gewacht en eindelijk kon ik je in mijn armen houden en kussen, we are bonded, verbonden aan elkaar. Hoewel onze levens zo verschillend waren zijn ze ook hetzelfde, nu is het onze tijd, ons laatste leven samen. We zijn elkaar vaak kwijtgeraakt en hebben elkaar vaak moeten missen. Doordat een van ons overleed of door andere redenen. Daarom doet het ook zo’n pijn om niet bij elkaar te zijn, omdat we de pijn herinneren van onze vorige levens. Maar nu zijn we eindelijk samen en we are going to finish it. Vaak heb ik op de mountain gestaan waar onze cabin komt te staan en heb gedacht hoe fantastisch het wel niet zou zijn om daar te wonen met een vrouw waar ik van houd en nu ga ik daar wonen met jou. My wife, my woman, my honey, my Dutch stroopwafelgirl.

20. Arizona

Noord Westen van Amerika.

Grand Canyon state land van enorme pick up trucks,cowboys en indianen. Gloeiend hete rode grond, cactussen en onmetelijke ruimte en veranderende landschappen. Chilipepers,vreemde dieren. Navajonation leven waar de tijd heeft stilgestaan. Waar het vaak voor lange tijd droog is. Gebarsten rode klei.

Ik houd van het klimaat, de droge hitte. De stralend blauwe lucht. Prachtige kleuren van het landschap,van rode bergen met witte top,zonsondergang overgoten met oranje goud, de ruimte. Lopen zonder iemand tegen te komen, in de tijd dat ik hier ben ben ik nog nooit een auto tegengekomen. En ik loop toch heel vaak met Bennie over de zandwegen,dirtroad noemen ze dat hier. Vaak zo ruig en hobbelig,met rotsblokken dat je je vast moet houden als je in de auto zit. Heel erg omhoog en omlaag. Gelukkig kan Arnold heel goed autorijden. En ziet hij van veraf wanneer we alleen stapvoets kunnen rijden. Maar soms denk ik ook,kun je daar met een truck rijden. En tegen die berg op? Ongelovelijk wat al die auto’s kunnen hebben op die wegen. En als het geregend heeft wordt het helemaal erg. Dan veranderen de wegen in diepe klei en heb als je geen vierwiel aandrijving hebt, kom je tot aan de assen vast te zitten in de middle off nowhere. Toch is het niet allemaal paradijselijk, er zijn veel mensen verslaafd aan drank. In de hele reservation is geen druppel drank verkrijgbaar, veel drinken er moonshine. Zelfgestookte of binnen gesmokkelde hele sterke drank. Er zijn mensen die benzine drinken of haarlak, of handreiniger met alcohol erin. Zwalkende bezopen mensen s’morgens op straat, die doodgereden worden. Maar toch,. Arizona, zelfs de nummerplaten zijn mooi. Grand Canyon state, met je frybread Indianen brood. Flea markten, turquase sieraden, cowboyhoeden en mannen met lang zwart haar. I love it,

En ook de ingewikkelde clans die onderling met elkaar verbonden zijn krijg ik niet onder de knie, halfbroers en halfzussen. Familiebanden heel anders dan wat wij in Nederland familie noemen. De vader en moeder hebben beiden hun eigen clan. Maar ook weer de echtgenoten. Dus heel grote familie’s. Ook is goed te merken wat een gesloten gemeenschap dit is. Mensen die afwijken worden met argusogen bekeken en vinden ze vaak maar raar. Zoals homo’s zijn hier echt een taboe en natuurlijk zijn die ook hier. Ook van buitenlanders zijn ze niet zo gecharmeerd. Al zullen ze dat niet gauw rechtstreeks tegen je zeggen. Maar via via hoor je dat dan. Tegen mij hebben ook bepaalde familieleden wat, terwijl ze mij nog nooit gezien hebben of helemaal niet kennen. Tijdens een medicijnman ceremonie vroeg zijn vrouw mij van welke clan ik was en of ik white was, duh ja echt wel, ik ben echt compleet anders dan iedereen hier. Ja ik ben white en we hebben geen clans in Nederland, hahaa. White trash, tulip clan. Almelo clan. Maar goed ook hebben ze al tegen Arnold gezegd dat ze geen white inlaw willen. Niet leuk hoor om te horen. Ook ben ik al getest of ik wel koken kan, brood kan bakken, en verder deug. Nou ze vraten mn eten, mijn frybread is gelukt. En verder kan ik eigenlijk alles. Van een band verwisselen tot metselen. Achterstevoren op een paard zitten en galloperen. Een medicijnman shaggie draaien. Een grote truck met aanhanger achteruitrijden en inparkeren. Spierknopen masseren, bloedsuiker prikken enz. Verder ben ik on indiaans sterk en onafhankelijk. Dus ik laat het maar een beetje op zijn beloop. Mijn neiging om als een leeuw te brullen moet ik ook sterk onderdrukken, ik laat de tijd het even oplossen. Ik ben de talk off de town, Arnold and his international woman from over the ocean, from Dutch. Ik ben hier ook nog maar kort. Ze moeten aan mij wennen. Gelukkig is zijn moeder heel lief en begrijpt dat we echt van elkaar houden. Ze ziet hoe we met elkaar omgaan. Hoe Arnold is tegen mij, hoe fijn we het hebben. Maar ik weet hoe moeilijk het voor hem is om deze dingen over mij te horen. Ik kan toch niets forceren. Tja like me or not.

21. Liefde

We zitten in de truck op weg naar een koeienveiling. Het is prachtig weer, stralend blauwe wolkenloze lucht. Countrymuziek op de radio, Jason Aldean,voor ons het zwart roze van het black Mesa Gebergte. Geen kip op straat. We passeren een groepje wilde paarden die in de berm aan het grazen zijn, Arnold zit achter het stuur, cinch jeans aan,cowboylaarzen en zijn rode Arizona cardinals shirt. Zijn zwarte haar piekt rechtop bij zijn kruin. Zijn armen en nek zijn diepdonkerbruin verbrand. Als hij merkt dat ik naar hem kijk, kijkt hij me lachend aan. Spierwitte tanden. We hebben dezelfde lachrimpeltjes. What, zegt hij in het Amerikaans. Niets zeg ik, i’m just looking at you, en dan besef ik hoeveel ik van hem hou. Hoe blij ik ben om hier te zijn bij hem. Hoe anders mijn leven nu is en hoe klaar ik met mijn oude leven was. Hoe diep ik mijn ontevredenheid weggestopt had. Er bewust niet aan wilde denken. Een hekel hebbend aan iedere nieuwe oud en nieuwjaars wisseling. Weer een jaar zonder alles wat ik eigenlijk wil. En met alles dat ik niet meer wil. Al die verjaardagen, al die verplichtingen. Al die flauwekulpraatjes wat nergens over gaat. Leegte, in het stramien lopen. Op de automatische piloot, en toch ik heb niet naar zo iemand als Arnold gezocht. Ik was me er niet van bewust dat ik het zo erg miste. Pas toen hij op mijn levenspad kwam besefte ik naar wat ik zocht, een liefde die tot diep in je kern gaat. Velen zullen dit nooit ervaren dat besef ik. Dankbaar ben ik hiervoor. Als ik terug kijk naar vorig jaar,we kennen elkaar 12 oktober een jaar. Had ik nooit kunnen voorzien wat er zou gebeuren. Dat ik alles op zou geven voor hem. En toch in deze periode ook toen ik nog in Holland woonde en hem alleen op de messenger sprak, is de gelukkigste periode van mijn leven. Dit is wat er voor mij bestemd is. Hier moet ik zijn. Bij Arnold. Mijn indiaan. Van de week dacht ik aan al die mensen die ik nooit meer zal zien, nooit meer naar restaurant de pan wokken. Nooit meer in Enschede de stad in. Nooit meer naar de Albert Heijn. Nooit meer naar een paardenconcours. Ik schrok wakker omdat ik bang was dat ik zou vergeten hoe solo’s lippen er uit zagen. Of hoe zacht Toby en Pippie waren. Denkend aan de feestavonden in bölke met al mijn collegas. Bij hellen de straat in rijden voor een bakkie koffie. Dat doet pijn, het nieuwe paard van Mirjam bekijken, of de eerste Z proef van nicole. Naar het werk een late dienst draaien. Op een geluksavond samen met Thea, Sandra en Ingrid. Maar toch, ik kan niet meer terug. Mijn hart is hier, hopenlijk kan ik volgend jaar voor een vakantie komen. En jullie hebben een vakantieadres in Arizona. Bij Arnold and Sabine Tracey, klinkt goed toch?

Ik begin inmiddels de taal een beetje onder de knie te krijgen,woordjes die samensmelten tot zinnen. Maar wat is het moeilijk. Wel noodzakelijk omdat dinéh Arnold’s moedertaal is. En iedereen om mij heen het natuurlijk spreekt. Ik verander in een echte keukenprinses en heb het broodjes bakken, en het koken met Amerikaanse ingrediënten al aardig onder de knie. Alles bederft door de hitte heel snel, dus er moet wel gepland worden. Evenals hoeveel benzine is er nog in de tank zit. Minstens iets onder de helft moet er altijd inzitten. Je wilt hier echt niet zonder benzine komen te staan. Boodschappenlijstjes maken omdat je niet voor een pak melk naar de supermarkt kunt rijden. En dan het water,er is dus geen stromend water. Dus drinkwater koop je in de supermarkt, je kunt wel een ton drinkwater in nazlini kopen maar dat komt gewoon uit de grond en er zit een olielaagje op. Niet lekker dus voor koffie. Dat gebruik je om te douchen en om te koken en af te wassen. Ik heb een grote waterzak waar 16 liter water in gaat. Die leg ik op de motorkap van de auto en zo wordt het loeiheet in 2 uur. Daar kunnen we beiden van douchen. Inclusief haar wassen. Gek genoeg zweet ik helemaal niet en wordt ook mijn haar helemaal niet vet. Dus dat scheelt heel veel. Kleren wassen doen we 1x per drie weken in Chinle, daar draai ik 4 wassen in een half uur. Kost 3.50 dollar per trommel, er kan heel veel was in. En een kwartje per was om te drogen. Opvouwen doen we daar dus in 3 grote waszakken mee terug naar huis, gelukkig heb ik veel ondergoed. En Arnold ook, poepen en plassen doe je in het outhouse, gewoon een huisje met toiletbril boven een gat in de grond. Febreze hawaï aeria mee deur open en genieten van het uitzicht en nee niet in de pot kijken dan gaat het goed. Deur dicht voor de slangen en het toiletpapier in een blik voor de kangeroomuizen die trouwens schattig om te zien zijn. Er wordt gekookt op propaangas . Mijn fornuis straks ook. En je kunt ongeveer een half jaar koken voor 35 dollar. Je huis verwarmen doe je met een grote houtkachel. Je mag zelf houthakken in het bos alleen heb je een soort vergunning nodig die kost 5 dollar voor een aantal pickup vrachten. Denk niet dat alles zo goedkoop is hoor, het eten is in verhouding heel duur. Verder alle kleren en meubels zijn duur, vergeleken met Holland. Volgende week komt ons solarsysteem inclusief wind turbine. Mijn groentetuin komt in het voorjaar in maart. Eveneens de kipjes. Maar de koeien en de schapen komen eraan. Kalfjes,lammetjes en kuikentjes heerlijk straks, stukje bij beetje begint alles vorm te krijgen. Onze droom,leven van het land, komt steeds dichterbij. We gaan straks leven van de opbrengst van de koeien en de schapen. We willen zo min mogelijk rekeningen, dus verplichtingen. Geen creditkaarten of leningen zoals hier heel gewoon is. Verder kun je eigenlijk met heel weinig, alleen basisdingen, alleen dropjes, zachte zoete. Chocola met noten en een koud biertje af en toe mis ik soms, ach ja pure luxe. Ik heb wel cookie dough ijs gevonden, enorme bak voor 3 dollar, mmmm lekker hoor. Gek genoeg is make up en creme goedkoop hier,ik wil er niet als een uitgedroogde gerimpelde rozijn bijlopen in een paar jaar, dus dat is fijn. L’Oreal Arizona zeg maar lol.

22. Snakes and bitches

Zo hé heb net even een staaltje onvervalste racisme ervaren. tegen mij gericht, Navajo geroddel en achterklap over de white inlaw. Want ik ben de bedreiging van buitenaf. Ze zullen ook wel een of andere bezwering op me loslaten in de hoop dat ik in een pad verander. Ik doorzie veel meer dan zij denken. Ook al versta ik meer dan de helft niet, dus ik wist gelijk al dat ze mij niet mochten, noem het gut feeling, instinct or whatever. Ik ben ook griezelig, ik draag nl een b.h. en ik heb al mijn tanden nog. Ook heb ik kleren aan en geen joggingpak. Of elastieken wijde rok met middeleeuws motief, witte sokjes en gympies. Ik draag ook hier make up,niet veel. Een beetje gewoon voor mijzelf. Verder heb ik heeeeel veeeeel geld denken ze. Dat is ook eng. Dusss, en ik ben getrouwd met Arnold degene die ze altijd gebruikt hebben als manusje van alles. These days are over. Dat heeft Arnold al een tijd geleden gezegd, dat ze hun eigen boontjes moeten doppen. En nu ben ik de gebeten hond. Maarruh kom maar op hoor. Breng een heel Navajo leger, maakt mij niet uit. I’ll stand my ground. Ik houd mijn hoofd omhoog en wijk niet. I’m Dutch. Wij zijn sterke vrouwen, en mij krijg je er al helemaal niet onder. Arnold staat stevig aan mijn zijde hoor. Onze band is heel sterk. Leuk is anders maar ik laat niet met mij sollen. Maar nu is het hoge woord er dus uit nadat ik ze geconfronteerd heb met de vraag waarom ze zo’n hekel aan me hebben. Ze probeerden uit te vogelen wat voor soort persoon ik ben. Tja dat lukt echt door over mij te roddelen. Of om mij de rug toe te draaien, geen hallo te zeggen. Ze hebben dat ook tegen een andere inlaw,een Navajo man van een andere clan gedaan. Deze twee dames proberen dus de rest op te stoken. Een tante en een nicht van Arnold. Daar kwamen ze aan gisteravond 4 man sterk. Twee die er helemaal niets mee te maken wilden hebben maar min of meer meegesleept waren. Een hele Navajo brigade bh-loze vrouwen. Jaloers op mij op ons. Op onze cabin, op onze schapen. En verbitterd en verveeld over hun eigen leven. Zijn andere nicht heeft mij verdedigd en zijn moeder en biologische moeder stonden ook achter ons. Het ging natuurlijk allemaal in Dineh. Dus ik verstond er geen klap van. Ik heb verteld hoe we met elkaar omgaan in Holland en hoe ik ben en wat ik wil. Ze zijn bang dat ik samen met Arnold het land overneem. Wat we helemaal niet willen hoor, en ook al drie keer verteld hebben. Maar schijnbaar gaat dat er niet in. Maar ik heb verteld dat ik blijf, en niet wegga. Dat ze kunnen doen wat ze willen en ik blijf waar ik ben. Dat ik niet voor niets alles opgegeven heb. Hier een leven ga opbouwen en er een succes van ga maken. Dat het mij niet kan schelen of ze mij mogen of niet. Wel of niet tegen mij praten maar dat ik gewoon mezelf blijf. Like me or not. Arnolds moeder was heel lief nadat ze weg waren. Ze zei dat de tante en de nicht in kwestie het niet redden zonder de hulp van Arnold. En ze daarom alle pijlen op mij richten nu. Ze zei,blijf bij elkaar,laat je niet uit elkaar drijven door die twee. Arnold steunt mij hoor, hij wil een leven samen met mij, no hell or highwater can separate us. Zegt hij altijd, we keep following what we want, just let it go. Gelukkig weet ik nu dat ik het bij het rechte eind had, het zat er aan te komen. Ik ben alleen nog meer gemotiveerd om stinkend rijk te worden hiero,en daar ga ik keihard voor werken, wordt vervolgd. Geen zorgen maken hoor, ik red me wel. De leeuw begint te brullen,rooooaaaaaaarrrr!!!

23. Mijn leven samen met Arnold

Want je zou toch denken dat ik mij nu onderhand wel verveel, zonder TV, Internet, zonder winkelen. Zonder de stad in biertjes drinken. Zonder cafetaria, zonder leesboekjes. Zonder werk. Ik ben hier nu bijna 4 maanden en het tegendeel is waar. Ik verveel me gauw hoor, ben gewend de hele dag bezig te zijn, veel dingen alleen te doen. En nu ben ik altijd samen met Arnold. Niet dat we de hele dag als ganzen achter elkaar aanlopen,maar toch veel samen. Onze taken zijn als vanzelfsprekend verdeeld, ik doe alle vrouwendingen ( ja 3x pd voor het eten zorgen enz.) en hij alle mannen dingen. Met de motorzaag aan het werk of houthakken. Wat ik eerder als vervelend zou ervaren doe ik hier zonder moeite, omdat hij voor mij zorgt, zorg ik voor hem. En ik doe het graag en nee ik heb me nog geen moment verveeld. We ontbijten s’ morgens Amerikaans met pancakes eieren enz, ja ik ook, voor die tijd heeft Arnold al de dieren gevoerd en heb ik de cabin aan kant. Is zo klaar dus geen halve ochtend schoonmaken meer. Naderhand afwassen en met Bennie rondstruinen. Vaak moeten we water halen voor de dieren, buiten werken aan de schuur en de paddocks. Als we de stad inmoeten voor de boodschappen of de was zijn we vaak pas tegen 16 uur terug. We combineren de boodschappen met het voer halen en andere dingen. Het is zo’n ander ritme dan in Nederland. Maar de tijd gaat hier net zo snel voorbij. Omdat het iedere dag stralend weer is kun je ook veel buitenwerk doen. Het regent hier maar af en toe. Wij vinden het heerlijk om samen te zijn, zonder elkaar te verstikken. En we zijn nog niet uitgepraat. Integendeel zelfs. Heerlijk ook in de truck countrymuziek meebleren. Boodschappen halen in de Walmart is ook altijd een feestje. Lachen samen. Genieten van het buitenleven en van de dieren. We zijn op zoek naar een paard voor mij om samen te kunnen rijden. Als twee cowboys naar Chinle, met zadeltassen voor de boodschappen. Naar de Mc Drive! Cowboyhoed op. Maar ook samen de bergen in om moose ( elanden) te gaan spotten. Bennie mee. Mooier kan toch niet? Ongelovelijk dat we over zoveel dingen hetzelfde denken en toch zo anders zijn. Wij zijn ons er zelf niet eens meer zo bewust van maar aan alle reacties en blikken van andere mensen zijn we wel een in het oog springend stel, heel veel mensen vragen mij hoe lang ik ben en als ze mij horen praten willen ze graag weten waar ik vandaan kom. En, hoe Arnold aan mij komt. En of ik echt bij hem hoor. Of ze staren ons alleen maar aan en na. Ik heb het zelf heel vaak niet eens in de gaten. We moeten er zelf erg om lachen. Arnold gaat er heel goed mee om. Hij weet dat we bij elkaar horen. Hij houdt me wel in de gaten maar alleen op een zorgzame manier. We zijn gelukkig! We zijn samen. Gisteren was het de 11 vd 11. Om 11.11 op mijn horloge zagen we weer een redtail eagle! Mooi,maar hij liet weer geen veertje vallen voor ons 😂.

24. Blijschap en geluk

We zitten in de truck op de terugweg naar Phoenix om Maureen mijn vriendin uit Holland weg te brengen, ze heeft 5 dagen vrijgenomen van haar drukke baan in Nederland om ons in Arizona te bezoeken.

Wat is de tijd voorbij gevlogen. Die 5 dagen waren in een oogwenk voorbij, de gemiste dag door de mist in Londen nemen we voor lief. Maureen heeft op het vliegveld geen verbinding met een provider dus de verbazing is groot als we door een Amerikaans nummer gebeld worden. Ik sta aan de south side deur 8!! Ik heb even een telefoon van een Amerikaanse kerel geleend. Lol!!!

Gelukkig ze is er echt, als ik joehoeeee roep uit het autoraam hoort ze me eerst niet. Jaaa daar ben je, gaaaaaf. We vliegen elkaar in de armen. Het is ruim vijf uur rijden naar ons huis dus praten we al voluit. het is al donker dus ziet ze niets van het landschap. Het vriest die nacht dat het kraakt. Maar we zijn er met een pak dekens op voorbereid. De volgende dag gaan we samen naar buiten. Ze heeft zoals beloofd nog niet uit het raam gekeken, de impact van het landschap waar onze cabin staat is dan ook enorm, wat een verschil met Holland. Whaaa schreeuwt ze; in the middle of fucking nowhere. Verder is ze sprakeloos en dat gebeurt niet vaak 😂. We gaan die dag naar Canyon the Chelly, the Spiderrock, Mamma’s cave en Massacre cave. Overweldigend natuurschoon, natuurlijk ook naar wifi hotspot in Chinle, the Burgerking. De volgende dag neemt Arnold ons mee hiken door de canyon achter ons huis. Wat heerlijk om Nederlands te praten en al het laatste nieuws te horen, ook om mijn gedachtengang over dingen met een vriendin te delen. De telefoon een paar dagen laten voor wat het is blijkt ook een behoorlijke eyeopener voor haar te zijn. Maureen leert vuurtje stoken. De geiten en schapen hokken maken we samen schoon. Ondertussen genieten van het samenzijn en onze mooie “tuin”. S’avonds luisteren naar de huilende coyotes. S’nachts op onze bank met Bennie’s adem in haar oor en de poesjes op de voeten. Wat moesten we lachen toen we als Clint Eastwood de kruitdampen uit een geleend pistool bliezen, voor de foto. Cowboyhoeden passen in de bootbarn. Heineken bier gekocht bij de Walmart en s’avonds bij de houtkachel proosten. Tranen lachen samen. Ik kijk naar Maureen die genietend op de achterbank naar het Amerikaanse landschap kijkt. We lachen naar elkaar en knijpen even in elkaars hand. We hebben haar net weggebracht naar het vliegveld. Bedankt voor deze mooie super dagen,wat hebben we mooie herinneringen gemaakt. Maar wat moet ik huilen op de terugweg. Wat voelt het leeg. Ik mis haar nu al zo! Op deze momenten voelt het zo definitief en ben ik bang dat ik jullie nooit weer zie. Gelukkig is er wifi!!! We blijven contact houden!! Kusssss Sabi

 

26. Winter in Arizona

Zo dat heeft Arnold dus niet verteld he? Dat het hier -16 graden wordt s’nachts. Als het haardvuur uitgaat daalt de temperatuur in de cabin snel, ook al is het goed geïsoleerd. Ik dacht voornamelijk tegen de hitte zomers. Nou daar lig je dan. Onder een verenbed en 4 dekens. Joggingbroek sokken en shirt met lange mouwen. Het water in Bennie’s waterbak bevriest. Tegen vijf uur in de ochtend word ik wakker omdat er een condensdruppel aan mijn neus hangt. Ik durf hem er niet goed af te halen omdat ik bang ben dat het topje van mijn neus bevroren meekomt. Nou muts op dan maar,echt sexy zo 😂. Maar dat is nog niet het ergste. Het ergste is als je s’nachts naar de wc moet. Dus naar buiten. Op een wcbril waar sneeuw op is gewaaid. Laarzen aan jas aan. Zaklamp mee want het is hier stikdonker. En er is een mountain lion dichtbij gesignaleerd. Hartstikke mooi maar niet in de pyama. En ik wil natuurlijk niet slaapdronken de verkeerde kant (canyon ) in lopen. Heeel snel plassen en klaarwakker natuurlijk. Mijn haar wordt zo staties van de droge lucht dat ik bijna een lampje kan laten branden. De dieren geven er gelukkig niets om. Die liggen liever buiten dan in de stal. De schapen zijn zo dik in de wol dat er een laagje sneeuw op blijft liggen. Bennie vindt het heerlijk. Die neemt grote happen en gaat er fijn in liggen. Prachtig is het wel. Glinsterende sneeuw en lange ijspegels aan het hek. Ik wist trouwens ook niet dat schapen zo leuk zijn. Ieder hun eigen gezicht en karakter. Ze hebben ook allemaal een naam. Lollie, Fanta, Blue, Rambo, Snotty. Helemaal fout dus. Want ze moeten straks verkocht worden. Ook de lammetjes. Nou dat moet Arnold maar doen. Straks sta ik er al snikkend bij en kijken ze me hier aan alsof ik niet goed snik ben. Ze eten hier ook geiten. Helemaal behalve de geslachtsorganen. Ik ben een paar weken geleden uitgenodigd om te komen eten. Er was een geit geslacht. Geen twijfel mogelijk hoor. Want de kop lag in de kruiwagen volgens mij met iets dat op een piemel leek. Nou ja ik dacht het eten is net als shoarma, de uitgerekte bruine wokkel bleek een gebraden darm te zijn. En de bruine schoenzool was de lever. Ik zei,doe maar koffie. Lol. Arnold snapt dat wel. Het mooie vind ik wel dat het hele dier gebruikt,dus niets verspild wordt. Zelfs de ogen en de hersenen worden gegeten. Er wordt met een kleine ceremonie bedankt dat het dier zijn leven gegeven heeft. Misschien leer ik het eten nog. Maar tot nu toe doe maar een lekkere aardappel. Jammer die groeien hier niet. Te droog. Wat het wel heel goed doet zijn watermeloenen. Bonen wortels. Ik zag broccoli en spinazie. Perzikken. Dus dat wordt heel veel water geven van het zomer. Wel fijn als het lukt want groente en fruit is,net als al het gezonde eten hier, heel duur.

Alles waar je heel dik van wordt is relatief goedkoop. Maar amerika blijft een heel duur land. Over een paar dagen wordt het trouwens 20 graden. Twee weken geleden dik pak sneeuw en vrieskou,dat kan alleen hier in Arizona. Land van uitersten, 6 februari en 20 graden. Waahaaaa I love it. Kleur op het bleekgezicht.

Hágoónee goodbye op zn dinéh 😘😘😘

Yah-a-dah-hal-yon take care!!

Twin Flame Signs

http://www.collapsingduality.com/FAQ.html

Dit stuk schreef ik voor mijzelf en het was niet de bedoeling om het in de blog te plaatsen en zelfs niet voor mijn Arizona app waarin mijn beste vrienden zitten. Toch bleek er ineens een patroon in te zitten toen ik het stuk over tweelingzielen las. En was het ineens een stuk makkelijker te begrijpen en daardoor ook te veranderen. Onderstaand heb ik het stukje over tweelingzielen bijgevoegd.

Hoe kan dat nou dat ik mensen zo verkeerd ” lees?” Dat ik mensen die een beetje aardig doen vaak snel vertrouw? Vaak denk dat ze hetzelfde zijn als mij. Niet liegen eerlijk zonder dubbele agenda. Maar dat ik daardoor zo snel teleurgesteld en gekwetst word, ik ben mij ervan bewust en toch blijf ik die verwachtingen houden alsof het in mijn dna gestansd is en ik het op geen andere manier kan. Zo doorzichtig en transparant ben ik, zodat iedereen er gebruik van kan maken. Een open boek. Een groot hart voor iedereen die het nodig heeft. Door het vuur gaan voor mijn vrienden en mensen waar ik van houd. Andersom is het meestal een ander verhaal. Bekrast vertrapt is mijn hart. Maar wat kan het anders dan doorkloppen? Ik heb mij zelf als 10 jarige gezworen nooit meer voor iemand te buigen. Mijn trots eigenwaarde en zelfrespect te houden. Koste wat het kost. Maar het kost mij steeds meer moeite om rechtop te blijven. Andere mensen zijn niet zoals ik. dingen die ik nooit zou doen bij andere mensen worden moeiteloos bij mij gedaan. Hoe moet ik daar nu mee omgaan? Ik ben omringd door mensen, ik kan moeilijk op de maan gaan wonen. Ik dacht eigenlijk dat ik heel hard was maar het tegendeel is waar, ik ben gewoon een zacht ei. Ik zie mensen verkeerd, lees mensen verkeerd en daardoor kom ik steeds in de problemen. Godverdomme wat een waardeloze ouders had ik, die hebben echt alleen maar het slechtste bij elkaar naar boven gehaald. Gelukkig had ik al vroeg het benul dat dat niet het leven was wat ik wilde en toch heeft het mijn hele leven geduurd voor ik dat kon veranderen, en nog is mijn rugzak zwaar en lukt het mij niet om er vanaf te komen. Mijn wortels mijn kern, mijn eerste herinneringen zijn die van angst en eenzaamheid. En daardoor ben ik gedoemd dit mee te dragen voor de rest van mijn leven. Want wat ben ik bang geweest als kind voor mijn vader, bang dat mijn moeder dood zou gaan en ik hem alleen zou hebben. Bang ben ik niet meer, voor niemand. Griezelig volhardend, ik ga niet aan de kant. Je zult me dood moeten slaan want ik blijf komen. En dan nooit kunnen vergeven en vergeten, daar word ik ook zo moe van, dat ik situaties blijf herhalen, vragen om bevestiging. En toch blijft het in mijn hoofd, the mind replays what the heart can’t delete. Hoe waar, maar ook hoe zwaar. Gek word ik ervan. Mijn drang naar gerechtigheid wordt bijna een kruistocht. Hoe kan ik het anders doen. Mij wapenen,mijn hart beschermen.

27. Mijn tweelingziel

Edith mijn collega zei; je hebt je tweelingziel gevonden. Toen ik had uitgelegd wat er allemaal met mij gebeurde in het begin toen ik Arnold had leren kennen. Oh soulmate ja? zei ik,nee twinsoul dat is heel wat anders dan een soulmate. Ik liet het van me afglijden want ik vond dat altijd zo’n zweverig gedoe. En kreeg er een Jomanda idee bij,heaaaal me!

Maar goed ik wist wel dat er iets heel buitengewoons aan de hand was. Iets heel bijzonders, aangezien mijn hele lichaam onder stroom leek te staan. En ik het gevoel dat ik door de bliksem getroffen werd tijdens de appwisseling met Arnold. Diep in mijn kern herkende ik hem. En het leek alsof mijn hart openbrak. Opeens was niets belangrijk meer en wist ik instinctief dat niets in mijn leven meer zou zijn zoals het was, het leek alsof ik licht begon te geven. Toen ik het op het internet opzocht. Schrok ik weer,alles gebeurde tussen ons zoals daar beschreven stond. Ik wist ook, hij is het, hij bestaat. Ik voelde dat in iedere cel in mijn lichaam. Arnold wist het ook meteen, hier is iets heel bijzonders gaande. Mijn leven stond stil en het leek of ik klaargestoomd werd voor de ontmoeting. Want dat moest. Ik werd er door een magneet heengetrokken, ik was helemaal niet spiritueel of gelovig. Maar ik moest alles lezen wat er beschreven, of ik vinden kon. Het was zo ongelovelijk heftig. We hadden alleen elkaar in ons hoofd. De rest telde niet meer. Mijn collega’s en baas merkten dat er iets aan de hand was. En toen mijn baas zei: wat heb je toch iedere keer met die telefoon, of heb je een vriendje ofzo? Kwam het hoge woord eruit, ik ben halsoverkop verliefd geworden op een Amerikaanse indiaan en moest er zelf om lachen omdat het zo ongeloofwaardig klonk. Nou zei ze; als het dan zo heftig is dan moet je naar hem toe om uit te zoeken wat het is. Ik had die beslissing toen al genomen. Maar het was een fijne bevestiging van iemand die ik erg respecteer. Mijn vlucht boeken en mijn visa was binnen 1.5 uur geregeld. Toen al stonden alle lichten op groen. En leek alles vanzelf te gaan. Hij bleek ook de 17e jarig te zijn. Heeft dezelfde handen ( ik heb mannenhanden lol). Zelfde schoenmaat 40 Zelfde maat hoofd. Zelfde litteken aan de linkerkant van de wenkbrauw en we delen grotendeels hetzelfde verleden. Ik merkte op mijn werk dat door mijn verhaal te vertellen ik heel veel mensen inspireerde. Vreugde gaf en hoop. Of dat mensen gingen kijken naar hun eigen relatie of veranderden van baan. Mensen voeden zich met de energie die ik ineens om mij heen had. Hoe kan dat nou he? Want ik had hem nog nooit gezien. Had alleen twee profielfoto’s van hem en een spuuglelijke selfie waarbij hij uitkeek alsof hij me op wilde eten 😂. We bleken beiden wel 20x per dag naar onze ogen te kijken. Hij deed dat ook. Foto vergroten en naar de ogen kijken. Raaaaar he? Ok 1 april zou ik naar hem toe vliegen, 4 maanden wachten. Ondraaglijk het duurde zo lang. Iedere minuut iedere seconde zonder hem,er was geen tijd meer te verliezen. Ik hield van hem zoals ik nooit meer van iemand zal houden. Onvoorwaardelijk houden van. Ik was ook zo bang dat ik er niet heen zou kunnen, gewoon niet reël zoals,straks val ik en breek een been. Hij zei ook iedere dag,drive careful. Wear your seatbelt. Call me when you are home. Dagen kropen voorbij. Ik vond alles leuk aan hem. Jeee Sabi ik ken mezelf niet eens meer. Hoe zwaar ook ik was zielsgelukkig, ik heb je gevonden, mijn vuurbal in mijn borst, ik dacht dat het van de koffie kwam. 😀. Bleek een hartchakra te zijn, degene die het minst spiritueel is wordt op die manier naar een hogere fibratie gebracht en versneld klaargestoomd voor de ontmoeting. Ook dat we continenten ver van elkaar verwijderd waren, en er steeds tijd tussen onze ontmoetingen zat, was nodig om onze lichamen en geest op hetzelfde nivo te brengen. Hoe vaak ik wel niet dacht dat ik hartstikke gek(en waarschijnlijk ook veel mensen in mijn omgeving) geworden was. En bleef wantrouwig naar al dat spirituele gedoe, kon ik er niet meer omheen. Het was zo!! Nog zo iets,de getallen

En cijfers. Wij hebben dus 17 en 2. Vond ik ook zo’n flauwekul. Net als je erop let alle blauwe auto’s ziet. Toch even naar de tijden van onze apps gekeken en de smsjes. 120 vd 150 smsjes en apps waren verstuurd op een tijdstip waar een 17 of een 2 in voorkwam. Ook mijn vriendin Maureen blijkt 90% van de tijd te appen met een 2, 12.02 2.42 22.17

Arnold is natuurlijk heel spiritueel. Zijn oma bleek een heel bekende medicijnvrouw te zijn geweest. Hij gelooft in the great spirit. The universe. Ik mocht bijvoorbeeld geen kerstboom omdat hij dat respectloos vond voor de boom, hij bid voor zonsopkomst. Vaak voor ons en de dieren. Geen haar op mijn hoofd om daar geen respect voor te hebben. Hij verandert wel een beetje door mij hoor. Ze mogen geen dieren aanraken die door een slang gebeten zijn en dus vaak nog leven. Voor Bennie maakt hij een uitzondering. Die brengen we echt wel naar de dierenarts. Zo is het niet gewoon dat honden in huis leven, Bennie wel. Ik ben bij een paar ceremonies geweest. Zijn moeder had om een medicijnman gevraagd. Best heel interessant. Ik wil echt neutraal zijn en er met een open blik naar kijken. Toch blijft dat stemmetje in mijn hoofd zeggen, voor 300 dollar wil ik ook wel rook over je hoofd uitblazen. Met een veer zwaaien. En hoge tonen zingen. Maar goed dat is Hollandse nuchterheid. En toen Arnolds moeder ook moest roken en een dik kruidenshaggie in de mond geduwt kreeg. Het menske had nog nooit gerookt. Moest ik echt even op mijn tong bijten om niet te lachen.😂😂😂 Ik zal dat nooit tegen Arnold zeggen hoor. Dat zou hem kwetsen. En het enige dat ik op deze wereld wil. Is hem gelukkig maken❤💘❤

27. Stilte

Ik zit op de veranda. Het is al donker. Spotty, Smokey en Bennie zitten bij me. Ik hoor de schapen eten maar ik kan ze niet zien. Het is heel stil buiten en heel donker. In de verte hoor ik coyote’s huilen en smokey en spotty stuiven er op af. Bennie zit tegen me aan en geniet van het kroelen van mij op zijn kop, Arnold is binnen en maakt een vuur in de kachel. Wat is het hier toch stil, geen verkeer. Geen geluid van andere mensen. Eigenlijk alleen de wind en het bloed dat ik in mijn oren hoor suizen. Als ik opsta zie ik alleen helemaal links aan de achterkant van de cabin een lichtje. Het lijkt dichtbij maar toch is het kilometers bij ons vandaan. Ik moet denken dat het in Nederland bijna nergens echt stil of donker meer is. Ik vind het heerlijk en ben gelukkig als kind en later nooit bang geweest in het donker. Ik denk dat je in de stad banger moet zijn dan hier.

Ik denk heel vaak aan het leven dat ik had in Holland. En vergelijk heel vaak situaties hoe het daar zou gaan. Ik weet, ik ben niet meer daar, ik ben hier in Amerika in Arizona. Bij heel andere mensen, met heel andere gebruiken. Sociale regels. En denkwijzen. Ik moet het stukje bij beetje los gaan laten. Ik leef hier en moet kijken naar de toekomst. Ik wil ook niet meer terug, maar blijf er nog een beetje tussen in hangen. Ik droom nog heel vaak dat ik mijn koffer aan het inpakken ben. En dat ik op tijd moet zijn voor het vliegtuig. Gisteren hebben we 12 nieuwe ooien gekocht. Ze zijn als het goed is allemaal drachtig. We hebben nu 26 ooien en 6 geiten. Dat deel begint echt al vorm te krijgen. Ook hebben we 6 kippen kuikens en 2 eende kuikens gereserveerd. Die kunnen we over drie weken ophalen. Kwak kwak en piep piep, zo leuk. Ook heel fijn dat we toch ook al wat zakelijke connecties hebben in Arizona. Leuk om Amerikaanse ranchers te ontmoeten. Het is belangrijk om een netwerk om ons heen te krijgen met mensen waar je van op aan kunt. Zo worden we binnenkort voorgesteld aan een arabier die onze ram lammeren op gaat kopen. Voor Arnold is het ook allemaal nieuw. 4 jaar geleden hadden ze nog geen internet of i-phones in the reservation. Er werd vaak dezelfde ram gebruikt op generaties schapen. Heel veel mensen hier hebben ook geen geld om een goeie ram te kopen. Dat kost toch al gauw 500 dollar. Er werd geruild met de buurman of gewoon inteelt. Met als gevolg dat de kwaliteit slecht is,de schapen klein. En een mindere wol. In de reservation zijn de prijzen ook een stuk lager dan erbuiten. Op de vleesprijs van een koe kan het zo een paar honderd dollar schelen. Doordat heel veel Navajo’s geen auto hebben worden ze daardoor min of meer gedwongen hun livestock in the reservation te verkopen. Hetzelfde geld voor de wol en andere dingen.

Ik probeer vooruitstrevend te zijn en pik zoveel mogelijk kennis op van het internet. Vee veilingen, wolmarkten, fokprogramma’s. Daardoor hebben wij en de buren al geprofiteerd van hogere vleesprijzen, door met de koeien naar een veiling te gaan. Ook het hooi is heel duur hier. 12 dollar voor een baal is heel gewoon. 2 maanden geleden zijn we naar Colorado gereden om een hele grote vracht op te halen voor minder dan de helft dan normaal. Ook daarna ging de foto rond in de buurt van de lading hooi van Arnold en his white inlaw. Het is in Colorado trouwens ook prachtig. Wat groener en hoge bergen met sneeuw op de toppen. Dus samen met Arnold en de buurman was het een mooi dagje uit.

28. Amerikanen

Hey darling where are you from? hoor ik heel vaak. Bij het eerste woordje dat uit mijn mond komt horen ze meteen dat ik niet van hier ben. Sommige denken dat ik uit Florida kom. Laatst vroeg een Navajo dame mij; girl now thats what I call a countrygirl. Toen ik met mijn cowboyboots en stoere riem in de winkel liep. Toen ik zei dat ik hier woonde, in the reservation, zei ze, oh does your husband work as a dokter in Chinle Hospital? Nee zei ik, mijn man is een rancher. En toen Arnold eraan kwam lopen was ze helemaal verbaasd. Want ze had een Amerikaan verwacht en geen Navajo. Amerikanen zijn vaak heel gezellig en kletsen meteen honderduit. We moeten ook altijd vertellen hoe we elkaar ontmoet hebben. De Amerikanen zijn over het algemeen heel beleefd en hoffelijk. Ze houden de deur voor je open, zijn rustig in het verkeer. Arnold noemt mij altijd sweety en honey, en ook andere mannen doen dat gauw. Op een vriendschappelijke manier. Ik vind dat leuk. Hollandse humor kunnen ze ook erg waarderen. De mannen hier dragen wrangler jeans met grote buckle gesp. Cowboylaarzen met vierkante neus. Overhemd vaak geblokt en een cowboyhoed. Stoere kerels. Allemaal hebben ze een grote truck. Iedereen heeft ook een geweer. Toen we laatst op een ranch waren vroeg ik of de rancher ooit zijn geweer had gebruikt en of hij echt op iemand zou schieten als de nood aan de man kwam. Dit was in New Mexico en de politie had hem daar gezegt dat als iemand hem bedreigde hij mocht schieten. Maar dan wel zorgen dat hij dood is, omdat je anders een rechtzaak aan je broek krijgt. Toen dacht ik, jee joh dit is echt he? Echte kerels echte geweren echte kogels. Arnold heeft ook een geweer en twee handguns, Dat is wel even anders dan in Nederland he? Poeh daar moet ik wel aan wennen, en dat ik mijn mes moet meenemen als ik met Bennie ga wandelen. Voor het geval ik een beer of mountainlion tegen kom. Tot nu toe niet hoor, wel ratelslangen bullsnakes en hele grote uilen. Ook kleinere dieren, Prairydogs, chipmunks net eekhoorntjes. Herten en wilde kalkoenen. Coyoty’s ook veel. Tot nu toe zijn ze allemaal heel bang voor mij. Een beetje rancher heeft ook gauw tientallen hectares land. Het hele indianenreservaat is ongeveer 1/3 kleiner dan Nederland en er wonen zo’n 300.000 Navajo’s. Er zijn verspreid over Amerika veel verschillende indianenstammen zoals Navajo, Hopi, Zuni, Apache, Sioux Cheyenne enz. Sommige Navajo’s wonen op hun eigen land en sommigen in een compound of dorpje zoals Chinle, Sawmill Cottonwood Ganado. Een grotere stad is Gallup New Mexico. Of Farmington of flagstaff. Allemaal op 2 uur rijden of meer. Er zijn verschillende supermarktketens zoals Basha’s, Safeway en de Amerikaanse keten van Albert Heijn Albertson. Restaurantjes zijn er bijna niet. Ook hier weer grote fastfood ketens als Mac Donalds Burgerking, Tacobell, Danny’s en King Dragon een chinees. Home Depot en Ace’s voor ijzerwaren enz. Tractorsupply en feed and pawn als een soort welkoop winkel. En natuurlijk de pawn shops. Waar je je spullen kunt verpanden als je geld nodig hebt. Bokvoorbeeld je verpand je zadel totdat je genoeg geld hebt om de pawnshop terug te betalen. Zeg je krijgt er 250 dollar voor dan betaal je zo’n 10 dollar per maand. Als je niet betaalt is je zadel van de pawnshop. Heel veel Navajo’s doen dit. Van sieraden tot trailers. Voor heel veel mensen een goede oplossing en een handige lening.

29. Voorjaar

Er is vannacht weer een hoop sneeuw gevallen. Zo’n 25 centimeter en ook was het weer erg koud. -16 graden vannacht. We houden s’nachts de wacht. Er staan twee schapen op het punt van bevallen. Mijn favoriet Lollie, en Snotty. Tweelingzus van Maureen, voor Lollie is het de eerste keer. En Snotty is zo kogelrond daar zit waarschijnlijk een drieling in. Dus om de twee uur gaan Arnold en ik om en om uit bed. Dit doen we al dik twee maanden nu. Omdat het zo koud is moeten we erbij zijn als de lammetjes geboren worden, ze staan in een klein stalletje met een pak hooi op de grond. Zodat ze goed warm kunnen gaan liggen. We hebben speciale biest als de moeder geen melk blijkt te hebben. En kleine flesjes en mini speentjes. Lollie is een black face schaap evenals haar zus pop. Ze hebben een zwarte kop en zwarte poten en de wol is lichtgrijs. Pop heeft al een lammetje. Little poppy. Over 2.5 maand volgen er nog 14 ooien. Dus dat wordt veel korte nachtjes slaap, Als het niet te koud is mogen de lammetjes overdag naar buiten, heerlijk om erbij te zitten. Springen met 4 pootjes de lucht in en achter elkaar aan rennen. Je kunt goed merken dat het voorjaar er aan komt. Er komen meer vogels en straks komen de hummingbirds colibries terug uit het zuiden. We hebben een fles met zoet water waar ze komen drinken. Soms wel 8 tegelijk. Allerlei kleuren hebben ze. Van lichtgroen tot goud en blauw, als ze vliegen is het net het geluid van een dikke hommel. Doordat er behoorlijk wat sneeuw is gevallen vanaf december en het ook vaak heeft geregend. Wordt alles straks mooi groen als het gras begint te groeien. De piñonbomen lopen uit, om ons heen groeit van alles. Van Navajo koffie en thee. De thee is heerlijk en smaakt een beetje als rooibos. In de canyon staat een grote perzikboom en er is Aloë Vera. Ook krijgen straks de cactussen verschillende vruchtjes die heel gezond en heerlijk zoet zijn. Ook de coyoty’s lusten ze graag. Want ik vind vaak keutels met allerlei cactuszaadjes erin. Oh ja en er zijn zulke grappige hazen hier,jack rabits heten ze. Met zwart en witte topjes aan de oren. Gah heten ze in het Navajo. Dus als je gah gah gah tegen de honden zegt worden ze helemaal gek. Helaas voor hen zijn de hazen veel sneller. Arnold gaat binnenkort bloembakken maken. Ik heb vergeet me nietjes zaad uit Holland van een van mijn collegas meegekregen. Dus dat wordt gepland. En ik ga wat vlinderbloemen zaaien. En,onze buitendouche gaan we maken. Hetzelfde principe als de buitenwc. Eikenbomen uit de bergen halen. Planken zagen. Waterreservoir erboven op. Wordt verhit door de zon. Douchen in de buitenlucht,. heeeeerlijk. Laat maar komen dat voorjaar. Whahaaaa. Wat kan een mens gelukkig zijn. Met kleine dingen. I ❤ my man. My brownie. My Indy. Hij wordt trouwens alweer hartstikke bruin van de eerste zonnestralen, ik niet ik ben alleen nog maar een beetje roze.

30. De bevalling

Ja de pootjes steken er uit, zie ik s’morgens om half 10. Onze pop krijgt een lam. Ze ligt op haar zij met de kop gestrekt in de lucht. En zo mooi dat we het kunnen zien. Meestal bevallen ze s’nachts. Ik maak gauw een kop koffie en ga op een klos hout zitten. Op gepaste afstand omdat ik haar niet wil storen. Na een half uur is er nog niet veel gebeurd. Ze gaat een paar keer staan en liggen. Lollie komt een paar keer kijken wat ze nu allemaal aan het doen is. Ik wordt wel een beetje zenuwachtig en zeg tegen Arnold, moeten we haar niet helpen het lam eruit trekken en komt het er wel goed uit? Arnold blijft heel rustig en checkt of het lam er op de goede manier uitkomt. Dus met beide voorpootjes en met het kopje. Nou ja nog maar een kop koffie dan. Pop begint echt te kreunen en te persen. Maar er gebeurd nog niet veel. Van al die koffie moet ik toch echt naar de wc. En als ik daar op zit roept Arnold, babe come on, now you missed it! Verdikke ja hoor, het is er al uitgefloept. Het is een ooitje en de moeder is al druk bezig met schoonlikken. Na een half uur staat het lam al en gaat direct op zoek naar de uier, later zal de moeder de nageboorte opeten. Om geen roofdieren aan te trekken. Nou dat is wel wat anders met ons mensen ,lol dat zou toch wat zijn als de baby na een half uur al omhoog zou kruipen op zoek naar de tepel. En maar niet te spreken over wat we met de moederkoek moesten doen, mmm lekker bordje lasagna lol

Maar met schapen gaat dat dus zo gauw,net als de meeste andere zoogdieren. Wat ook zo mooi is dat de biest, de eerste melk met de antistoffen, in de uier blijft door middel van een soort kurkje. Net een waspropje dat voorkomt dat het eruit loopt. Het lijkt op vanillevla. Na 1.5 dag komt de eerste ontlasting uit het lam. Dit is zwart net pek. Na een weekje ongeveer beginnen ze al aan hooi te knabbelen. Na vijf maanden wegen ze rond de 70 kilo. Ze hebben een hele lange staart. Net een worm. Wist ik niet eens. En daar kwispelen ze mee. Als ze 10 dagen oud zijn gaat er een elastiekje omheen. En valt het staartje er naar een paar dagen af, ik wou het er graag aan laten zitten. Maar ivm de hitte kunnen ze last krijgen van vliegen die hun eieren leggen in de viezigheid wat zich dan onder de staart verzameld. Maar ik vind het wel zielig hoor. En ook de rammen worden zo gecastreerd. Auw,. dus nou ja dat moet dan maar, Arnold doet dat allemaal zelf. Eveneens het inenten ontwormen. Paarden brandmerken enz, Over twee weken beginnen we de geitjes te scheren, die hebben zo veel angora wol nu. Die lijken twee maal zo dik. Het zijn net allemaal zilveren krulletjes. En doet me denken aan engelenhaar. Dat spul wat sommige mensen in de kerstboom hebben. Drie geitjes beginnen al een uier te krijgen. Daarna duurt het nog ongeveer een maand voordat het jonge geitje komt, of geitjes want ze krijgen vaak meerlingen. De vader is onze curly, of te wel Billie goat zoals ze dat hier noemen. Helaas is onze curly dood. Zijn ego is hem fataal geworden. Hij ging vaak ruzie zoeken met onze Rambo die toen nog een beetje bang voor Curly was. Curly ging dan in de voederbak staan piesen en claimde zo zijn territorium. Dus die hadden we met een groot hek gescheiden van elkaar. Helaas heeft Curly het hek een stukje opengedrukt en is snachts naar Rambo gegaan. Rambo inmiddels 170 kilo nam een aanloop en heeft Curly geramd met zijn enorme kop. Die naast zijn trots ook zijn nek knakte. We hopen dus erg op een paar mooie nakomelingen van cCurly. Heel jammer vonden we het allebei. Maar helaas hoort dit er ook bij.

De dood hoort bij het leven en ik ben gewoon een zacht ei.

Vanochtend heeft onze lieve Lollie een tweeling gekregen, meestal krijgen ze de eerste keer één lam. Maar zij krijgt er gewoon twee. Een ooitje en een rammetje. Samen met little Poppy zijn zij van onze Rambo. En net als hem zijn het grote sterke lammeren. Lollie is een lieve moeder zo blijkt, die met de mond vol hooi zachte blaatgeluidjes murmelt naar haar kleintjes. Ze om en om laat drinken. En wat namen betreft, daar gaan we echt niet mee door als  we er straks veel meer hebben. Maar aangezien Lollie er nog wel een tijdje is en omdat deze twee zo schattig zijn, noemen we het ooitje Candy en de ram Snickers. Al onze lammeren die nu geboren zijn blijven bij ons. Om straks voor de fok te dienen. Onze twee rammetjes worden opgefokt, aangezien ze allemaal een hele goede afstamming hebben willen we ze houden om onze fokkerij uit te breiden. We wachten ondertussen wat er voor moois nog komt met onze 14 ooien en 6 geitjes die nog moeten bevallen. Maar voor nu eerst een paar nachtjes goed slapen.

31. Brown man

Het is al echt lente. En met 24 graden al echt warm te noemen, dus hemdjes uit de kast, ik wil natuurlijk een beetje bruin worden, niet dat ik blauw doorschijnend ben hoor. Je hebt van die mensen die zo wit zijn s’winters dat je de hersenen bijna kunt zien zitten. Maar gewoon een lekker kleurtje. Staat gezond en je wordt er een stuk knapper op vind ik. Nee dan dan heb je Arnold. Die loopt een paar uur buiten en heeft meteen chocolade kleurige armen en nek. Zomers word hij echt heel bruin. Prachtig vind ik. Zwart haar. Ogen heel donkerbruin en witte tanden. Fijn zo’n echte kerel die hout hakt, met de motorzaag bomen omzaagt. Geen man in pak voor mij. Die zijn krantje leest en pantoffels aanheeft, maar een stoere kerel die zijn mannetje staat als het er op aan komt. Die lief en zorgzaam is. Die tegen mij zegt, we’re going to be okay honey ,don’t worry als er zo’n storm is dat door de wind de cabin heen en weer gaat. En die dan achteraf toegeeft dat het toch wel heel erg was en dat hij zich best zorgen maakte, maar het gewoon voor mij niet zegt, omdat hij niet wil dat ik me zorgen maak. Met hart en ziel van me houdt. Me oppakt en me bijna samenknijpt als hij me vast heeft. Enge dromen heeft omdat hij bang is dat hij me kwijtraakt. Want daar zijn we beiden bang voor. Omdat het zo intens is tussen ons beiden. Als we het goed hebben voelt het als de hemel op aarde. We laten elkaar beiden vrij. Ook als hij er niet is blijft er een onzichtbare draad tussen ons. Met anderen was ik vaak blij om tijd voor mezelf te hebben als ze weg gingen. Irriteerde ik me soms aan iemands gewoontes. Bij Arnold heb ik dat helemaal niet. Hij heeft ook soms een ochtendhumeur hoor. En ik heb soms ook een van mijn buien. Maar dat accepteren we beiden omdat dat in het niet valt bij de rest, het ultieme geluksgevoel. Of ik gelukkig ben hier? Ja intens gelukkig. En Arnold ook. Laatst noemde ik hem trouwens omdat hij zo bruin is, lekker bonbonnetje, dat probeert hij dan te onthouden. En roept dit dan de hele dag tot dat er niets meer van het woord over is. Lachen om de verbastering. Vanochtend kwam er ook een woord in mijn gedachten, sleeehn chan, bleek paardenkeutel te zijn, de raarste dingen komen naar boven. Het dinéh met zn nasale klanken. Sliswoorden. Woorden waarvan het eind in het woord, of alleen de letter omhoog of juist omlaag in toon moet. Waarvan als je het verkeerd doet, het ineens een heel andere betekenis krijgt. Bv een paar Navajo woorden; hond is ťééchąą`í kameel is ghąą’askídíí en het woord peer is bilasáana bitsee’nineezígíí . Volgens mij is het net zo moeilijk als japans. Gek genoeg blijven vieze woorden het snelst hangen, en Arnold die de hele dag, schiet op. Ga af. Blijf en ga naar je bedje roept. Met een heeeel erg accent, Bennie die er niets van snapt, maar waar ik wel heel erg om moet lachen.

 

34. Drek dirt en modder

Ik wist dat het erg werd als het geregent heeft. Arnold had er al over verteld. Maar gek genoeg dacht ik nog steeds, ach het zal wel meevallen. Want er moeten toch ook mensen naar het werk. Maar goed daar stonden we dus 2 kilometer van ons huis. Muurvast tot aan de achteras in de klei. De hele linkerachterkant was tot aan de laadklep van de truck weggezakt. De truck gleed onder het rijden zo onbestuurbaar van de weg af de berm in. Nou dan maar duwen, dat bleek een onmogelijke taak aangezien het rechter achterwiel in de lucht zweefde. Arnold was al aan het graven. Maar het is ook praktisch onmogelijk om te lopen op die prut. Het is spiegelglad. Je hebt zo 3 kilo drek aan iedere laars hangen. Ook het graven had geen effect. Kut en nou dan? Lopen naar huis dan maar. Glibberend 2 kilometer. De volgende dag lukte het met een zware truckjack (die we met zn tweëen gedragen hadden) krik om de truck omhoog te krikken. En met een hoop stenen een soort helling te maken. En dat was nog op een vrij vlakke weg. Dus gisteren was het plan om naar Gallup te rijden om voer voor de dieren en boodschappen te halen. De poedermelk van ons flessenlam was ook op dus we moesten echt. S’morgens tot onze verbazing bleek het ineens gesneeuwd te hebben. Oh crap met de vorige ervaring in het achterhoofd zou dit nog veel erger worden. We moesten nu z’on 6 kilometer rijden met allerlei heuvels en afdalingen erin. Dus de helling op, vol gas bijna naar boven kruipend. Onderweg van links naar rechts slingerend. Bovenop was een diep gat geslagen door het water. We konden zo de canyon inkijken. Gelukkig ging alles goed, net als op de terugweg. Het gekke is dat het twee dagen later zo goed als opgedroogd is. Vandaag zagen we de diepe sporen van andere mensen die van de weg af waren gegleden. 1 truck moet helemaal scheef hebben gehangen en heeft zo,al schurend tegen de zijkant van de weg 500 meter gereden, pppfff niet leuk. In het begin vond ik het nog wel spannend en grappig. Beetje off the road scheuren. Maar nu, stel je voor dat je daar uren staat. Of een heel eind terug moet lopen. Hulptroepen moeten natuurlijk over dezelfde weg. Of je hebt doodgewoon geen bereik met je telefoon. Volgende week schijnt het drie dagen te gaan regenen. Ik heb al tegen Arnold gezegt, we blijven thuis. We zorgen dat we niet weg hoeven. En als je voor je werk moet reizen,nou daar ben je mooi klaar mee,het is dan gewoon soms onmogelijk om te komen. Het regent en sneeuwt dus vrij vaak. Het schijnt heel ongewoon te zijn hier. Ik heb het Hollandse weer meegenomen denk ik! Goed voor het gras. Dat brult de grond uit met een zonnetje. En dat is goed voor mens en dier hier. Vorig jaar toen ik begin april kwam waren de wilde paarden allemaal heel mager en ook de koeien zagen er allemaal ondervoed uit. Nu zien ze er allemaal nog vrij goed uit. In Chinle midden in het stadje lopen ook gewoon wilde paarden in de berm te grazen. Arnold kent dat natuurlijk al. Maar voor mij is dat nog steeds gek. Dat alle dieren gewoon loslopen. En niet achter een omheining. Een week geleden blafte Bennie ineens midden in de nacht. Toen bleek Shane mijn paard uit zijn stal te zijn ontsnapt. Hij stond gewoon rustig te grazen aan de voorkant van de cabin. En liep alsof we dat iedere nacht doen, zonder halster achter Arnold aan zijn stal weer in. Ze weten hier is voer en water. Dus ze lopen niet weg. Ze blijven instinctief bij het water. Ik krijg gelijk visieoenen van kilometers rennen achter de dieren aan met de tong op de schoenen. Die dan midden in Chinle stadje belanden en dan de boel op de kop zetten of allerlei ongelukken krijgen, Trust me babe zegt Arnold dan, ze lopen echt niet weg. Maar ik moet het eerst zien voordat ik het geloof.

32. Dronkelappen

Zit ik net lekker even te bellen in de Burgerking gaat er weer een dronken kerel naast me zitten. Ze vragen altijd waar ik vandaan kom maar niemand weet waar Holland ligt hoor, vaak zeg ik dan Europe. Of ik nog wat kleingeld heb voor eten. Nou ben ik er al wel achter dat er natuurlijk helemaal geen eten gekocht wordt. Geen benzine van gekocht wordt om naar weet ik waar te rijden. Geen bakje koffie of telefoongeld. Omdat ik blank ben denken ze dat ik rijk en een tourist ben. Dus om de haverklap wordt ik aangeklampt. Vooral als Arnold er niet bij is. In de supermarkt. Als ik in Chinle loop. De was doe of maakt niet uit waar. Heel grappig was een iets oudere man die heeel slow motion dronken, de moonwalk ging doen, en waar we allebei heel erg om moesten lachen. Die had gelukkig een vrolijke dronk. Kerels die je een hand willen geven als je je winkelwagentje terug brengt. Of die je sieraden willen aansmeren. Enz enz. Ook vrouwen die s’morgens zo dronken als een toeter dingen aan je willen verkopen. En die een uur in de wind stinken. Burgerking en Mac Donalds hebben allemaal security die dat soort mensen buiten de deur houd. Heel vaak geef ik ze een beker cola of koffie. Maar er is geen beginnen aan, er zijn er zo veel. Heel triest en het is hier een enorm probleem. Wat een uitzichtsloos leven op die manier. Het lijkt mij echt verschrikkelijk om te moeten bedelen. Zodat je weer alcohol kunt kopen, of handreiniger met alcohol erin. Arnold en ik behandelen ze wel altijd met respect en worden ook niet boos ofzo. Wij vinden het allebei verschrikkelijk voor die mensen. Gisteren in de Burgerking herkende ik eindelijk een “buurvrouw”. Ik had haar en haar man al een paar keer gesproken. Maar ik vind dat ze er allemaal hetzelfde uitzien 😂.

In mijn belevenis hebben ze allemaal zwart haar en bruine ogen. Dus als iemand mij tegemoet komt en mij hartelijk begroet, heb ik vaak geen idee wie het is, of dat ik die persoon al eerder ontmoet heb. Ik doe gewoon hartelijk terug en vraag Arnold naderhand wie of hij of zij ook alweer was. Oh was dat een van je zussen, lol. Ook wel heel grappig vind ik als we in de supermarkt een bekende van Arnold tegenkomen die dan een gesprek beginnen en dan zie je ze denken, wie is zij dan die erbij staat? Zou ze bij hem horen? En als Arnold mij dan voorstelt met ,this is my wife! Verbazing alom!! En mij dan nog een paar keer aankijken met een blik van, hoe komt hij nou aan haar? Leuk toch! Waar ik ook niet aan wen. Dat ze de boodschappen in de supermarkt voor je in plastic zakjes pakken. Een staat dan achter de kassa en de ander pakt de boodschappen in. Soms heb je dan 20 plastic zakjes. Laatst in Bascha’s een Navajo supermarkt was er niemand om in te pakken. Nou dat kan ik natuurlijk zelf wel. Maar ik had niet in de gaten dat iedereen naar me aan het kijken was. Dat was schijnbaar heel gek. Terwijl we dat in Holland natuurlijk allemaal zelf doen. En dan in een kratje of grote boodschappentas. Wel zo fijn voort milieu. Heel vaak zeg ik,ik hoef geen tasje hoor,gaat zo wel mee. Dat vinden ze zo raar. Oh ja en in de Walmart wordt je winkelwagen en kassabon gecheckt bij de uitgang. Meestal door een ouder iemand, gepensioneerde? Die dan meteen een gezellig praatje maakt. En ook hier loopt altijd security die de boel in de gaten houd. Ach best een veilig idee hoor. Al zie ik dat bij de Albert Heijn nog niet zo snel gebeuren 😂.

33. Terugblik op een jaar

Vandaag is het 31 maart 2017 precies een jaar geleden was mijn koffer al ingepakt. En was ik klaar voor de eerste ontmoeting met Arnold Tracey. Na ruim 5 maanden chatten konden we niet wachten om elkaar in het echt te zien. Voor mij was het natuurlijk een enorme onderneming. Want verstandelijk gezien ging ik naar iemand toe die ik nog nooit ontmoet had. Nee ook niet gezien op skype of op de camera van de facebookmessenger. Dus als je het zo bekijkt was het best wel eng. Ik had een hotelkamer geboekt in Gallup voor 9 dagen. Ik dacht als het niet klikt heb ik er in ieder geval een vakantie in Amerika aan over gehouden. Wat ik wel heel erg besefte was dat mijn leven drastisch veranderd was en nooit meer hetzelfde zou zijn. Met of zonder Arnold. Mijn leven was op een dieptepunt toen ik voor het eerst in contact kwam met hem, ik had toen geen idee welke kant ik uit moest. Ik had me er min of meer bij neergelegd dat het gewoon shit was en zou blijven. Geen toekomstvisie geen dromen. Maar gewoon de dagelijkse routine,werken tot mijn 67ste. Maar goed in mijn hart wist ik natuurlijk dat het goed zat tussen Arnold en mij. We dachten over bijna alles hetzelfde. Hadden dezelfde dromen en normen en waarden. Voor mij was het natuurlijk veel eenvoudiger geweest als ik verliefd was geworden op een Nederlandse man. Maar zoals al eerder gezegd overkwam en overrompelde het mij. En al had hij in Japan of Australië gewoond dan was ik ook gegaan. Het was zelfs zo dat als ik er op mijn tandvlees heen had moeten kruipen, ik het ook had gedaan. Zo sterk was het. Er was iets gaande dat sterker was dan ons alletwee. Al had ik hem maar een uurtje kunnen zien dan nog was geen moeite te veel. We zagen elkaar op het vliegveld in Phoenix en we hadden beiden het gevoel dat we thuis kwamen. Dat we de eindbestemming hadden bereikt. Onze zoektocht was voorbij. We hadden elkaar gevonden en we waren eindelijk samen. Het was de hemel op aarde. Nadat ik thuis kwam na die 9 dagen, heb ik meteen weer een vlucht geboekt nu voor 23 dagen, eind mei. Het gekke was dat ik ook gewoon zonder problemen vrij kon krijgen. Ik werkte in een team in een verpleeghuis. Dus normaal met de meivakantie is dat onmogelijk. Maar ik schipperde overal zo tussen door. Deze vakantie zou ik bij hem (en zijn 83jarige moeder verblijven) .Wel apart in een hogan. Maar nu was het niet in een hotelkamer, en ook veel langer. Om echt te ondervinden hoe het zou zijn. Zonder indoor wc en douche. De eerste drie nachten hebben we nog in een hotel in payson doorgebracht omdat we anders midden in de nacht terug moesten rijden. Ik besef nu ook wat heerlijk dat voor Arnold was om gewoon onder de douche te springen of in bad te liggen. Airco en een tv te hebben. De hoteleigenaar was een schattige indiase man mét tulband. Die alles over ons wou weten. En ook die drie weken verliep alsof we al jaren samen waren. Ik heb daar drie weken lang gelogeerd en werd getest en goed bevonden. We wisten al vanaf het eerste moment dat we samen bij elkaar hoorden. En dat we ons leven zouden delen. Ik wist, er zou een enorme hectische periode aanbreken. Het huis moest verkocht. Ik zou mijn dressuurpaarden verkopen,al mijn spullen. Ik moest een goed huis vinden voor mijn maine coonkatten en mijn waterschildpad Ludo! En ik moest mijn vaste baan opzeggen en afscheid nemen van mijn vriendinnen en collega’s. En ik moest natuurlijk ook gewoon werken. Arnold en ik hadden gelukkig nu skype en belden elkaar tot diep in de nacht. Uren en urenlang. Ik zou mijn hond Bennie en kat Miesje meenemen. Bennie werd vervoerd door een bedrijf die gespecialiseerd is in vliegvervoer. En Miesje was klein genoeg, die kon in het vliegtuig met mij mee in een reismand. Inmiddels wisten ook alle anderen dat ik zou vertrekken naar Amerika. Dus mijn telefoon stond roodgloeiend. Al mijn andere collega’s vroegen me de haren van het hoofd. Heel veel etentjes bij mijn vriendinnen thuis. Die allemaal spaghettie ( mijn lievelingeten) voor me kookten. Alles lukte,mijn paarden zijn naar een zeer goed huis gegaan naar mensen.

34.

Naar mensen die ik allebei goed ken. Waar ik vertrouwen in heb en waar ik zeker weet dat ze het heel goed hebben. Mijn katten zijn ook zeer goed terecht gekomen. Ik krijg regelmatig foto’s dat ze beiden bij het jongste meisje van het gezin op schoot liggen of tussen al haar knuffels op haar kamer. Ik heb heel veel paardenspullen weggegeven aan mijn paardenvriendinnen. Al mijn andere kleren enz. Moesten op de post. In dozen van 10 kilo. Dus al met al eind juli was ik dood en doodmoe.Ik was zo mager als een brandhoutje. Ik moest de avond voordat ik vertrok nog een late dienst draaien en dat heb ik ook gewoon gedaan. Ik wou het tot het eind volbrengen en niet mijn collega’s opzadelen met mijn afwezigheid. Mijn vriendin Maureen zou me naar schiphol brengen. Bennie en Miesje mee. Bennie moest om 5 uur s’ochtends al in amsterdam zijn. Maureen had koffie en koekjes meegenomen. Mijn vlucht zou om 12.30 zijn dus we waren veel te vroeg. Ik voelde me zo belabberd door alle drukte van de afgelopen tijd dat ik dacht dat ik dood ging toen ik aan de balie stond om Bennie af te geven. Gelukkig kon ik nog een paar uurtjes slapen in de auto, en trok ik weer een beetje bij. Uiteindelijk bij het inchecken bleek er geen ticket voor Miesje te zijn. De mevrouw achter de balie wist niet hoe ze het moest regelen. Dus het huilen stond me nader dan het lachen. Gelukkig kwam het net op tijd goed. Miesje was zo lief de hele reis. Die genoot van de blikjes voer en heeft bijna de hele reis geslapen. Bij de tussenstop in Newark was er iets mis met de papieren van Bennie. Arnold moest zijn I.D.naar mij toe mailen. Dus bellen en bellen. Van American Airlines naar Arnold en mij. En terug.zo’n stress. Het vervoersbedrijf kon ik niet bereiken. Bennie zou dus niet meegaan met de laatste vlucht maar zou in een dierenhotel moeten. Nou echt verschrikkelijk natuurlijk. Die lieve Bennie met allemaal vreemden, alleen en zonder mij. Ik had inmiddels het mailadres van de man die de honden tot in het vliegtuig vervoerd. Godzijdank had de aansluitende vlucht in Newark vertraging. En heeft die meneer het toch voor elkaar gekregen om Bennie mee te krijgen. Ik heb hem naderhand nog een bericht gestuurd hoe blij en dankbaar ik was dat hij alles op alles heeft gezet om het te regelen. Ook de engels sprekende dames van American Airlines waren echt super. In de laatste vlucht kwam de captain nog extra bij mij om te zeggen dat ze de luchtdruk in het ruim hadden aangepast en hij had persoonlijk gecheckt of alles goed was. Dat hij voer en water had. Hij zei nog; ik heb zelf ook een hond waar ik heel veel van houd, dus ik begrijp je helemaal. Dus toen kon ik eindelijk een paar uurtjes slapen. In phoenix aangekomen bleek het trouwens 47 graden te zijn. Miesje lag al te hijgen in de reismand. Arnold scheuren met de truck om snel Bennie te halen.

35.

Die had het, ondanks dat het in een grote hal was, bloedheet. Dus snel in de koele auto. Voor de dieren hebben we nogmaals in hetzelfde hotel in Payson overnacht. We wisten dat je een huisdier mee mocht nemen. En dezelfde man herkende ons van de vorige keer. En gaf ons de overnachting voor Bennie gratis. En toen kregen we ook nog dezelfde kamer. Helemaal goed. Wat heb ik trouwens een steun gehad van alle lieve mensen om mij heen, mijn vriendinnen en collega’s, hartverwarmend. De lieve cadeautjes die ze voor me mee hadden genomen. Twee armbanden gemaakt van het haar van mijn beide paarden. Zaadjes voor vergeet me nietjes. Beschermengeltjes, klompjes en een reisbuddha. En nog steeds is de hele groep op de Arizona girls groepsapp. Maar ook alle hartverwarmende reacties op mijn blog. Van mensen over de hele wereld. De nieuwe vriendschappen die ik op doe. Prachtig vind ik dat sommigen zich gesteund voelen door mijn verhaal. Die die stap durven te maken die ze voor ogen hebben. Mensen die vastzitten in een relatie of in soortgelijke omstandigheden. Die door mijn verhaal nieuwe hoop krijgen. Het is nooit mijn bedoeling geweest om een blog te schrijven en dit vervolgens op internet te zetten. Whaa,.dit was zo eng om te doen. Maar ik had gewoon die drang om het voor mezelf vast te leggen. Omdat ik wist dat er iets heel bijzonders aan het gebeuren was. Toen ik begon met schrijven ratelden mijn vingers op mijn telefoon. Ik kon niet eens meer stoppen. En nog steeds stromen mijn woorden uit mijn vingers. Misschien is dat de reden dat Arnold en ik samengebracht zijn. Want zo zie ik het echt, om de energie te verspreiden van onze liefde voor elkaar. Het is toch eigenlijk een onwaarschijnlijk verhaal. Een steentje in het water veroorzaakt ook rimpelingen die ver reiken. Ik weet nu wat onvoorwaardelijke liefde is. Dat je elkaar niet wilt veranderen, maar steunt om het beste uit elkaar te halen. Niet materieel of financiëel gezien. Maar vanuit het hart en de ziel. Heel veel lieve groetjes van Sabi ❤ Oh ja mijn schildpad Ludo heeft ook een heel goed nieuw huis gevonden 😊. Was ik bijna vergeten te vertellen.

36. Storm en bliksem

Zo vanuit het niets begint het enorm hard te waaien, zo is het 27 graden en zo is het ineens koud en met hard waaien bedoel ik geen straf windje, nee echt hard. Mijn jassen draaien rond aan de kapstok onder de veranda en alles wat niet vast zit waait over het land. Onze windturbine draait zo hard dat de chargecontroller de stroom uitschakelt omdat de accu anders overladen wordt. Het begint ook nog te onweren. Arnold parkeert de truck voor de cabin om de wind wat te breken. De schapen geiten en lammeren gaan allemaal binnen staan. De wind giert erop los. Ook dat is Arizona. Onvoorspelbaar weer, ook hebben we al dagen gehad achtereen dat het keihard waait. Windy nation noemen ze het hier ook wel. Nou probeer maar eens hooi te voeren aan 43 hongerige dieren. Echt geen pretje. Ik heb altijd een halve emmer hooi in mn haar als ik klaar ben. Oh en een echte zandstorm hebben we ook al gehad. Ik dacht dat er een onweersbui aankwam maar dat bleek een hele zandmassa te zijn. Je wordt echt gezandstraald en het zand gaat overal inzitten en dringt door ieder kiertje of spleetje heen. In huis bedoel ik dan he? 😂 Stortvloed modderstromen en vastfloods komen hier allemaal voor. Dit heb ik gelukkig nog niet meegemaakt maar ik kan het wel in de canyon zien. Waar op sommige plekken allemaal drijfhout op een bult gespoeld is. Ook slaat de bliksem geregeld in. 3 jaar geleden zijn een paar honderd meter van onze cabin drie koeien van Arnold door de bliksem getroffen. Ze waren helemaal zwartgeblakerd. Vreselijk natuurlijk. En ook Arnold is 6 jaar geleden door de bliksem getroffen toen hij de schapen aan het hoeden was. Hij vertelde mij vorige week dat het net zo’n weer was als met de harde wind. Logisch dat hij bang is voor onweer. We zaten binnen. En met 27 graden was het natuurlijk niet koud in huis. Maar hij maakte toch een vuur in de kachel. Ik vroeg maak je nou een vuur? Het is helemaal niet koud. Hij zei ik maak een vuur zodat het onweer kan zien dat hier mensen wonen en onze cabin gespaard wordt. Heel veel Navajo’s doen dit. Hij aait onze dieren niet omdat deze extra statisch zijn in het haar. Om geen bliksem aan te trekken. Hoe dat gebeurt is met hem 6 jaar geleden is ook nog een heel verhaal. Wat is nu de kans dat je door de bliksem getroffen wordt én het kunt na vertellen? Piepklein denk ik. Ik zou die avond naar Hellen in Deventer gaan. We zouden gaan stappen. Gezellig wat drinken in de leuke binnenstad. Toen ik op weg was naar haar toe belde Arnold mij. Hij zei; ik moet je wat vertellen, er is iets gebeurd met mij 5 jaar geleden wat je weten moet, ik natuurlijk gelijk van,wat is er gebeurt dan? Ik schrok ervan. Nee zei hij; het is een heel verhaal. Maar ik heb nu geen tijd ik vertel het je als ik thuis ben. Dat bleek om 24 uur s’avonds te zijn. Niet handig want ik begon enorm te piekeren wat het kon zijn. Samen met Hellen gingen er een hoop scenarios door ons heen. Misschien had hij wel iemand doodgereden. Of hij had een houten been. Of hellen zei, misschien heeft hij wel een stoma! Nou dat ging lekker met ons. Maar ik wist dat het me eigenlijk niets uit zou maken of hij nu een prothese had of een stoma of allebei. S’avonds vertelde hij dat hij tijdens het schapenhoeden overvallen was door een enorm noodweer. Zo vanuit het niets was het pikkedonker geworden en hij was te ver van huis om daar te kunnen schuilen. Hij probeerde de schapen terug te drijven naar huis. Maar die gingen onder de bomen staan. Het regende zo hard dat hij geen hand meer voor ogen kon zien. Ook hij ging onder een boom staan op zijn hurken. De hele vallei was inmiddels in een meer veranderd zoveel water viel er. Net toen een windvlaag bijna zijn cowboyhoed afblies. Hoorde hij een een enorme knal en sloeg de bliksem op zijn achterhoofd in, hij weet niet hoelang hij bewusteloos is geweest. Maar hij werd wakker van een enorme verschroeide zwavel lucht. Zijn hoed was verschroeid en hij kon nauwelijks opstaan. Hij had verschrikkelijke hoofdpijn en moest enorm overgeven. Het heeft dagen geduurd voordat hij weer normaal kon plassen.

Toen ik het later opzocht op het internet. Is het eigenlijk een wonder dat hij het overleefd heeft. Maar er zijn ook mensen die er naast allerlei hersenbeschadigingen ook abnormale afwijkingen krijgen. En dan bedoel ik met name bv een ultra ontwikkeld gehoor. Niet meer kunnen proeven. Of een overontwikkelde reukzin. En dat bleek Arnold dus te hebben. Hij bleek ineens enorm goed te kunnen ruiken. En vond heel veel dingen enorm stinken. Zo erg dat hij ervan over zijn nek ging. Vooral vrouwen die het met de hygiëne niet zo nauw namen. Of gewoon iemands lichaamsgeur. Ook kon hij van ver iemands lichaamswarmte voelen en dat vond hij dus ook heel vies. Nou dacht ik,daar ben ik mooi klaar mee. En wat als hij mij nou vind stinken. En naar de wc rent om een portie te gaan overgeven als we met elkaar naar bed gaan 😣. Hold on darling ik moet even weer boven de pot hangen. Ik ben normaal heel schoon. Stink niet naar zweet en heb ook geen zweetvoeten ofzo. Maar toch het idee was niet fijn. Ik had hem dat ook verteld en gelukkig zei hij dat hij niets liever wou dan aan mij snuffelen 😂. Ach ik dacht later, schoner dan schoon kan niet. En anders moet hij maar een kloddertje vicks vapo rub onder de neus doen. Grappig was ook toen ik het op het internet opzocht. Een man vertelde nadat hij door de bliksem getroffen was, dat iemand een barbeque lucht had geroken toen het gebeurde. En toen Arnold probeerde te omschrijven wat voor vieze lucht hij geroken had, zei ik,heel blond; oh you mean a barbeque smell? Lol A what zei Arnold,.barbeque? Nooooo babe ofcourse not. Sulfur not bbq. Het is gelukkig nu niet meer zo erg. Hij heeft er wel concentratie stoornissen aan overgehouden maar verder gelukkig niet. ❤ Dus dat is gevaarlijk hier. Even als de bepaalde gebieden waar fastfloods voorkomen. Stortvloeden modderstromen. Je wordt erdoor gewaarschuwd met borden langs de weg. Voor mij is dat allemaal nieuw. Maar ik besef dat ik goed uit moet kijken. Evenals voor de ratelslangen en de black widow spinnen. Vorige week zat er een op Arnolds truck, net een grote glimmende kraal. Met poten. Bah daar houd ik niet van he! Doe mij maar een slang dat is veel minder erg. Vorig jaar in mei zat er een hele grote bull snake in een prairyhol rond de hogan bij zijn moeder thuis. Alle Navajo’s zijn bang voor slangen. Die slang die moest daar dus weg. Hij was zo groot dat een groot gedeelte van zijn lijf uit het gat stak. Arnold probeerde hem met een stok uit het gat te krijgen. Hij bleek niet giftig te zijn. Maar hij kon wel bijten en je kreeg er een verdoofd gevoel van. Nu keek ik thuis altijd naar Animal Cops Florida dus ik dacht ik trek hem er gewoon uit en slinger hem weg. Arnold en zijn moeder hebben echt gedacht van, shit wat gaat die gekke blonde nu doen. Nou ja slang mooi een eind weg geslingerd. Slang blij, wij blij. Hoe anders was het met de ratelslang die ik op de wc ontdekte. Hij ratelde toen ik binnen kwam. En hier moest ik natuurlijk heel voorzichtig bij zijn. Hij was prachtig om te zien. Arnold vond er niets aan hoor,.maar die heb ik wel doodgemaakt. Het risico dat hij Bennie of Arnolds slechtziende moeder zou bijten was gewoon te groot. Ik heb me wel verontschuldigd. Ik ben van leven en laten leven. Insecten zijn hier ook genoeg. Hele vreemde torren die stinkende vloeistof sprayen als ze zich bedreigd voelen. En heel veel kleine hagedisjes en salamanders. Doordat er vrij veel regen is gevallen groeien er nu ook allerlei bloemen. Heel veel blauwe mini lupinen lijken ze en gele mini orchideetjes. Zijn het natuurlijk niet maar ik weet de naam niet. Arnold wel in het Navajo maar dat is onschrijfbaar.

37. Schapen herder

Hier in the reservation laat iedereen zijn schapen loslopen om te grazen. Er zijn natuurlijk nergens omheiningen of hekken. Dus die schapen moeten dus gehoed worden, als er geen hooi gevoerd wordt is dat dus zo’n 8 uur per dag. Nou lijkt dat heel romantisch, een schaapsherder met zijn honden die in het weelderige gras zit. En de schaapjes rustig knabbelend aan de malse sprietjes dicht bij elkaar blijven. De ooien met de lammetjes en de rest er omheen. Arnold zei tegen mij; come honey let’s herd our sheep. Da’s goed voor ze. Heus ze lopen niet weg. Nou ja dacht ik,dat is het proberen waard. Ik deed het hek open en meteen stoven ze er allemaal uit. De geiten links en de schapen rechts. In mijn ooghoek zag ik twee ooien met lammeren richting canyon lopen. Het zweet brak me uit. Lollie rende iedere keer terug naar de stal. Die kent helemaal geen grazen. Dus ik rende mee. Proberend de kudde bij elkaar te houden. 4 lammeren waren nu de moeder kwijt dus daar was alom paniek. Ik liep overal met een boog omheen totdat de tong me op de schoenen hing. Gelukkig waren er Smokey en Spotty onze sheepdogs die de kudde bij elkaar dreven totdat ze allemaal rustig graasden. Eigenlijk kunnen ze nergens heen. Maar het is zo groot bij ons dat er geregeld schapen kwijtraken. De buurman heeft laatst dagen gezocht naar 3 ooien. Drama, want het stikt bij ons van de coyoty’s. En een mountainlion had een volwassen ooi die toch gauw 80 kilo weegt uit de omheining gehaald. Bij ons houden smokey en spotty de wacht. En waarschuwen ons als er s’nachts iets is. Ze nemen hun taak heel serieus en blaffen ook als er een kraai overvliegt of als ze denken dat er wat vliegt. Bennie mijn berner senner maakt het helemaal bont. Die blijft de hele dag voor de pasgeboren lammetjes en geitjes liggen. En bij ieder piepje van hen probeert hij ze te likken. Zo lief. Ook was het tijd om Snoopy ons flessenlam onder te brengen bij de andere lammeren. Ze is nu 2 maanden en eet en drinkt zelfstandig. Ze krijgt alleen s’avonds nog een flesje. Ze sliep al die tijd in de vliegtuigbench van Bennie bij ons in de woonkamer. Ik had het al treuzelend een tijdje uitgesteld,van nu is het te koud of te warm voor haar. Eerst maar een uurtje geprobeerd, zielig hoor, zo’n lammetje dat begint te bléren als ze je zien. En ook de eerste nacht hoorde ik haar telkens. Ach ik ben ook zo’n slapjanus wat dat betreft. Laatst is er een geiten bokje dood gegaan. De moeder zoog het niet goed. En s’nachts bleek ze iedere keer weggelopen te zijn als het wou drinken. S’morgens hebben we nog van alles geprobeerd. Maar helaas mocht dat niet baten. Nou toen moest ik echt huilen. Zo’n jong ding, wat een verspilling van leven. Gelukkig doet de rest het heel goed. We hebben bijna alleen ooilammeren. Dus dat is echt geluk. De nieuwe schapen staan op het punt van bevallen. Die staan apart op stal. Met Arnold samen red ik het wel. Samen staan we sterk, soms is het leven hier in Arizona heel zwaar. Mis ik mijn vriendinnen heel erg. Heel af en toe voel ik me alleen. En wil ik naar de Albert Heijn chocola met noten kopen. Biertjes drinken op een terrasje met Hellen. Over paarden kletsen met Nicole en Miriam. Koffie drinken met mijn collega’s. De stad in. Maar dat duurt nooit lang. Hier voel ik mij thuis. Met de liefde van mijn leven. Ons gezellige huisje op onze fantastische plek. Al die ruimte om ons heen. Vrij om te gaan en staan waar we willen.

38. Shane en ik

Shane staat opgezadeld op mij te wachten. Hij is bont gekleurd. Wit met donkerbruin en zwart. Zijn staart is wit met een dikke zwarte lok erin, evenals zijn manen. Hij is 7 jaar oud en een ruin. Gisteren had hij zich tot mijn grote schrik aangesloten bij een groep wilde paarden. Die stonden verderop te grazen en daar liep hij ook bij. Ik heb gauw een emmer met voer gehaald om hem naar me toe te lokken. Toen ze mij echter in het oog kregen ging de hele groep inclusief Shane er vandoor. Helemaal naar achteren de canyon in. Ik dacht, oh nee he die is weg. En hoe krijg ik hem in godsnaam weer terug. Heel in de verte zag ik hem alleen nog maar als een wit stipje en toen was ook dat verdwenen. Ik riep heel hard Shaaaaane. Snel terug gerend naar Arnold. Ik riep, Shane is gone! Hoe krijg ik hem terug? Ik rende in de richting waar hij heen was gegaan toen Arnold riep; babe I think I see him. En ja hoor, heeeel in de verte een stuk verderop zag ik hem op top snelheid al galloperend naar ons toe komen. Helemaal tot in zijn stal. Hij had cactus stekels in zijn benen en er was een stuk van zijn hoef afgebroken. Dus hij had toch besloten dat het heel fijn is bij ons. Maar voor mij was het heel erg schrikken. Zo’n paard dat de wijde wereld ingallopeerd is zo kilometers van je verwijderd. Toen we hem gekocht hadden voor een habbekratsje vergeleken met de prijzen in Holland, was het alsof ik rijdend op een ferrari terug ging naar een driewieler. Mijn paarden in Nederland liepen in de top dressuursport. En met een ervan starte ik net onder de grand prix. Dat was uitgebalanceerde elegante krachtsport met pirouettes en aanwijzingen die je niet kan zien. Met hoed slipjas laklaarzen en heel veel bling bling. Nou hoe anders is dat hier. In de eerste plaats het zadel met voor je een grote knop. Het is al een hele onderneming om het zadel op het paard te krijgen want het weegt bijna een ton. Verder is het heel groot met twee singels. De eerste die je op een bijzondere manier vastknoopt en de andere verderop richting de lies. Doe je die te strak dan krijg je een rodeo. Verder heeft het aan de voor en achterkant franjes. Om je lasso of andere dingen vast te knopen. Het hoofdstel heeft alleen een frontriem. De teugels zijn heel lang en zijn ook los aan de achterkant. Toen ik op shane ging zitten was dat wel even wat anders dan elegant rond paraderen. Die storte zich meteen al galloperend naar voren. En gooide toen zijn hoofd een paar keer in de lucht. Ik had iedere keer het idee dat ik gespiest werd op die knop voor me, in zijn lijf was hij zo scheef gebogen als een banaan. En ik moest hard aan de teugels trekken om halt te houden. Arnold die vond het fantastisch dat ik bleef zitten en zei, je moet een cowboyhoed opdoen. Die zag alleen het plaatje, strakke jeans, cowboylaarzen, blond. Voor hier is dat rijden heel normaal. Met de teugels in één hand geven ze een schop. En een ruk als ze sturen. Ook de bitten zijn met de lange scharen heel scherp voor een paardenmond. Klopjes aan je paard geven vinden ze raar en borstelen doen ze ook niet. Toen ik vorige maand Shane’s benen geschoren had ( hij had heel lang ponyhaar) lachte Arnold zich rot. Had hij nog nooit gezien. Shane vind het getut en geborstel heerlijk. Heeft gewoon een zacht watertrensje in. En na de training van de afgelopen tijd, loopt hij al netjes aan de teugel. Gaat zijwaarts en achterwaarts. Gallopeert netjes aan en reageert op mijn klopjes. Arnold kijkt van een afstandje wat ik aan het doen ben. Die vind het allemaal super interresant. Natuurlijk rijd ik het meest heerlijk met Shane de natuur in. Fantastisch om samen met hem op een hoog punt te staan. En kilometers canyon strekt zich voor je uit. Genieten van de uitgestrektheid. De stilte. Honden mee. Wat is het leven dan fijn. En wat voel ik mij rijk, vorig jaar was ik nog aan het werk in Nederland. Wat lijkt het allemaal al ver weg. Wat een ander leven had ik toen. Gisteren is lammetje nr 50 geboren. Toch een hoogtepunt. 8 maanden geleden begonnen met een handje vol. Vol goede moed kijken we naar de toekomst.  A💘S

39. Pray

Arnold gelooft in the great spirit. Net als heel veel Navajo’s is ook hij heel spiritueel. Met groot respect voor de natuur. En heilige totemdieren. Met bezweringsrituelen die beschermen tegen invloeden van buitenaf. Heel vaak gaat hij voor zonsopkomst uit bed om te bidden. Hij verwijst dan naar de windstreken. Hij bidt dan voor ons, voor de dieren. Voor gezondheid en voorspoed. En bedankt voor wat we hebben. Net als alle ingangen in het huis of de schuur is dit gebed ook naar het oosten gericht. Van huis uit ben ik katholiek maar geloof al heel lang niet meer in een god. Ik geloof zeker wel dat er veel meer is. Ook na de dood. Door mijn werk ben ik bij veel overlijdens aanwezig geweest. En kon zien wanneer de geest het lichaam had verlaten. Maar Navajo’s praten hier liever niet over. Ze denken dat je de dood afroept door erover te spreken. Hier kun je kiezen wat je wilt na je overlijden. Begraven op een begraafplaatsm of ergens op je land. Niet dicht bij je huis. Want daar mag niet gewoond worden. Het lichaam wordt begraven met sieraden. En soms wordt ook de hond of het paard ernaast gelegd. Arnold wil in de canyon begraven worden. Gewoon in een pendleton wollen deken. Met zijn favoriete dingen bij zich, onder een berg stenen. Voor mij geld hetzelfde. Gewoon in mijn favoriete kleding onder een berg stenen. Geen kist of dure ceremonie. Ik heb altijd gezegt,stop mij maar in een wasmachinedoos. Als grapje dan. En natuurlijk zonder Bennie en Shane. Ik was en ben nog steeds heel nuchter wat een religie of traditie betreft, ik probeer altjjd eerst feitelijk of wetenschappelijk iets te verklaren. Arnold en ik zijn nu al een tijd samen en vaak zien we dagen alleen elkaar. Maar we zijn nog steeds niet uitgepraat. Ik kijk ook heel graag naar hem. Gewoon naar zijn gezicht. Ik probeer dat natuurlijk wel een beetje onopvallend te doen anders wordt het raar 😂. Maar toch, gek he? Dat je weet dat je bij elkaar hoort. We zijn ook beiden zo blij met elkaar en zo dankbaar dat we elkaar gevonden hebben. Ik weet nog een moment dat we aan het telefoneren waren. Ik was in Nederland en hij hier. We spraken over hoe heftig het was tussen ons beiden, en hoe pijn het deed om niet samen te zijn. Verscheurd worden door het lange wachten om elkaar te zien. Want wat als er iets zou gebeuren waarop we elkaar niet konden zien. Dat hij zei; I’m going to shoot myself, I can’t live without you. Mijn leven is voorbij dan. My life will be over. Op dat moment en nu nog steeds voel ik precies hetzelfde. Wat ik voor hem voel gaat elk begrip te boven. Mijn leven zal voorbij zijn zonder hem. Klinkt heftig of zoetsappig. Maar zo is het voor ons allebei. En niet dat we als twee ganzen achter elkaar aanlopen hoor. Nee,we laten elkaar gewoon vrij. We weten we blijven toch bij elkaar. We worden als magneten samengetrokken. Er is natuurlijk een reden wanneer en waarom de twins samengebracht worden. Ze mogen naar huis komen. Zodat ze weer één kunnen worden. Karma achterlaten. Samensmelten en hun licht energie verspreiden daar waar het het meeste nodig is. Het laatste leven volbrengen samen. Arnold is op dit moment aan het werk in de canyon. Zodra hij weggaat begint mijn vuurbal in mijn borst te branden. Ik vind het zelf ook hartstikke raar. Heel vaak als ik het zeg of opschrijf ben ik bang dat andere mensen denken dat ik knettergek geworden ben. Of ineens heel zweverig, maar zeg nou zelf, wat is nu de kans dat je iemand vind op facebook. Tussen je 5000 fb vrienden. Die in een compleet andere wereld en continent woont. Een totaal andere achtergrond heeft. Hetzelfde emotioneel heeft meegemaakt als jij. Die je diep van binnen herkent.

Dezelfde ideën opvattingen heeft en hetzelfde wil in het leven. Dezelfde maat handen, voeten en hoofd. Hetzelfde litteken in het gezicht. Beide vuurtekens leeuw en boogschutter. Dezelfde geboorte dag en datum. Die alles heeft wat jij niet hebt. En wat ontbreekt in zijn karakter jij hebt. Die zich ongelukkig voelt als jij dat bent. En gelukkig als je lacht. Je kan lezen als een boek. Iemand waar je alles wat je lief is voor opgeeft. Alles voor achterlaat. Als je mij dit voorheen gezegt had. Had ik gezegd,jij bent gek, dit bestaat niet,zelfs niet in een film. En zeker niet voor mij. Ik ben maar heel gewoon. Ik leef gewoon mijn leven zonder veel poespas. Niets was minder waar. Ik moest eraan geloven. Ik die zo sceptisch is als het maar kan, nergens in gelooft. Zo nuchter als wat. Ik ging kopje onder in een compleet andere wereld. Twinsoul tweelingziel. Ego karma universe. Twinsoul signs enz. Enerzijds dachten wij beiden, Arnold en ik, dat we gek geworden waren. Maar ook, dit is onze bestemming. Ervaringen, mislukte relaties, het was nodig om klaargestoomt te worden voor onze ontmoeting. Ben ik dan nu zo speciaal nu ik dit ondervonden heb? Nee hoor ik ben nog dezelfde persoon. Met uitzondering dat ik me gewild geliefd beschermd en veilig voel. En gelukkig,ik ben gewoon supergelukkig. Gelukkiger dan ik ooit was.

40. De Navajo schaduwkanten

Zijn die er dan?

Oh ja heel zeker, net zoals het in Nederland niet allemaal pais en vree is is het dat hier natuurlijk ook niet. Heel geregeld valt me de mond nog wagenwijd open over situaties of dingen die gebeuren. Het vreemdst vind ik nog dat niemand elkaar aanspreekt op gedrag wat niet door de beugel kan. Zo is het heel normaal dat je een afspraak niet na komt. Of uren later komt opdagen. Ze lenen allemaal geld van elkaar en proberen dan om het niet terug te hoeven geven. Om hulp vragen een uur voordat het moet gebeuren terwijl ze het al dagenlang weten en je dan met een voldongen feit opzadelen. Als je naar het ziekenhuis moet voor een controle moet je daar een dag voor uittrekken. Evenals voor medicatie ophalen. Bureaucratie ten top hier. Zo duurt een naamsverandering op een document ongeveer drie jaar!! Niemand weet ooit een antwoord op een vraag. Vergaderingen gaan nooit door of worden eindeloos uitgesteld. Zo had Arnold een sollicitatie gesprek voor een baan. Er hing een vacature voor een baan waarbij er met de motorzaag bomen om moesten worden gezaagd in de canyon, in het plaatselijke chapterhouse. Soort van gemeente huisje annex postkantoor. Er moest een formulier worden ingevuld met korte gegevens. Twee weken later kon hij op gesprek komen. Maar wat bleek nu, iedereen die gesolliciteerd had kon komen onder het mom, wie het eerst komt die het eerst maalt. Ook mensen die dus helemaal geen motorzaag hebben en die waarschijnlijk de bomen met hun tanden wilden doorknagen. Ook was een voertuig geschikt voor in de canyon o.a een vereiste. De helft van de 45 had geen auto. Ook heel veel hadden geen ervaring. Dus heel veel mensen kwamen voor niets. Arnold Sam en nog 5 anderen werden s’avonds gebeld dat ze waren uitgekozen. En moesten tot onze verbazing meteen de volgende dag beginnen. Gelukkig zijn de winkels in Chinle tot 9 uur s’avonds open zodat we snel een jerrycan benzine, motorolie en andere spullen konden kopen, Sam had geen geld voor benzine in zijn truck en had dus geen olie en benzine voor zijn motorzaag, de volgende dag, het was vrijdag bleek dat een van zijn nieuwe collega’s zijn motorzaag in een pawnshop had verpand en die dus de volgende dag pas op kon halen. Andere twee hadden een motorzaag die het niet deed enz. Dus het was fijn geweest als er wat meer voorbereidingstijd was geweest. En zo kan ik nog tientallen dingen opnoemen, ik weet het, ik woon niet meer in Nederland. Hier is alles anders. Maar toch, beetje organisatie is wel handig. Scheelt veel geld en tijd. Ook vreselijk voor de mensen die vaak mijlen moeten rijden,geen geld voor benzine hebben en dan het deksel op de neus krijgen. En ook uren moeten wachten totdat ze aan de beurt zijn. Ik had laatst een vraag over een ontwormingsmiddel voor de schapen dat per injectie toegediend moet worden. De man die er werkte werd al helemaal zenuwachtig toen ik het vroeg. En begon gelijk over aansprakelijkheid en dode schapen. Toen ik mijn vraag wat speciefieker stelde bleek hij niets te weten over welke middelen dan ook, kan de man in kwestie natuurlijk niets aan doen, en ik heb hem ook vriendelijk bedankt. Maar zo is het met heel veel dingen waar je 9 van de 10 keer geen antwoord op krijgt omdat ze het gewoon niet weten. Gelukkig vind je tegenwoordig bijna alles op het internet. Zo was er ons flessenlammetje Snoopy. Die door een verandering van opfokmelk s’middags een hele dikke opgeblazen buik kreeg, wij dachten lucht van de speen. Dus mijn gevoel zei,wandelen. dat loste niets op en werd ondertussen dikker en dikker en had duidelijk erge buikpijn, op de arm’ kloppen op het ruggetje lukte ook niet,buikje wrijven. En toen wist ik het ook niet meer. Behalve met een spuit tussen de ribjes het gas eraf laten lopen als laatste redmiddel. Arnold en ik waren bijna wanhopig want snoopy zou doodgaan als het nog erger werd, Arnold wist het ook niet en maakte zich ook erge zorgen. Ik zei,kijk eens of je iets op het internet kunt vinden. En hij moest met de truck rondrijden om te kijken waar we bereik hadden. Met 20 min was hij terug.

41.

En snoopy ging liggen en staan,liggen en staan! Het bleek veelvuldig voor te komen. Het heet bloat en is een soort gaskoliek. Slechte nieuws was dat er veel schapen en lammeren aan doodgaan. Simpelweg omdat de ingewanden of maag barst. De remedie was baking soda oplossen in een spuitje met water en in de bek spuiten. Ik dacht, baking soda?!! Dat is toch schoonmaakmiddel? Maar goed we hadden geen keus. En besloten haar 10 cc toe te dienen. 15 angstige minuten later ging het al een stuk beter. De buik werd dunner en smorgens dronk ze alweer. Later zei Arnolds moeder dat ze altijd een schepje baking soda in de bruine bonen deed tegen winderigheid. En dat je je tanden ermee kunt poetsen en als papje op een insectenbeet kunt smeren. Zoooo klarien oet zalk heeft gesproken😂😂😂 Maar we waren mooi weer een ervaring rijker en met Snoopy gaat het heel goed. Die staat inmiddels alweer een tijdje tussen de andere lammetjes. Verder haal ik alles wat ik weten moet van het internet. Bij de Mac Donalds sla ik het op’ op mijn telefoon en zo kan ik het thuis offline na lezen. Zo doe ik het ook met jullie appjes. Die lees ik uitgebreid door smorgens bij de koffie. Heerlijk is dat. Ik schrijf dan terug, en als ik weer bij de Mac ben krijgen jullie ze.

42. Arizona hitte

God wat is het heet. 39 graden. Nou houd ik van warm weer. En het is me niet gauw te heet maar nu, dit is toch wel warm hoor. S, morgensvroeg om 6 uur als we opstaan staat die rooie al te schijnen. Het is al zo’n graad of 22 en nu is het nog lekker. Snel een eind met Bennie wandelen. En zoals altijd is het s’morgensvroeg kraakhelder en prachtig. Ik kan echt kilometers ver wegkijken. We zitten hier op 7000 feet elevation. En de lucht is hier ook heel schoon. Het is even oppassen geblazen voor de ratelslangen die opgekruld in de bosjes liggen. Het zijn er heel weinig hoor. Maar Bennie blijft op het weggetje. Smokey en Spotty gaan ook mee. En zo lopen we een uurtje te wandelen. Nu wordt het echt al heel warm. Shane ziet ons aan komen lopen en geeft het startsignaal aan de schapen dat het ontbijt er aankomt. Vooral Lollie die niet alleen de langste maar ook de hardste blaat heeft. Wat een lange adem heeft ze. Ze krijgen krachtvoer,schapenkorrel en alfalfa hooi. Dat is eiwitrijk grofstengelig hooi met veel groene blaadjes. Drie maal per dag. Als ze eten maak ik de corals schoon. Snotty vind het leuk om ( als je met hooi in je handen loopt) de snotneus af te vegen in je kruis. Dus die houd ik goed in de gaten. Evenals Rambo. Arnold heeft overal schaduwplekken gemaakt en de pasgeborenen liggen met mams in de schuur. Ze komen daar drie weken voor ze moeten bevallen zodat we ze extra kunnen voeren. En rust hebben om zich voor te bereiden op de bevalling. We hebben 6 kleine stalletjes waar ze in kunnen. Als de kleintjes goed eten en drinken gaan ze met mama naar de coral,het buitenverblijf. De lammetjes worden met voertijd gescheiden van de moeder. Zodat ze niet hoeven te vechten of platgedrukt worden. En in alle rust kunnen eten. Ze drinken natuurlijk heel veel met het warme weer. Zo,n 1.5 vat per dag. Samen met shane zo’n 300 liter water. Je kunt water in chinle kopen. Kost 25 cent per vat. Er zijn livestocktanks waar het water met een windmolen uit de grond wordt gepompt. Maar dit moet je eruit pompen, of met emmertjes overgieten. Vaak is hier ook geen water als het niet waait. In geval van nood zijn er ook handpompen waar je het water uit de grond kunt pompen. Je hoeft niet meer naar de sportschool als je dit hebt gedaan. Het water in chinle komt uit de grond. Wij drinken het ook. En nu heeft het een lichte chloorsmaak. Slokje zwembad zeg maar. Je kunt je voorstellen dat we zuinig zijn met water. Het 6 maal per dag je toilet doorspoelen met 20 liter water is er hier niet bij. Daar ben ik me erg bewust van geworden. Evenals hoe luxe het is om iedere dag te douchen. Dat mis ik wel. Gewoon kleren uit en hup onder de douche, heerlijk. maar goed heet dus hier. Snikheet, in de schaduw blijven. Kalm aan doen. Airco in de cabin voor de hond en poesjes, gelukkig is het hier geen 49 gr zoals in phoenix. Dat is echt gekookt en gebraden worden. Arnold zei; als dat hier komt gaan we met de hele boel naar Colorado. Volgens mij schrompel ik weg als een blanke rozijn. Een plasje, beetje blond haar en een roze truitje dat is alles wat er van mij over is dan 😂😂. Alles wordt ook droog. Mijn ogen, mijn haar mijn vel. Ik smeer goed met blauwe nivea gemixt met shea boter. Kokosolie in mijn haar. Laatst had ik gedouchet en me ingesmeerd voordat ik ging voeren. Toen waaide het ook heel hard. Dat was geen goed plan. Helemaal vol groen alfalfa stof met arizona zand. Ik was viezer dan voor het douchen. Ach aldoende leert men. Verder is het geen land voor de teerhartigen. Dieren welzijn zoals in Holland is hier niet. Het is een inkomsten bron voor de meeste mensen of voor in de eigen diepvriezer. De meeste dieren redden zichzelf hier. Er wordt hier niet gehuild om dieren. Arnolds vader verbood hem te huilen toen zijn paard dood was gegaan. Hij was een jaar of 10. Er waren paarden genoeg hier,werd tegen hem gezegt. Ook een hond op de manier waarop ze in Nederland worden gehouden is hier niet. Een hond wordt hier gebruikt als schapenhoeder. Dat Bennie een poot,high five kan geven. En kan blaffen op commando vinden ze hier hoogst

43. Vermakelijk en grappig

Je ziet ook niemand met een hond aan de riem. De enige honden die je in Chinle ziet, zijn zwerfhonden. Dus dat is ook wennen. En met de hond naar de dierenarts? Nou ja het antwoord is wel duidelijk. Buiten the reservation is dit heel anders. Amerikanen zijn wat dat betreft al heel anders dan de Navajo’s. Er is meer kennis, mensen zijn beleerder en zich meer bewust van allerlei dingen. Hier worden veel dingen gedaan omdat iedereen dat zo doet. En het altijd zo gedaan is. Mijn inbreng van het schapenfokken buiten het fokseizoen. Het voeren. Het afspenen van de lammeren. Hormoonsponzen echografie. 😲😲 Wordt als zeer vreemd ervaren. En wat een boer niet kent dat vreet hij niet. Buiten de gebaande paden treden vinden ze hier raar. Zo heb ik nu een elektrische omheining. Met schrikdraadapparaat en schriklint om de schapen in de wei te kunnen laten lopen zonder dat je de hele dag erbij loopt te schaapsherderen. Voor mij heel normaal want ik weet, dat werkt super. Maar Arnold (die heeft dit nog nooit gezien, en niemand die dit hier heeft) bekijkt zich dat met argus ogen. Iedereen loopt hier 8 uur per dag zich suf te rennen in die bloedhitte. Met een kudde schapen. Dus as zaterdag gaan we het uitproberen, dan gaan ze voor het eerst op de weide. Hij zei; we moeten wel waarschuwingsbordjes op hangen want mensen hebben dit nog nooit gezien. En wat als ze de draad nu vasthouden? Tja dan krijgen ze een stroomschok, zei ik. Bij het instructieboekje stond in het engels geschreven; never touch the electric wire with your mouth. Lol jee joh alsof mensen de draad in de mond gaan doen. ☇😨😂 Ik kijk nergens meer van op!!

44. Vrienden

Hoe belangrijk vrienden zijn besef ik nu ik ze niet meer om me heen heb. Hoe vanzelfsprekend was het om even ergens heen te gaan. De stad in. Koffie drinken. Naar de bios. Hoe anders is het nu. Met sommige vriendinnen heb ik bijna mijn hele leven gedeeld. Mijn uitgaansperiode. Met vriendjes. Prachtige herinneringen gemaakt. Met sommige collega’s óók vriendinnen, met wie ik soms meer dan 15 jaar heb samengewerkt. You don’t know what you got untill its gone. Ik heb ze al een jaar niet meer gezien. Ieder gaat zijn eigen weg. Ik vind het moeilijk om hier vriendschappen op te bouwen. De mensen hier zijn zo anders dan ik. Andere normen en waarden. Wat ik belangrijk vind,eerlijk zijn. Hard werken, niet zeuren. Slap lullen met elkaar. Echt luisteren, meeleven. Investeren in een vriendschap. Er zijn voor elkaar. Dat is hier niet. De vrouwen hebben hier alleen omgang met hun familie. Geen of bijna geen vriendinnen. Er wordt heel veel geroddeld over elkaar en er is veel jaloezie. Klagen is hun hobby en ze zijn altijd moe. Waarschijnlijk van het nietsdoen. De meeste zitten de hele dag binnen. Dus dat is niet echt vriendschapsmateriaal. Verder is het contact erg oppervlakkig. Waarschijnlijk zijn de meeste ook niet op de hoogte van de algemene ontwikkelingen in de wereld. Of interreseert het ze niet. Met de mannen gaat het wat beter. Daar gaat het gesprek vaak over het vee, het land. Ik praat met iedereen. Doe zoals ik in Holland ook ben. Maak grapjes. Soms snappen ze het niet. Maar heel vaak moeten ze ook lachen. Er wordt over de manier waarop we ons bedrijf runnen gesproken. Men weet niet goed wat men ervan denken moet. En er wordt heel erg over ons geroddeld. Bij het boodschappen halen hoor ik vaak,heey Holland! Ik schijn ook erg populair te zijn onder de zwervers, lol. vaak zijn het dezelfden die bij je komen om geld vragen. We maken vaak even een praatje in plaats van geld geven. En heel vaak zwaaien ze even. Maar goed ook geen vriendschapsmateriaal natuurlijk. Er zijn op dit moment veel toeristen die naar de canyon komen. Veel Italianen, Fransen, Duitsers. Ook veel Amerikaanse toeristen, die vaak met een enorme pick up truck en camper aan komen rijden. Spierwit,gezet en met zonnebril komen ze even winkelen of iets eten bij de burgerking. Net als bijna iedereen in Nederland spreek ik vloeiend duits en een beetje frans. En ook iIaliaans is makkelijk te herkennen. Heel vaak staren ze Arnold en mij enorm aan en na. Ik heb het vaak niet eens in de gaten. Arnold vraagt altijd, where are they from. Als aliëns op aarde. Voor hem is het even interresant als ik voor de Navajo’s ben. Ik vind dat vooral de Amerikaanse toeristen er over het algemeen niet gezond uit zien. Zo,n grauw blauwe kleur. Dan doen de Europeanen het een stuk beter. Zal vast aan het voedingspatroon liggen. En de leefomstandigheden. Ik ga vanavond gelijk weer heel gezond koken. Moet er niet aan denken om er over een paar jaar uit te zien als de blob. Maar goed vriendschap dus. Aangezien ik in de verste verte de enige buitenlandse vrouw ben. Lees blanke, zal ik mij erbij neer moeten leggen dat de vrienden die ik had en de fijne vanzelfsprekende contacten verleden tijd zijn. Naast dat mijn allerbeste vriend, minnaar, maatje, partner mijn man is,.vind ik het wel jammer om geen ,ik kom even langs voor een bakkie,,vriendin heb. Nou ja komt misschien nog. Ik hoop van wel. In september komt mijn vriendin uit Nederland langs samen met haar man. Heerlijk twents teuten en lachen. Genieten. Ook in september emigreert een andere vriendin samen met haar gezin naar Californië. Ja ik weet dat is nog heel ver reizen. Maar dat geeft zo’n goed gevoel dat ze op een dag rijden afstand van ons is. We hebben al afgesproken dat we elkaar minimaal een paar keer in het jaar gaan zien. Rond een kampvuur verhalen vertellen, ervaringen delen. Tot dan klets ik met de schapen en de geiten. Die vinden het wel gezellig,

45. Wat is belangrijk in het leven?

Ik vond altijd, genoeg geld om je te kunnen redden. Een vaste baan is ook belangrijk. Onafhankeljjk zijn. Veiligheid dus. Een lange termijn planning hebben. Een uitgestippeld plan van aanpak. Een rode draad van houvast. Voor de dieren de drie r’s, rust regelmaat reinheid. Fijn die duidelijkheid. Hoe vast ik daar aan zat merkte ik toen ik een paar maanden getrouwd was met Arnold. Ik vond op zijn minst dat je een basis leef constructie moest hebben. Aan de andere kant ben ik ook wel een avonturier. Weet dat ik mij overal wel red. Heb altijd volop ideëen of oplossingen voor problemen. Sta vooraan om de kar te trekken enz. Nou dat kon allemaal overboord toen ik eenmaal hier woonde. Arnold leeft in het nu, die maakt zich geen zorgen om de dag van morgen We’ll going to be ok babe, don’t worry. We dealen met problemen als ze zich aandienen. Hij zei ook,het zou toch wat zijn dat het hele universum meehelpt om je hier te krijgen. Om ons hier vervolgens te laten verkommeren. We redden ons wel. Problemen zijn er om op te lossen als ze er zijn,maar dat vond ik toch moeilijk. Ik wakker liggen s,nachts en Arnold al slapend naast me. En net als met ieder beginnend bedrijf is onze start ook soms moeilijk. Maar telkens als we in de problemen dreigen te komen. Dient er zich weer een oplossing aan. Arnold bid s’morgens voor zonsopkomst voor ons en onze dieren en vertrouwt erop dat alles gaat zoals het moet. En aangezien ik er toch geen vat op heb laat ik het van me afglijden. Want wat heb je nu daadwerkelijk nodig in het leven? Wat heb ik nodig in het leven? Ik had tot voor kort alles en was niet gelukkig. Ik heb nu liefde,vrijheid, rust. We hebben geen rekeningen. Nee niet één. Geen hypotheek. Geen gas licht en water. Onze cabin heb ik in een keer betaald. Net als de solar en windturbine. En dat is lekker! Dat geeft een veilig gevoel. Arnold werkt voor het voer van de dieren. We hebben een auto, weliswaar een oltimer. Maar het ding loopt altijd en is ook nog eens een keer supercool! We hebben eten. En we zijn gelukkig. Dat we elkaar hebben. Dat we hier samenzijn op deze mooie plek. En ook al had ik niets meer,als ik hem maar heb dan is het goed. Voor de rest geldt, het is nog nooit zo donker geweest of het wordt wel weer licht. En mocht het een tijd lang donker zijn dan zitten we samen,dicht bij elkaar. En zo is het. Het leven is te kort voor zorgen. En heel vaak komt alles vanzelf op zijn pootjes terecht als je het op zijn beloop laat. Voor de rest,volg je hart dat klopt altijd. Heb ik zeker gedaan. Kuss Sabi❤

46. Lammetjes verkoop

Met de herfst breekt ook een nieuw fokseizoen aan. Als de dagen korter worden komen de ooien in de zogenaamde estrus. Oftewel worden ze vruchtbaar. En in de herfst is het ook tijd om de lammeren en schapen te verkopen die je niet aan wilt houden. We moeten een datum doorgeven waarbij we in contact worden gebracht met een vaste koper. Een arabier zeiden ze, maar ik denk eerder een moslim. 22 september en in oktober zijn er islamitische feestdagen waarbij er veel lam gegeten wordt. Zo tot nu dit informatieve stukje. Nu de andere kant van het verhaal, wie gaat er weg. Verstandelijk gezien moeten de te kleine ooitjes en de gecastreerde lammeren weg. Ook een paar geitjes die niet drachtig waren of die geen goede moeder waren. We hebben een ooitje met een bult aan de uier. Dus die zullen wegmoeten. Ook mijn lieve kleine Snickertje met die prachtige ogen en lange zwarte wimpers. Ons little Maureen,t e klein. En zo nog een stuk of 6. Die worden straks ritueel geslacht en opgegeten. Ga ik mee ze wegbrengen of laat ik het Arnold doen. Hij beslist sowiezo, dat heb ik hem gezegd. Als het aan mij lag hebben we over een paar jaar een bejaardencentrum voor schapen. Met stokoude schapen lol. Als de eerste groep maar eenmaal verkocht is dan gaat het misschien makkelijker. En het is ook beter dat ik er niet meer mee knuffel zucht. Maar hoe doen anderen dat toch? Je krijgt toch een band als je ze voert enz. En tuurlijk we moeten het geld ook hebben. Daar doen we het tenslotte voor. Maar ik heb altijd een zwak gehad voor de zwarte schapen van de familie. Misschien omdat ik er zelf een ben. Toen ik het hele verhaal over de verkoop aan een vriendin voorlegde zei ze, gewoon 2 3 maand gek mee zijn. Dat is meer dan ze bij anderen krijgen. Klopt als een zwerende vinger. Dus ik kan er nog een paar weekjes mee knuffelen. En dan moeten ze echt weg.

47. Indianensex en lichaamshaar

De meeste indianen hebben bijna géén lichaamshaar. Bijna geen haar op de armen en benen. Bijna geen okselhaar of borsthaar. En al helemaal geen haar op de rug( godzijdank). Ook de gezichtsbeharing van de mannen hier stelt weinig voor. Iets een snorretje en een sikje. Ik daarintegen moet echt oksels onderbenen en bikinilijn scheren. Als ik dat niet doe dan krijg ik volgens mij een fikse pluk( jak) okselhaar. Gelukkig is het wel blond dat scheelt dan nog iets. Ja dus ik ben behaarder dan mijn man. Lol. Wat ook opvalt is dat er geen kale mannen zijn. Geen terug trekkende haarlijn. Maar gewoon een kop vol pikzwart haar. Bij de mannen groeit het haar bij de oren in een puntje als ze het kort hebben. Heel mooi is dat. Geen bakkebaarden. Sommige mannen en vrouwen worden grijs of wit. Sommigen blijven zwart. Volgens mij dragen de vrouwen geen ondergoed? Ik ben altijd de enige die een berg slipjes wast bij de wasserette. Ik heb nog nooit ondergoed gezien van de anderen. Bij mij glipt er wel eens een string uit als ik de was in de droger doe. Nou dat zien ze allemaal hoor! Gek toch? Ik heb Arnold wel eens gevraagd, hoe dat zat met dat ondergoed, maar die wist het ook niet. Soms heb ik het gevoel dat ik 100 jaar terug in de tijd gegooid ben. Zo vrij als we in Nederland over sex praten zo gesloten zijn ze er hier over. Toen Sam laatst bij ons was spraken we over het feit dat een nicht van Arnold zo dik wordt de laatste tijd. Ik vroeg,maar hoe komt dat dan? Want ze is niet zwanger? Toen zei Sam heel serieus,het is dat witte spul van de man,daar worden de vrouwen dik van. Nou volgens mij moet je wel emmers vol tot je nemen wil je daar dik van worden. Qua eiwit. Maar hij geloofde dat echt. 😂 Als ze mij naar die maatstaven zouden vragen, en hoe is uw sexleven? Zou ik zeggen,nou u ziet het he? Ik ben veels te mager ik krijg niet genoeg eiwit van mijn man. Sexuele voorlichting krijgen ze niet. Menstruatie cyclus en ongesteld worden? Nog nooit van gehoord. Ja wel eens iets opgevangen maar nog nooit het naadje van de kous geweten. Arnold is vroeger als kind geopereert in het ziekenhuis. Nadat hij vreselijke pijn in de buik had gekregen. Ik zei; maar wat had je dan en wat hebben ze gedaan? Hij wist het niet. En zijn ouders wisten het ook niet. En hadden er niet naar gevraagd. Er moest iets gebeuren in de buik maar wat precies? Nu blijkt zijn blinde darm eruit te zijn gehaald. Maar wat sneu eigenlijk. Ik kan me het wel voorstellen hoor, zijn ouders bij een blanke dokter. En voor Arnold die niets verteld of uitgelegd kreeg. Zijn ouders knuffelden of zoenden nooit in het openbaar of als hij erbij was. Volgens hem deden ze dat niet. Arnolds moeder is laatst geopereerd aan de urinebuis. De hele familie wist niet wat ze nu precies had of wat er precies gedaan werd. Ja het was iets van onderen 😨.En iemand zei zelfs, ze doen iets met de prostaat 😉. Die hebben vrouwen dus niet. Dus zo is het hier nog. Er wordt niet gevraagd en al helemaal niet doorgevraagd. Hoe anders is dat in Nederland waar we met een op voorhand samengesteld vragenlijstje naar de dokter gaan voor het geval we wat vergeten. Heel vaak sta ik met de oren te klapperen als ik weer eens wat hoor. Heel vaak zeg ik niets omdat ik het zo schoolmeester achtig of belerend vind om iedere keer te reageren. Maar ook vaak wel. Want een bloedsuiker gehalte van boven de 60!!! Terwijl normaal rond de 6 is. Is echt heel gevaarlijk. Arnolds moeder had dat, was bijna zelf verandert in een suikerklont. Iedere keer zei ik. Neem nu cola light mee voor haar als ze dan cola wil. Pas op met al die suiker en vettigheid. Is echt tegen dovemansoren gezegd. Pas toen ze drie dagen in het ziekenhuis was opgenomen om haar bloedsuikergehalte weer op orde te krijgen drong het tot de familie en haarzelf door. Zucht alsof je iedere keer het wiel weer uit moet vinden. Aan de andere kant weten ze wel heel veel over allerlei kruidengeneeskunde. En dat is echt supergaaf. Gewoon met kruiden en planten die om ons heen groeien. Ik was een paar dagen geleden gebeten door een grote mier. en kreeg daardoor een opgezette enkel.

48.

Arnold ging even naar buiten. Kauwde op wat groens en wreef het papje op mijn mierenbeet. En dat gaf meteen verlichting. Ook de Navajo thee die ik van Arnolds moeder kreeg toen ik verkouden was. Was heerlijk, een beetje rooibosachtig. En groeit gewoon om ons heen. Voor alle huis tuin en keukenkwaaltjes hebben ze wel iets. Arnold kent alle planten en struiken die gevaarlijk zijn voor het vee. Een paar herken ik er. Hij zegt dan,daar worden ze gek van en gaan ze van ronddraaien. Of hiervan gaan ze na twee dagen dood. En van deze worden ze heel mager en sterven dan. Als ik het later opzoek is het inderdaad een giftige plant dat dan neurologische of leverschade veroorzaakt. Dus dit zijn enkele dingen die opvallend zijn of die ik tegen ben gekomen. Ik weet wel dat onze opvoeding en de manier waarop we zijn opgegroeid zeker niet zaligmakend is. Om altijd alles maar te weten, lezen horen be-discussiëren is ook best vermoeiend. Hier is het leven een stuk simpeler. Back to basic en leven in het nu. Een beetje van beide is ideaal. Ik leer van Arnold en hij leert wat van mij. Met behoud van respect voor ieders verschillende cultuur en gewoontes. Hèy-goh-áneh tot de volgende keer. A💘S

49.

Gloeiende gloeiende hitte. Op Facebook las ik dat het in Nederland zo’n koude natte zomer is en dat sommigen smachten naar wat zonnige dagen. Hier smachten we naar afkoeling. Heerlijk zo’n bewolkte dag of regen. Het is nu al maanden over de 30 graden. Weinig wind. En warm bij zonsopkomst tot zonsondergang. Nooit geweten ook dat die hitte zoveel energie vergt. Overdag gaat het werk gewoon door natuurlijk. We kunnen moeilijk s’nachts de schapen gaan voeren enz. In Holland zouden we s’morgens om 6 uur gaan paardrijden enz. Maar om dit nou de hele zomer hier te doen kan ook niet. Brandende hitte, het gras verschroeid waar je bij staat. Godzijdank hier geen orkanen. tornado’s of aardbevingen. Zoals in andere staten. Hoe doen ze dat daar met hun vee? Lijkt me zo eng om je veestapel achter te moeten laten. Tot nu toe is er veel regen gevallen in vergelijking met vorige jaren. Dan hebben ze zo een jaar met maar een paar millimeter regen. Een grote dorre bende. Niks alleen zand en stof. Of het hele jaar door heel harde wind. Smerig wordt je ervan. En een beproeving is het om schoon te blijven. Het zand gaat echt in je vel zitten. Dus veel scrubben en wassen. Overal scrubben zelfs achter je oren. Stof dat overal in gaat zitten. Gezandstraald worden bij wind.
Hitte die je door de zool van je cowboyboots heen voelt branden. Blij zijn met een wolkje, met een briesje. Zo’n lange periode van warm weer ken ik helemaal niet. Daar moet ik wel aan wennen. Je moet je ritme eraan aanpassen. Voor mij moeilijk omdat wat ik in mijn kop heb, dat moet gebeuren. Maar je raakt helemaal uitgeput of liever gezegd opgebrand. Bijna letterlijk en dan toch oktober staat voor de deur. Zo ineens hele koude lucht. Vooral snachts daalt de temperatuur flink. Wind uit het noorden uit Colorado. Geheel onverwachts. Shane staat smorgens te rillen van de kou en Fanta de geit ook. Zij heeft het kortste haar. De rest, de angorageiten hebben al een dikke krullerige vacht. De schapen zijn al voorzien van een dikke wollen jas. Gauw shane onder de deken en voor fanta maak ik gauw een wollen dekje met een oud t shirt van mij eroverheen. Poten door de armsgaten. Ik heb waterproof hondendekjes besteld. Maar die komen over twee weken. Geiten kunnen niet goed tegen kou en regen vandaar. Vandaar dat we snow onze Billie goat een rokje aan hebben gedaan, zodat hij de geiten nog niet kan dekken. Jonge geitjes willen we niet vóór half april. Dus half november mag hij gaan dekken.

50. R.I.P SABI Truck

Onze geliefde Sabi truck is niet meer. Onze 1977 oude ford pick up truck heeft de geest gegeven. Al weken lang ging er meer olie in dan benzine. En met een plof en een rookpluim stonden we aan de kant van de weg. Op weg naar de mountain om daar een vracht hout te halen. Vlakbij het uitkijkpunt the white house in Canyon de Chelly, ongeveer 35 kilometer van huis. Iedereen is altijd bereikbaar maar nu natuurlijk niet, gelukkig was de telefoon volgeladen en hadden we ook goed bereik. Voordeel van een toeristische trekpleister. Het was ook druk op de weg met toeristen. Goed te zien aan de blanke kleur. Niemand stopte echter. Na 1.5 uur bellen hadden we via via het telefoonnummer van een bekende die we op de heenweg tegemoet waren gekomen. Diegene hadden we heel vaak een lift gegeven van Chinle naar vlakbij ons huis waar hij woont. Gelukkig hij wilde ons wel naar huis slepen. Tegen betaling natuurlijk want niemand doet hier iets gratis of als vriendendienst, behalve wijzelf. Twee uur later waren we thuis. We zijn hier natuurlijk enorm afhankelijk van vervoer. Good old Sabi. Niet meer te repareren. Arnolds second baby zoals hij altijd zegt. Maar ja wat nu? We kunnen niet op de fiets. Dus we moeten wat anders.
Een auto of SUV is weliswaar goedkoper. Maar als het iets geregend heeft kom je meteen vast te zitten. Een truck, pick up dus. In ons geval ook een waar we een aanhanger mee kunnen trekken voor hooi en dierenvervoer. Verder moet ik thuis buiten gaan staan voordat ik kan bellen en sms-en, maar alleen op een bepaalde plek en dit verschilt ook van dag tot dag, evenals internet. Heen en weer lopen met de telefoon totdat je internet hebt. Verder is het zo traag dat auto’s of trucks zoeken bij een dealer op het internet, bijna onmogelijk is. Enorm frustrerend. En hoe ga je daarnaar toe als je geen vervoer hebt? Er lopen hier geen bussen of taxi’s. Te voet is bijna de vierdaagse van Nijmegen. En te paard vind ik ook zielig voor Shane! Dan besef je hoe afgelegen je woont. En dat je vrienden die ongetwijfeld zouden helpen allemaal 8000 mijl hiervandaan wonen. Dus, .een behoorlijke ramp. Wat nu? Praten als brugman om die man van de truck te overtuigen dat hij ons op moet halen in Chinle. Ons huis kan hij niet vinden. We wonen natuurlijk niet aan een straat of weg. Maar 11km van een weg met een nummer aangegeven aan de noordzijde. Ja hij haalt ons op in Chinle. 2.5 uur rijden voor hem, hoe komen we daar dan, lopend en liftend dat is ons plan, wij geven heel vaak mensen een lift. Ze gaan achter in de bak van de truck zitten. Okay lopen dus, 28km hopend dat we iemand tegen komen die ons een lift wil geven. En hopen dat er een beetje verkeer is. Er zijn dagen bij dat we niemand tegen komen op straat. Wat een kolere eind. En ik ben echt niet van het wandelen. Ik vind het op de fiets al heel ver, verstand op nul dan maar.

51. Zere poten en een bloedneus

Drie uur voor de afgesproken tijd gaan we op pad. Poeh het is al weer warm. Zon 27graden. Als alles vlak was ging het nog. Maar het is hier berg op en af. We hebben flink de pas erin want als we te laat komen, er passeren een paar trucks. Helaas met de hele bak vol hout, dus geen lift,  na 8 kilometer voel ik de zijkanten van mijn heupen. We zijn nu op de weg naar chinle, helaas geen enkele auto passeert ons. Geen kip op de weg. Ik heb het nu bloedheet, zere poten. En baal als een stekker,  klotezooi. We moeten nog 20 fucking kilometers. Dat halen we nooit. Stug doorlopen, tempo vasthouden. We moeten naar Farmington, we hebben die truck nodig, heel erg nodig. Ik word ook zo snotterig. Heb geen zakdoekje bij me. Oh babe, zegt Arnold, je hebt een bloedneus. Het sproeit zo op mijn witte kraagje van mijn shirt. Mijn hele neus onder het bloed. Nou dat kan er ook nog wel bij. Arnold geeft me zijn sweater, en we proberen het zo goed mogelijk schoon te maken,  nou lopen maar weer. Tijd begint te dringen. Er komt weer een truck aan, I know that guy, zegt Arnold. Ja hij stopt. We mogen mee. Voorin zegt de man. God ik ben zo blij, ik ben zo dankbaar dat we mee mogen. Ben helemaal euforisch dat we zitten en rijden, lol We zijn op tijd, ik kan zelfs in de Burger King even mijn kraagje onder de kraan houden,  ik heb me heilig voor genomen om iedereen een lift te geven die op de Chinle weg loopt. Dat was gewoon verschrikkelijk. We hebben de truck gekocht. Een international loadstar. Een oud Amerikaans merk. We kunnen 11 ton laden en het ding weegt zelf ook heel veel. Een monster van een truck, beresterk. Met twee assen. Qua benzine verbruik zou dat in Nederland natuurlijk een godsvermogen kosten. Maar hier is de prijs vier liter voor 2.50 dollar. Dus dat is mooi. Terug naar huis moeten we over de berg lukachukai op de grens van Colorado. Met hele steile stukken en dito afdalingen (14%). We testen eerst of de remmen het goed doen. Want we willen natuurlijk niet met het hele ding naar beneden storten. Dat gaat allemaal goed. Beide zo blij en trots als een pauw vervolgen we onze weg naar huis. Rond 6 uur s’avonds moeten we nog een hele steile helling op. Op zo’n 8 kilometer van huis. Op het steilste punt begint de truck te pruttelen en te ploffen. En slaat dan af, neeeee het hart zit ons beiden in de keel, hij wil niet meer starten. Arnold moet hem achteruit eraf laten glijden. Doodeng en met de voet op de rem. Ik loop naar beneden om te helpen sturen. Over 1.5 uur wordt het donker, we zijn moe en ik wil naar huis. Ik wil de truck wel in de fik steken. Waardeloos rot Amerikaanse merk. Na 1.5 uur sleutelen bij het licht van mijn i pad. Blijkt de carburateur vol rommel te zitten. Gelukkig hij start meteen. Nu de hoge bult weer op. Met mijn handen voor de ogen. Schietgebedjes prevelend komen we boven aan en ook weer thuis. Zo genoeg stress voor vandaag. Dit hebben we gered, nu zien wat morgen brengt.

52. Hooibalen

Om toch wat geld bij te verdienen leek het mij een goed idee om in de hooi business te gaan,  balen hooi zijn hier heel duur in verhouding tot bijvoorbeeld Colorado. Nadeel is dat dat 125 mijl rijden is. En dan geen Amerikaanse Highway maar heuse bergpassen met 14% hellingen erin. Dus Arnold en ik met het geld dat we verdiend hebben met hout hakken en verkopen gaan we s’morgens vroeg op weg naar Colorado. Dat is eens een keer wat anders dan around the house. Dikke drie uur rijden komen we aan bij de hooiboer. Grote velden met alfalfa (luzerne) hooi grasmixen en strobalen. Daar irrigeren ze de weilanden met water uit de Colorado mountains en san juan rivier. Met zo lijkt het, een hele grote tuinslang met wielen eronder die langzaam over het weiland rijd. Ook hier blijkt het hele spulletje geleasd te zijn. Van de bank dus. Op mijn vraag of we een dealtje kunnen maken wordt toch positief gereageerd. ( ik blijf Hollands) 10 extra balen krijgen we. Zooo dat is mooi. 90 balen nemen we mee,  bijna 3.5 ton. Gelukkig kan onze truck 11 ton laden. Maar het blijft zwaar. Paar lasso’s er om heen geknupt. Zodat er niet een per ongeluk op een voorbijganger valt vervolgen we onze weg naar huis. Het is wel spannend om met zo’n zware truck een steile bergpas af te rijden. Gelukkig rijd Arnold heel veilig en weet hij wat hij doet. De volgende dag rijden we naar een vlooienmarkt om ons hooi te verkopen. Ik ben eerst een beetje zenuwachtig, al dat Amerikaanse geld heeft dezelfde bruine kleur en die nickels en dimes. Maar al gauw begint het waarempel te lopen.
En begin ik er plezier in te krijgen. Ik praat ze zo een baal hooi in de kofferbak, lol. En er zitten hele leuke mensen tussen die graag even over hun dieren praten. Zo kom ik erachter dat er erg behoefte is aan krachtvoer en zoutblokken. Iedereen moet daarvoor naar Gallup en heel veel mensen hebben niet genoeg benzinegeld. Ga ik dus ook probereren. Met vijf dollar winst per zak is het leuk voor hen en voor ons. Het zijn misschien kleine bedragen maar we moeten klein beginnen. Uiteindelijk is iedere dollar er één. Ik struin het internet af naar goed goedkoop hooi. En heb meteen allerlei plannen in mijn hoofd hoe we het aan gaan pakken. Hopenlijk gaat het ook zo als we denken. Wie niet waagt, ,

53. Sorry ik ga even los

Klotebende, rotland, rotmensen. Die stomme achterlijke mafkezen van Navajos waar je niet mee kunt praten. Mensen die niet luisteren. Die niet tegen elkaar praten maar over elkaar. Huichelaars, vriendjespolitiek. Geen enkele vorm van organisatie. Communiceren doen ze niet met elkaar. Langs elkaar heen praten. Luie mensen. Domme mensen. Zure azijnpissers van vrouwen akelige ouwe heksen. Heeeele domme mensen. Oh had ik al gezegd. Zuipschuiten, stinkers, vieze dikke volgevreten trollenland. Vies vaatverstoppend vreten. Achterlijke voor oorlogse kleren. Mensen die in hun pyama gaan winkelen. Dikke balgen. Platte reten, vrouwen zonder tanden. Mannen zonder tanden. Geen oogcontact maar wel achter je rug om naar je loeren. Ten fucking dollar voor nutella chocoladepasta. Potverdomme geeeeeen bier. Kloten fuck zoute zoete alles.
Inteelt dorpsgekken. En bedonderd worden waar je bij staat. Als ze geld van je kunnen jatten. Je uitparasiteren doen ze het. Geen wetten of regels onderling. Niet op komen dagen bij afspraak. Spullen van je jatten als je niet thuis bent. Naar de voedselbank gaan en het eten verkopen op de markt. Liegen zonder einde. Je niet aankijken als ze met je praten. Geen antwoord geven op je vraag. Met de rug naar je toe gaan zitten. De ene keer je groeten en de volgende keer net doen alsof je er niet bent. Hele slappe handjes geven. Alleen tegen Arnold praten alsof ik onzichtbaar ben. Hele gesprekken in Navajo terwijl ze gewoon Engels kunnen. Je vragen om geld. Vragen om andere dingen. Nooit bedankt zeggen of sorry. De volgende keer gewoon doen alsof er niets is gebeurd. De enorme troep die mensen rond hun huis hebben. Dierenleed. Dood gereden honden op straat. Kauwgum, kauwende cassieres alsof ze een tennisbal in de mond hebben. Hele slechte wasbord wegen met kuilen en stenen. Chloorwater bestemd voor menselijke consumptie. Belachelijk dure boodschappen. In en in witte vette toeristen die op je neerkijken. Verschrikkelijk. Aan zulke dingen kan ik niet wennen. Excuse me, , .zo dat moest er even uit. Ik voel me meteen een stuk beter. Voor de rest gaat alles goed! 😂😂😂 Heel af en toe heb ik een pesthumeur en dan ga ik even los, ,

54. Thanksgiving diner in Phoenix

Na kerstmis is Thanksgiving in Amerika de tweede belangrijkste feestdag van het jaar.
Er wordt traditioneel gevierd met familie en kalkoen. Arnold en ik zijn uitgenodigd om dit samen met Dinie en Craig en hun familie in Phoenix te vieren. Jaaha op vakantie dus. Een superlief gebaar maar ook een beetje eng. Want we moeten onze dieren achterlaten en toe vertrouwen aan iemand anders. En van ons leven hier in the middle of nowhere naar een Amerikaans gezin in een stad. Na Sam, Arnolds neef, uit te hebben gelegd hoe hij voor al onze beesten moet zorgen worden we door Dinie en Craig opgehaald. Helemaal uit Phoenix. Eenmaal aangekomen wonen ze in een prachtige mansion in een dito woonwijk. De huizen hebben allemaal natuurkleuren. Beige zandkleuren. In de tuinen veel cactussen en opvallend veel bloemstruiken. Vlakbij is een park met vijverpartijen en ook enorme cactussen en bloeiende planten. Ik kijk mijn ogen uit, het gras is zo groen. Het is bijna nep. Alles is van een ondergronds watersysteem voorzien. Doordat het nog steeds warm is, 28gr groeit en bloeit het het hele jaar door. Zomers kan het hier enorm warm worden, temperaturen van 47gr zijn geen uitzondering. Iedereen heeft dan ook airco in huis. Op een paar kilometer afstand is een grote koeienfarm. Zwart bonte koeien die voor de melkproductie gebruikt worden. Zomers staan er grote ventilatoren die waterdamp blazen om de koeien koel te houden. Ze staan allemaal in open stallen. Alleen een dak zonder wanden. Samen met Dinie ga ik boodschappen halen in een grote mall. Overdekt winkelcentrum. Alles is prachtig aangelegd. Er groeien palmbomen en alles ademt luxe. Wat een verschil met Chinle! Ook het huis van Dinie en Craig is luxe. Heerlijk om te kunnen douchen. De eerste keer dacht ik, wat een slap straaltje komt er uit de douchekop. En het kon alleen heel warm of lauw. Ik dacht misschien hebben ze hier niet genoeg waterdruk! Maar het bleek de volgende dag dat ik de hendel van de kraan naar boven moest doen, duh! Maar ik was al blij met het straaltje lauw hoor. Zie maar ik ben niets meer gewend. Gewoon lekker mijn haar föhnen. En niet denken, niet te lang anders kunnen we geen dvdtje kijken vanavond. Ivm de solarenergie. En slapen, heerlijk bed, heerlijke kussens. We hebben bijna 12 uur geslapen de eerste dag. Voor Arnold was het natuurlijk helemaal vreemd. De hele dag binnen. Zonder de zorg voor de dieren en het water. De hele dag luisteren naar de gesprekken. Hij is eigenlijk heel verlegen bij anderen,  grappig want zo ken ik hem helemaal niet. Eenmaal terug bleek Sam super voor de dieren te hebben gezorgd. Alles had water en hooi. Hij had zich wel vermaakt. Had mooi onze cabin voor hem alleen een paar dagen. Normaal woont hij in een heel oude hogan met zijn zus en geestelijk gehandicapte broer. Dus voor hem was het ook fijn om even weg te zijn. Hij paste trouwens maar net door het vlizotrap gat naar onze slaapkamer. Arnold en ik hadden het er al over dat we hem bij thuiskomst halfdood aan zouden treffen, muurvast in het trapgat. Lol volgens mij is hij bij thuiskomst een beetje zenuwachtig of hij het allemaal wel goed heeft gedaan. Maar nadat ik hem overladen heb met complimenten kleurt hij rood tot achter de oren. Fijn om weer thuis te zijn. Ons kleine huis op de prairie. Bennie Smokey en Spotty, onze honden door het dolle heen. Wij door het dolle heen. We hadden van Dinie en Craig allemaal kleine cadeautjes gekregen, zo lief. Vooral handige dingen waar we hier vaak gebrek aan hebben, emmers, dekens, kaarsen enz. als er geen zon en wind is. Superlief ❤

55. Gus de ezel

S’avonds loop ik altijd nog even naar Shane en nu het vriest dat het kraakt heeft hij s’nachts zijn winterdeken op. Dus controleer ik altijd nog even of alles ok is. Bennie mee om nog even te plassen. Met een zaklampje want het is hier als het bewolkt is pikkedonker. Zo ook die avond. Je ziet geen hand voor ogen. Als ik bij Shane aankom hoor ik ineens achter me keihard; iiiiiiiiiii-iiiiiiiiii-iiiiii aaaaaaaaah! Ik schrik me he-le-maal kapot. Omdat het altijd niet alleen donker maar ook muisstil is. Als ik met mijn lamp erop schijn zie ik een witte schim in het donker verdwijnen. Een ezel!! Nu hebben we vorig jaar, toen de schuur nog niet klaar was, ook eens een witte ezel gehad die hooi kwam snoepen. En nu is hij dus s’avonds aan komen lopen. S’morgens toen ik ging voeren was hij er nog. Tja ook maar een plukje hooi dan. Ik laat hem ook niet zonder iets er bij staan. Toen Shane even later ging grazen een stukje verderop ging de ezel gauw de stal in en wilde er niet meer uit. Ik weet ook niet of hij tam is en moet een beetje voorzichtig zijn. Ze kunnen gemeen trappen en bijten. Als ik even later aan kom lopen doet hij al iiiiiii iiii aaaah. Wat een schatje.
Om een lang verhaal kort te maken. Gus, want zo hebben we hem genoemd besloot te blijven. Volgens Arnold loopt hij al zo’n 10 jaar hier rond. Ik zag hem wel een paar keer in de verte aangesloten bij een groep wilde paarden. Maar hij kon nooit goed het tempo bijbenen. Beentjes te kort. Hij is het sjokken en urenlange tochten op zoek naar water en voer vast zat. Volgens mij voelt hij zich ook veilig bij ons. Geen meutes wilde honden of coyotes die hem meer lastig vallen. Shane heeft een maatje. Helemaal goed. Gus is trouwens vernoemd naar een oude rokkenjager cowboy uit de westernfilm the lonesome dove met een hart van goud.
Gus from okalalla.

56. Lammetjes tijd

Het is bijna zover, over twee weken begint het. In augustus is Rambo begonnen de schapen te dekken, en nu 150 dagen later zijn er, over twee weken, drie uitgerekend. We hebben er al twee weken 7 binnen staan. De laatste maand groeien de lammeren het hardst en hebben de ooien meer voer nodig. Doordat de lammeren meer plaats innemen in de buik, moet het voer dat erin gaat veel eiwit, proteïne bevatten. Zo kunnen we ze beter in de gaten houden en individueel voeren. Zodra ze een uier krijgen gaan ze naar de lammerengroep waar meer ruimte is en waar ze ook meer voer krijgen. Verder hebben we binnen een plek voor de drie jonge rammen. Deze zijn nu 8 maanden oud en springen al op iedere ooi die ze voor hun neus krijgen. Één ervan krijgt de baard in de keel. En ze krijgen alle drie hoorns. Dat is niet vanzelfsprekend, sommige niet. Ik vind het niet mooi, een ram zonder hoorns. Overdag gaat het hele koppel een paar uur op de wei. Zo’n drieënhalf uur later halen we ze weer naar binnen. De jongsten rennen en helemaal achteraan de superzware ooien die met hun buik kalm aan doen. En Rambo met z’n klokkenspel 😁. Net als vorige winter is het ook nu s’nachts weer erg koud. Nr 1 sluipmoordenaar hier onder lammeren is natuurlijk de kou. Vooral als ze s’nachts geboren worden en nat zijn is het zaak ze zo snel mogelijk de biest te laten drinken. Vorig jaar hadden we een paar ooien die voor het eerst een lam kregen. En dan rond bleven draaien als het lam probeerde te drinken. En dan is het echt om de paar uur uit bed om te checken en evt de ooi vast te houden. Verder heb ik 12 truitjes voor de lammeren. Zijn eigenlijk voor een hond maar dit gaat ook. Omdat we solarenergie hebben kunnen we geen hitte lamp ophangen. Dit verdoet al gauw 250watt per uur. En dan is de batterij zo leeg. Ook ivm brandgevaar vindt ik het een beetje eng. De ooi hoeft er maar tegenaan te lopen en het ding ligt in het stro. Kruiken heb ik hier niet kunnen vinden jammer genoeg. Zo’n rubber warmwaterzak zou ideaal zijn. Laatst schoot me te binnen, vroeger deden ze hete stenen in een stoof voor koude voeten. Nou platte stenen genoeg natuurlijk hier. Toen ik er een, een paar minuutjes op de hete as van de houtkachel legde, bleef hij 1.5 uur lekker warm. Kan geen kwaad, kan niet branden of lekken, ideaal. beetje stro erop. Voila warm plekje voor een lam. Vorig jaar wisten we niet wanneer de lammeren zouden komen omdat ze al drachtig waren toen we ze kochten. Toen is de eerste tweeling s’nachts doodgevroren omdat de ooi geen voortekenen had. Dat was zo erg om ze s’morgens te vinden. Toen hebben we 4 maanden gewaakt. Dus om en om om de 1.5 uur eruit om te kijken. Nu weet ik wanneer ze gedekt zijn dus das veel beter. Ik hoop dat we minstens één drieling krijgen, dat lijkt me zo leuk. Maar als het niet zo is is het ook goed, als het spul maar gezond is.

Vandaag 06/07/18 weer nieuws van Sabine ontvangen. Onze nummering loopt niet helemaal synchroon, maar het verhaal an sich moet compleet zijn. 

Hallo allemaal ik heb al een tijd niets meer geplaatst. Maar hierbij nr 63 t/m 73. Veel liefs en veel leesplezier. Groetjes Sabine Navajo Nation Canyon de Chelly ❤.

Seen by Sabine Vosmer at 11:03pm

63. Vreugde en verdriet

Vandaag niet zo’n mooi nieuws. Nadat we onze schapen en geiten naar buiten hadden gedaan bleef ons angora geitje girlie voor het hek staan drentelen. Ik had haar al een keer naar de kudde terug gejaagd omdat ik dacht dat ze terug naar de stal wou. Nou dat wilde ze ook. Ik dacht eerst dat ze moest poepen maar we zagen al gauw dat ze moest bevallen. Maar goed we schrokken ons kapot want zo vroeg hadden we niet verwacht. Onze billiegoat “snow” had eind november zijn antie-dek rokje uit gekregen dus midden april verwachten we kleine geitjes en nu nog niet. Ze ging liggen tussen de schapen en gauw tilde ik haar op naar een plekje waar ze rustig kon liggen. We zagen al gauw een stukje van de waterblaas en toen ze even later ging staan kwam het jong naar buiten. Maar het was bij lange na niet volgroeid. Het had geen haar en het was echt nog een foetus met hele kleine pootjes hoefjes enz. Het ergste vond ik dat het leefde. We zagen het hartje kloppen door de dunne huid en het bewoog. Het hartje bleef nog stug een paar minuten doorkloppen. Maar natuurlijk kon het nog niet ademen en was ten dode opgeschreven.. wat jammer! Ik had zo graag een jong van haar gehad. De moeder is een hele lieve rustige geit. Eergisteren hadden we al een horror bevalling van een van onze schapen. Na 1.5 uur persen gebeurde er niets en was het moederschaap al doodmoe van de inspanning. De waterblaas bleef gesloten en we zagen het lam bewegen. Het stak er maar een heel klein stukje uit. Ok we moesten dus ingrijpen. We braken de waterblaas en zagen de twee voorpootjes en het neusje van het lam. Dat was dus allemaal zo als het hoort te zijn. Het lam was zeer groot en verder dan halverwege kwam het niet. Ook niet toen we voorzichtig aan de pootjes trokken. Er was geen beweging in te krijgen. Toen Arnold er met zijn hand inging bleek het lam zeer grote heupen te hebben die wijdstonden als een kikker. Met de achterpoten naar voren in plaats van naar achteren. Daardoor zat het vast in het bekken van de moeder. En bleek het de heupen achter het bekken te hebben. Uiteindelijk na een enorm gedoe kregen we het lam eruit. Moederschaap was zo moe en in shock dat ze het lam niet echt wilde drooglikken. Die lag daar dus een uur later nog nat en koud. Dus ik het lammetje mee naar binnen in een handdoek. Warme lucht van de fohn erop. Het had de hele tijd het tongetje aan de zijkant van zijn bekje eruit. En daardoor kon hij dus niet goed bij de moeder drinken. Arnold en ik om de drie uur uit bed om de moeder te melken en het lammetje te laten drinken. Dat ging een dag en een nacht heel goed totdat het ineens niet meer drinken wou. En een paar uur later gewoon dood ging. En hoewel ik weet dat hoort erbij als je schaapsherder bent. Ze redden het niet allemaal. Baal ik als een stekker. Vraag ik mij af of we het anders hadden moeten of kunnen doen. Deze dingen maken ons hopelijk meer ervaren maar erg vind ik het wel. De rest doet het allemaal super. De moeders zijn geweldig lief voor de lammeren. Een watje ben ik.
We brengen ze naar een stukje afgelegen land waar arnold ze terug geeft aan de great spirit. Met een paar woorden om ze op hun reis te vergezellen. Zodat zoals hij zegt ze in een ander leven terug kunnen komen in een gezond lichaam.

64. Storm

Dat het hier enorm tekeer kan gaan wist ik al, maar dat dit nog veel erger kan, dat wist ik dus niet.
Afgelopen donderdag begon het s’morgens vroeg al hard te waaien. Was het twee dagen ervoor nog 28 graden. Nu stond de thermometer op 10 graden celsius. De wind kwam uit het zuiden en het was onmogelijk om de schapen buiten hooi te voeren. Alles waaide gewoon de omheining uit. Meestal komt de koude wind uit het noorden, van de bergen in Colorado. Dus de noordkant van de schuur en waar de dieren staan hebben we wind dicht gemaakt. Doordat het hier door de weinige regenval erg droog is, krijg je enorme zand stormen als het waait. Waardoor de lucht zich ophoopt met zandwolken. Ik was die dag alleen thuis en de wind wakkert in de middag aan tot een storm. Binnen in de cabin is het geraas buiten te horen. De schapen staan allemaal beschut onder de overkapping. Shane mijn paard staat met zijn kont tegen de wind in en gaat voor Gus de ezel staan. Terwijl ik hout in de kachel doe meen ik een van onze schapen te horen. Boven het gebulder van de wind uit. Als ik uit het raam kijk zie ik tot mijn grote schrik dat het linkerhek voor de helft is losgerukt en de schapen rennen met zijn allen de wijde wereld in. Snel trek ik mijn jas en laarzen aan en met alle macht probeer ik het hek dicht te drukken. Met mijn voet en lijf er tegenaan kan ik snel een strotouw er om heen knopen. In mijn ooghoek zie ik een paar lammeren worstelen met de wind. Mijn ogen, mond en haar zitten al vol zand. Met een emmertje voer probeer ik ze te lokken maar door de wind horen ze mijn stem niet. Met de wind in de rug sprint ik om ze heen en het lukt om de helft mee naar binnen te lokken. Het zand knarst tussen mijn tanden. Na een dik half uur is ook de andere helft binnen. Tegen de wind inlopen is bijna niet te doen. Ik parkeer onze grote truck aan de zuidkant om zo enigzins de wind te breken. Als ik met een grote houten plaat de geiten wil afschermen, vliegt ie zo mijn handen uit de lucht in. De dag erna zit alles vol zand. De grote waterbakken, en alles wat net een beetje aan groen uitloopt ligt onder een laag zand. Ook in huis waait het fijne zand door ieder miniscuul spleetje. Dus ik vond dit al heel heftig.
Gisteren zaten Arnold en ik in de truck onderweg naar huis, toen we ineens een soort alarmtoon op de radio hoorden. Het bleek een weeralarm voor morgen te zijn. Vandaag waait het weer enorm, maar nu komt er storm aan. Ook weer uit het zuidwesten. En ik ben weer alleen thuis. Arnold is werken. Tussen 17 uur en 21 uur s’avonds bereikt de wind snelheden boven de 65 mijl per uur. Ik denk zo’n windkracht 10 in Nederland. Boven de 60 is al genoeg om schade aan gebouwen aan te richten. Omdat er niets ( geen gebouwen, bomen of iets dergelijks) de wind breekt, bereikt het zijn volle kracht. De man op de radio spreekt over vehicles airborn. In mijn gedachten zie ik auto’s bomen, onze cabin met alle schapen en geiten de lucht in vliegen. Op de terugweg in de auto is het zicht al minimaal door al het zand. Thuis aangekomen maken we de zuidkant winddicht. De geiten staan beschut. Shane staat uit de wind. Ik vond het toen wat overdreven toen Arnold en ik onze schuur bouwden. De enorme eiken boomstammen diep in de grond. Met zware stormankers vastgemaakt. Duimdikke schroeven in plaats van spijkers. Ach ja toen wist ik nog niets van het weer hier.. Dus nu is het wachten op wat komen gaat. Binnen heb ik hamer spijkers, touw en brandhout. In geval dat er iets loswaait. Arnold is vanavond om half acht thuis. Dus tot dan moet ik het zelf zien te redden. Ik ben niet bang..alleen bezorgd om onze dieren.

65. Arnold’s job

Het is gelukt! Arnold heeft een baan. We kunnen nu hopelijk een periode van zwoegen, zweten, zorgen maken achter ons laten. Want we hebben het soms enorm moeilijk gehad. Want hoe je het ook wend of keert, de beesten eten een boel op. En ook al hebben we geen rekeningen, we kunnen niet van de wind leven. Door heel inventief te zijn, enorm hard te werken hebben we deze periode overleefd.
We waren zelfs aan het solliciteren voor een ranch job 300 mijl verderop. Gek genoeg werden we meteen als koppel uitgenodigd om te komen bij zo’n 5 sollicitaties. Met Arnolds koeien verstand. Handigheid met zwaar materieel. En ik met mijn paardenachtergrond en talen ( Nederlands, Duits en Engels). Vonden ze ons uitermate geschikt voor afgelegen ranches waar een bed en breakfast is of waar trektochten geboekt kunnen worden. Dit zou dan inhouden dat we het grootste deel van onze dieren zouden moeten verkopen. We zouden dan moeten verhuizen. Maar goed 300 mijl met de truck kost ook een paar duiten. En dat konden we dus vaak niet betalen. De keer dat we wel zouden gaan belde die man af omdat hij al iemand had gevonden. Alsof het zo moest zijn. Gelukkig vonden we in de supermarkt een advertentie waarbij ze op zoek waren naar een security officer. Alle supermarkt ketens hebben er een. Eveneens de fastfood restaurants. Door alle winkeldieven, dronkelappen, en mensen die bedelen hier in de rez, is dat geen overbodige luxe. Nu zijn banen zo schaars hier dat er enorm veel mensen op af komen. Maarrrr wie niet waagt, die niet wint. Brief verstuurd, er moesten drie aanbevelingsbrieven bij waar hij in het verleden gewerkt heeft. Zijn c.v. En een bewijs dat hij een volbloed indiaan is (echt waar). Hij mocht geen crimineel verleden hebben of ooit veroordeeld zijn geweest. Hij ging door de landelijke data base, o.a fbi en cia. Gelukkig heeft hij zijn hele leven nog maar 1 x een bekeuring gehad wegens te hard rijden. In tegenstelling tot ik in nederland…lol. Dus goed bevonden en hij mocht op cursus. Kreeg een uniform, badge en pet en werkt nu 40 uur bij de basha’s Navajo supermarkt. Nu nog even ploeteren tot zijn eerste check. En dan kunnen we het iets rustiger aandoen. We kunnen de schapen en de beste lammeren aanhouden. En ook wat leuke dingen doen. Wat vaker op stap. Uit eten enz. Dus echt enorm blij en dankbaar. En trots op Arnold. Ik blijf ondertussen thuis. Doe alles dat nodig is. Zorg voor de dieren. Maak de stallen schoon. Help baby geitjes op de wereld. Hand scheer de schapen.

66. Twee jaar USA

Eind juli ben ik hier al weer twee jaar. Wat vliegt de tijd.. twee jaar samen met Arnold. Als ik terug kijk op deze periode is mijn leven zo veranderd. En ik zelf denk ik ook. Van mijn werk in nederland als zuster naar een leven als rancher tussen de dieren in the Navajo nation. Ontzettend veel geleerd en ook afgeleerd. De werkdruk hier en het stressen is net zo heftig als je het zelf maakt. De omgeving de mensen en de mentaliteit is niet te vergelijken met nederland. De vrijheid en de wijdsheid van de omgeving blijf ik prachtig vinden. Het licht, de stilte het in de natuur zijn heerlijk, genieten van de schapen en geiten. Het plannen van de geboortes van de lammeren. Het geboren en ze te zien opgroeien. Laatst waren arnold en ik naar mensen toe die hun schapen geschoren moesten hebben. En alhoewel die dagelijks gevoerd werden, waren ze zo bang voor mensen dat ze bijna het hok uit sprongen. Nou die van ons moet je aan de kant duwen met schoonmaken en willen allemaal geknuffeld worden. Wij geen stress en onze dieren ook niet. Maar dit alles natuurlijk niet zonder Arnold. Wij zitten natuurlijk enorm bij elkaar op de lip. Nu hij 40 uur werkt is dat een stuk minder maar we zijn toch het liefst bij elkaar. We hebben nog steeds geen internet en tv. Dus ik heb genoeg tijd om na te denken. Plannen uit te denken. En ook de nodige zelfreflectie. Ik ben veel geduldiger geworden en leef meer in het nu. Aan het klimaat ben ik ook wat meer gewend. Doordat het hier zo warm is moet je noodgedwongen terugschakelen naar een lagere versnelling. Vorig jaar had ik het zwaar met de 39gr. Maar nu gaat dat al een stuk beter. Het is hier heet en droog en het heeft al heel lang niet geregend. De harde wind en het fijne stof maakt het leven er niet makkelijker op. Er zijn veel wilde broodmagere paarden die dagelijks bij ons water komen drinken. Mijlenver is er geen water meer. De poelen staan droog en er is geen vegetatie. Er groeit gewoon niets. Daarom blijven onze dieren in de corals en worden drie maal per dag gevoerd en hebben volop water. 1 x per week rijden we met de grote truck naar de windmolen waar een groot waterbassin volgepompt wordt met water. We halen dan zo’n 550 gallon ( 2200 liter water). Daar kunnen we 1 week mee. Dit water is alleen gesckikt voor dieren. Ons eigen water halen bij het chapterhouse in Chinle. De indianen bidden voor water. De dieren sterven hier. Er zijn broodmagere merries met veulentjes. Hartverscheurend.

Wij vullen altijd de waterbakken voor die paarden, ik heb nu 2 paarden die smorgens en savonds precies om voertijd hier komen. Een hoogdrachtige merrie en een hengstje. De merrie is vreselijk mager. Waarbij de heupbotten uitsteken en je de ruggegraat kunt zien. Gisteren zag ik het veulen bewegen in de buik. En vanmorgen mocht ik haar voor het eerst met een lang uitgestoken arm op de hals aanraken. Arnold zegt ook..voer ze maar wat hooi. Fijn, hij denkt er precies zo over als ik. Ik zag van de week de fotos en de discussie over het uitgezette “wild’ bij de Loosdrechtse plassen in Nederland op facebook. Ik voelde de wanhoop en de ontzetting van mensen op de situatie daar. Het is hier nog vele malen erger.
Twee weken geleden hebben ze 200 dode paarden gevonden die vast kwamen te zitten in de klei bij een bijna droge waterpoel en die zo verzwakt waren dat ze er niet meer uit konden komen. 200! Verschrikkelijk hoe is dat mogelijk dat niemand daar aan de bel heeft getrokken. Onbegrijpelijk vind ik dat. Of mensen die alleen voor zichzelf water halen en dan niet even de waterbak vullen met ( gratis) water. En dan de wilde paarden weg jagen. Niet iedereen is gelukkig zo..
Ze zijn van de week begonnen met de paarden vangen zodat ze verkocht of geslacht kunnen worden. En echt ik denk dat ze beter af zijn.

67. Wolletje

Als je ze ziet sjokken met het hoofd naar beneden op hun zoektocht naar water.
Eind juni begint het monsoon seizoen. Dus hopelijk krijgen we regen. Tot daar blijf ik gewoon mijn gasten voeren en water geven.
Voor mij een kleine moeite. Als het veulentje geboren wordt genieten we daar ook weer enorm van toch?
Vorige week hebben we de wol van onze schapen verkocht. Ik heb ze zelf allemaal op onze ram na ( die krijg ik met z’n 175 kilo niet op de zij) met de hand geschoren. Doordat Arnold werkte moest ik het noodgedwongen zelf doen. Niet met een electrisch scheerapparaat maar met een soort grote schaar speciaal voor dat doel. Vorig jaar hebben we de wol hier op het reservaat verkocht en toen kregen we een schooiersprijs. Toen ik het nazocht was de prijs die we kregen veel te laag. Dus nu moest dat anders en gingen we naar een bedrijf in New Mexico zon 130 mijl bij ons vandaan. Ik had de wol uitgezocht en alles zo schoon mogelijk gesorteerd. De man die de wol op het bedrijf controleerde en selecteerde bleek voor die gelegenheid uit New Zealand te zijn gekomen. Hij had daar een bedrijf met 7000 schapen en begroete mij met hello mate! Ik kon hem mooi van alles vragen. Tot mijn grote blijdschap werd onze wol geselecteerd als excellent quality. En bracht het 2.5 keer zoveel op als bij die rez-mafiosi vorig jaar. Ook kreeg ik tips waar ik wat mee kan. En ben weer veel wijzer geworden. Aldoende leert men.
Toen we laatst in Gallup waren zijn we bij de Walmart geweest boodschappen halen. Leuk detail is dat de Walmart ook s’nachts open is en de hele week, altijd dus. Vind ik zo’n gek idee, wie gaat er nu s’nachts boodschappen halen? Lol nou ja wel handig dus. Maar goed aangezien er geen alcohol op de reservation te verkrijgen is maar wel bij de Walmart in New Mexico dachten Arnold en ik. we nemen een biertje mee voor vanavond. Hadden we beiden zin in en het was ook al meer dan een jaar geleden sinds onze laatste. Dus een Amerikaans bier meegenomen, Bud light stond erop. Volgens Arnold iets meer alcohol dan een Heineken. Helaas geen Grolsch (blijf een tukker) verkrijgbaar. Meegesmokkeld onder de zitting van de auto naar huis. Na 2 slokkies trok het me al in de benen. En na 1.5 blikje had ik al genoeg gehad. De volgende dag had ik enorme koppijn. En het gevoel alsof ik enorm gezopen had.
Hahaaa niks meer gewend. De keer ervoor was toen Maureen mijn vriendin uit Nederland hier op bezoek was. Toen hebben we ook Heineken bier bij de Walmart gekocht.
Gegierd hebben we van het lachen. Heerlijk en bijzonder, twee Twentse meiden en een Heineken drinkende indiaan midden in Canyon de Chelly in Arizona.
In het pikkedonker naar ons buiten toilet lopen al slap van het lachen was nog een hele toer.
Omdat Arnold het even daarvoor over shiftshapers ( eng verhaal) had gehad en hij zei buiten een donkere schaduw te hebben gezien, moest ik mee met Maureen. En als je een Nederlands toilet gewend bent is ons huuske natuurlijk op zich al een hele belevenis. Daar denk ik nog vaak met een lach aan terug.

68. Arnold en ik

Mensen vragen mij vaak “en? Hoe gaat het? nog steeds gelukkig en verliefd daar”
Alsof ze verwachten dat het na ruim 2.5 jaar vast minder zal zijn. Of dat ik nu wel klaar ben met ranchje spelen. Zo’n gevoel krijg ik dan. Of dat ze het eigenlijk toch maar een rare beslissing vonden. Een bevlieging. Gewoon een verliefdheid of vlucht uit mijn oude leven.
Maar dit was en is natuurlijk verre van een gewone verliefdheid. De bliksem sloeg in en wij beiden wisten meteen dat dit veel dieper ging dan een gewone verliefdheid en dat ons hele leven op de kop stond. Er niets meer belangrijk was en alles in het teken stond om maar samen te kunnen zijn. En niets meer hetzelfde zou zijn. Nu 2.5 jaar later is daarin niks veranderd. We zijn als twee magneten. En alhoewel we elkaar loslaten. Absoluut niet plakkerig zijn, zijn we het liefst samen, en horen bij elkaar.
Natuurlijk waren er cultuurverschillen. Ik bedoel hij is een traditionele navajo indiaan en ik een verpleegster uit Almelo twente. Hoe verzin je het, maar ook in hoe we beiden tegen dingen aankijken. Onze normen en waarden. In grote lijnen vonden we dezelfde dingen belangrijk. Vaak bleek hij een hypothetische vraag van mij letterlijk op te vatten. Snapte hij mijn gezegdes niet. Soms legde hij dingen in het Engels verkeerd uit waar ik dan als een bok op de haverkist meteen op dook. Of hij nam dingen letterlijk. Dan zei ik bijvoorbeeld, hoe laat wil je warm eten? Dan zei hij; oh maakt niet uit ik lust het ook koud hoor! Ik moest natuurlijk zeggen dinner! En we elkaar gewoon niet begrepen. De Navajo vrouwen hier regelen alles. Beslissen het meeste. Dus Arnold moest echt wennen dat ik hem naar zijn mening vroeg. Aanvullingen of gewoon hoe hij over bepaalde zaken dacht. Zijn ouders leerden hem om geen weerwoord te hebben. Doen wat je gevraagd wordt. Niet tegensputteren want dan sloegen ze hem. Er werdt hem niet naar zijn mening, gevoelens, of ideëen gevraagd. Hij moest maar gewoon schapen hoeden en verder niet. Dus in het begin schoof hij mij iedere keer naar voren als er bijvoorbeeld iets gekocht moest worden. Of geregeld met de schapenverkoop. Nu weet hij dat ik zijn mening erg belangrijk vind en dat hij gelijkwaardig naast mij staat. Omdat hij en zijn ouders en eigenlijk iedereen hier hetzelfde deden als 100 jaar geleden. Onder het mom van..zo hebben wij dat altijd gedaan keek hij sceptisch naar alles wat ik deed en zei. Ook niet voor te stellen is dat hij eigenlijk pas sinds een paar jaar tv en internet heeft. Ik had het dan over dingen waar hij nog nooit van gehoord had, en eigenlijk ook huiverig tegenover stond.. Wat een boer niet kent dat eet hij niet om er maar even een nederlands gezegde in te gooien. Niet te vertalen trouwens, snappen ze hier niet..lol. En ik hoorde dan achteraf dat hij er niets van begreep wat ik allemaal zat te verkondigen. Arnold was erg bezig met een inhaalslag. Ik was daarintegen vaak veel te snel. Verwachte meteen een weder antwoord en gaf hem dan geen tijd om zaken te laten bezinken of tijd om over kwesties na te denken. Ik was al vaak bezig met vooruit lopen en plannen terwijl hij zich het eerst eigen moest maken. Dat gejaag en gehaast heb ik echt los moeten laten. Het meer op zijn beloop laten, geduldiger zijn. Dat heb ik wel geleerd.
Een leven zonder hem? Nee dat gaat niet. We hebben het supergoed en gezellig samen in ons knusse huisje. Onze liefde voor elkaar is bijna niet in woorden uit te drukken.
Dus ik kan met hart en ziel zeggen..ja ik ben nog steeds heel gelukkig. Ik heb mijn bestemming bereikt.

69. Droog

In februari hebben we een heel klein beetje sneeuw gehad. En sinsdien is er geen neerslag meer gevallen. Daarvoor was het ook al erg droog. Dus geen gras, vegetatie, bloemetjes die bloeien. Zelfs de cactussen bloeien niet. Nooit gedacht dat ik de regen in Holland zo zou gaan missen..
Wel stof, superfijn stof dat bij het minste geringste zuchtje wind omhoog dwarrelt. Door ieder miniscuul kiertje in huis doordringt. Iedere dag aan het eind van de dag komen er donkere wolken opzetten. In gedachten vraag ik om de regen te laten vallen..op ons land voor alle dieren die niets meer hebben. Maar zonder ook maar een drupje te laten vallen lossen ze gewoon weer op. Het is hier iedere dag 34 graden soms met een harde wind soms zonder een zuchtje wind. Een maal per week rijden we met onze grote truck naar de windmolen om water te halen. Normaal vullen we in een half uur onze water tanks. Zo’n 2200 liter water. Maar een paar dagen geleden na dagen windstilte was er bijna geen waterdruk
De windmolen pompt door middel van wind water diep uit de grond in een grote tank. Daar vandaan loopt een ondergrondse leiding naar een grote waterbak waar je je slang op aan kunt sluiten. De grote tank zorgt voor waterdruk. Zo kun je je vaten of tanks vullen. Daar kunnen we 1 week mee. Is het erg warm en drukkend dan is het een dag minder. Voordat we naar huis rijden vullen we de bak voor alle paarden die dorstig staan te wachten.
Water is leven daar stond ik nooit bij stil. Totdat het schaars word. Nu ben ik verwonderd als ik stromend water uit de kraan zie.
Thuis heb ik dat niet. Ik heb thuis ook een vat voor ons drinkwater. Ik heb dus ook geen gootsteen. Wij verspillen geen water. Hebben geen doorspoel toilet. Geen douche, geen vaatwasser en geen wasmachine. Ik maak water warm in mijn ketel voor afwas enz. We gaan 1x per 2 weken naar een wasserette in Chinle waar we voor zo’n 10 dollar onze was wassen en drogen. Voor het douchen heb ik een camping waterzak waar zo,n 10 liter water in gaat. Met dit weer warmt de zon het water op in twee uurtjes en douchen doe ik gewoon buiten..geen mens die me ziet.. en auto,s hoor ik van een paar mijl afstand aankomen. Er woont hier verder niemand. En Bennie en Spotty de honden slaan meteen aan als ze iets horen. Mijn vriendin in Nederland heeft sinds kort een jacuzzi in haar tuin. Toen dacht ik wel even, oooh wat heeeeerlijk. Lekker bubbelen met een muziekje en een glaasje rosé.
Maar goed dat is hier dus onmogelijk.
Ik heb ook weer een poging gedaan om groenten te verbouwen. (Vorig jaar had ik 4 maand oude worteltjes zo groot als een luciferpinnetje lol.) Met potgrond dit keer. Laag mest eronder en helemaal bovenop houtsnippers om de grond vochtig te houden. Helaas hebben mijn frisse stekjes een hele familie kangaroe muizen gevoed. Iedere nacht waren de stekjes spoorloos verdwenen. Ach nou ja die moeten ook leven. Het stikt trouwens van de hadedisjes die je nieuwsgierig aankijken als je op de wc zit. Razendsnel zijn ze. Verder veel vogeltjes bij de stal die een kloek kloek geluid maken en met zijn allen op een rijtje in de schaduw gaan zitten. Iedere dag komt er een kraaienpaar die een heel ander geluid maken dan wat ik gewend ben. Geen kraa kraa maar ook meer bloeb. Het bijkomend voordeel van heel droog weer is.. bijna geen vliegen. Nu hebben we sowiezo weinig vliegen omdat ik iedere dag de dierenverblijven schoonmaak. Maar nu helemaal niet. Ook geen muggen.
En doordat we weinig prairy dogs hebben ook weinig slangen. Er zijn helaas ook geen hummingbirds kolibries omdat er geen bloemen zijn. Vorig jaar had ik er wel 10 bij mijn veranda. Suikerwater drinken. Oh en ik heb sinds een week vier kuikentjes. Zo gezellig. Doordat ze nog zo klein zijn heb ik ze binnen in Bennies bench..Het zijn net parkietjes. Bennie wil heel graag kuikentjes snuffelen. En als ik zeg..waar zijn de kipjes? gaat hij ervoor staan. Toen ik nog in Nederland woonde zei Arnold; ” we gonna have sheep, cattle, goats and horses babe! And we take some chickies and some ducks. A simple life together with the woman I love, missie volbracht.

70. Fodder experiment

Wat is er nu lekkerder voor dieren dan sappig groen vers gras? Volgens mij niets. Gewoon de hele dag in de wei gras eten. Kop aan de grond al wandelend de buik vol eten. Hier in Arizona komt het lucerne hooi, hier noemen ze dat alfalfa, uit Colorado. Of rond Phoenix waar ze door het zachte klimaat het hele jaar door oogsten. Het mooiste hooi heeft fijne stengels en veel blaadjes. In tegenstelling tot holland, waar het meeste hooi geel is.. is het hier donkergroen. In twee a drie droogdagen gaat het in een baal met drie stro touwtjes en zo’n 60 kilo zwaar. Dit komt van geïrrigeerd land. In deze tijd van droogte variëerd de prijs van 15 ( slechte kwaliteit) tot 25 dollar per baal. Wij kopen liever goede dan slechte kwaliteit. Onze dieren eten samen met graan een baal per dag op. Alfalfa heeft zo’n 20 % eiwit. Nou reken maar uit hoeveel dat per maand kost. Normaal gaan onze dieren drie uur per dag op de wei. Maar nu is dat zandhappen. Ik las ergens iets over fodder en mijn interesse was meteen gewekt. Het is het spruiten van graan. Net als waterkers. Poepen ze bij graan soms hele korrels weer uit, met fodder wordt de hele plant opgegeten en verteerd inclusief de wortels. Ik besloot om tarwekorrels te gaan spruiten omdat dat voor mij goedkoop en makkelijk te krijgen is. Je weekt de korrels in water. Doet het in een bak. Zonder zand en voila..na 7 dagen fris groen foddergras van zo’n 15 cm lang. Twee maal per dag beetje water erop en groeien maar. Iedere dag 1 bak klaarzetten en iedere dag vers groenvoer. Uiteraard met voldoende hooi en graan ernaast. Ik ben er de hele week druk mee geweest. Iedere dag weken en watergeven. Ik verheugde me erop om s’avonds de eerste bak te kunnen voeren. Toen we gisteren na het boodschappen halen thuis kwamen hadden Shane mijn paard en Gus de ezel
alles opgegeten. Normaal komen ze nooit achter het huis… die vonden het erg lekker.
Het hele idee er achter is om de dieren vers gras te kunnen voeren. Buikvullend en makkelijk verteerbaar. Nog een weekje geduld. Nu achter slot en grendel lol.

71. Hightower

We zijn bijna 2 jaar geleden begonnen met 6 ooien en een ram.
Deze ooien hadden al lammeren gehad en waren al wat ouder. Ik weet nog goed dat ze in onze trailer moesten worden opgeladen en dat de man die ons hielp zei” schei uit zo bang te doen. Jullie worden voor de fok gebruikt en niet voor de slacht. Ze waren toen allemaal drachtig. Deze 6 schapen hebben ons in twee jaar tijd 18 lammeren gegeven. Waarvan we de beste lammeren aangehouden hebben die aankomende herfst voor het eerst gedekt worden..
Maureen, 007, Hightower, Snotty, Lollie en Pop. Supergoede lieve moeders.
Toen ik aan het voeren was zag ik hightower liggend eten. Ze heeft die naam omdat ze zo groot is. Ik dacht dat ze uitgegleden was of onderste boven gelopen. Ik hielp haar overeind maar vond het toch raar. S’avonds vond ik haar weer liggend en kon ze bijna niet overeind komen. Ik bracht haar naar binnen met voer en water binnen handbereik.
Haar lam was gelukkig al zelfstandig met eten. Nadat ik haar peniciline, extra calcium en elektrolyten had gegeven liet ik haar bijkomen. Maar ze stond niet meer op. Ze wou ook niet meer graag eten. Alleen tomaatjes en een beetje hooi. Van alles geprobeerd. Na een paar dagen was het nog hetzelfde. Ik hielp haar opstaan voor de bloed doorstroming maar voelde dat ze geen kracht meer in de poten had. Nog later hielp ik haar om de drie uur op de andere zij en wreef haar poten. Tja wat nu.. met een oud ziek schaap over de hobbel de bobbel weg 2 uur van de dichtsbijzijnde dierenarts die wellicht hetzelfde zou doen als wat ik al deed. En nog maar niet te spreken over de rekening ze je hier schrijven. Mijn Navajo buren kwamen kijken hoe het met het schaap ging en toen ik moest huilen huilden ze beide met me mee. Mijn buurman bidde hardop voor haar in het Navajo. En we hebben haar bedankt voor de lammeren die ze ons gegeven heeft.. Zo lief. Nou s’avonds kwamen we tot het besluit om haar leven te beëindigen en haar meer leed te besparen. Maar hoe dan? Stom genoeg hadden we geen kogels meer in ons geweer. Ik zei; kun je het niet zo doen als in the walking dead, gewoon een mes achter in de kop, maar goed dat lukt natuurlijk alleen in de film.
Dus Arnold zou haar de keel doorsnijden en had mij verzekerd dat ze er niets van zou merken. Niet in de stal maar een eind verderop. Nou ja dacht ik..dan moet ze nog achterin de truck..helemaal bang. Ineens schoot me te binnen. Ik had nog slaaptabletjes van Miesje mijn kat. Die had de dierenarts voorgeschreven voor haar vliegreis twee jaar geleden. Nou miesje weegt denk ik 5 kilo en hightower 75. Als miesje miauwt is het net een luchtalarm en dat leek me geen goed idee in het vliegtuig, vandaar die tabletjes. Die sliep trouwens bijna de hele vlucht zonder tabletjes. De hele strip dan maar. Opgelost in water. In een spuitje in de bek gedaan. Afwachtend totdat ze zou gaan slapen en er niets van zou merken. Toen we 45 minuten later gingen kijken was ze gewoon ingeslapen en dood. Tjee wat een rommel zeg die slaaptabletten. Maar we waren beide zo opgelucht. Hightower hoefde niet meer te lijden. En gelukkig hoefde Arnold niet actief in te grijpen. Het schaap heeft er niets van gemerkt. Mijn buurvrouw had later gedroomd dat ze hightower had gezien een kilometer ten noorden van ons huis. Arnold had haar inderdaad daar heen gebracht en dat ze daar stond met de hele mond vol gras en boterbloemen. Thank you Hightower for everything you gave to us, we take care of your lamb ❤

72. Rozengeur en manenschijn

Tuurlijk niet. Het is soms verrekte moeilijk.
Het compleet negeren van problemen in de hoop dat het zichzelf oplost. Wat Navajo eigen is vind ik hartstikke moeilijk. Er wordt niets uitgepraat. Er wordt eigenlijk helemaal niet gepraat. Nou ja als je roddelen niet tot gesprekken rekent dan. Er word hier niet over gevoelens gesproken maar meer in de derde persoon. Je hoort hier niet je mening te verkondigen. Als ouderen spreken moet iedereen eerbiedig luisteren ook al is het een zwamverhaal en hoort diegene zichzelf het liefst praten. Ik was laatst bij een vergadering hier in het plaatselijke gemeentehuis waarbij er een man ieder onderwerp aangreep om een ellenlange speech te houden over hoe zwaar hij het wel niet had. Terwijl ik het op een gegeven ogenblik genant vond werd hem
Al die tijd gewoon toegestaan, en werdt er geduldig naar hem geluisterd! Er werd trouwens niet op ingegaan hoor. Het was een eenzijdig gesprek. Laten we elkaar vooral nergens mee confronteren. Ze krijgen ook niets van de grond. Het is een grote organisatorische puinhoop van miscommunicaties tot weg geraakte documenten. Mafia taferelen in de chapterhouses waarbij banen gecreërd worden voor familie. Prijsafspraken. Managers die bezopen met het hoofd op de bureautafel slapen enz. De navajo presidents dochter die dronken een ongeluk veroorzaakt terwijl ze de campagne ” don’t drink and drive’ leidt. En niet op non-actief wordt gezet. En er pas na protest van de bevolking enkele sancties volgen. Een naamsverandering op een document duurt minstens 2 jaar waarbij je vooral aardig tegen de bureauklerk moet blijven omdat je anders niets meer gedaan krijgt. De wereld op zijn kop. Ik vind dat je zo iemand op zijn minst over het bureau moet trekken bij wijze van spreken.
Veteranen die vinden dat ze heilig verklaard moeten worden. De voeten gekust en zich vooral niet aan regels te hoeven houden die voorbestemd zijn voor het voetvolk. Veteranen die de supermarkt binnengaan met een Yorkshire terrïer op de arm en dan zeggen dat het een therapy dog is. En als men ze vertelt dat een hond echt niet is toegestaan en of ze daar dan een bewijs voor hebben, beginnen te schreeuwen hoeveel mensen ze wel niet de hersens uit de kop hebben geschoten. I am a veteran!
En zoveel alcoholisten. Nee geen paar glaasjes voor de gezelligheid. Maar wodka. Spuitbussen haarlak. Toilet aria alles waar alcohol in zit wordt aan de mond gezet. Van jong tot oud mannen en vrouwen. Vrouwen die naar poep ruiken. Coma zuipers.
En dan denk ik met weemoed terug naar Nederland. Waar het ook absoluut niet altijd pais en vree is. Maar waar mensen in ieder geval wel hun werk doen. Er sociale omgangsregels heersen. Er consequenties zijn als je diezelde regels overschrijdt. Je toch in ieder geval op je vrienden kunt vertrouwen. Soms denk ik dan, shit zeg!
Want ik kan niet mijn eigen normen en waarden allemaal overboord gooien. Want ook al vind ik dingen gewoon niet kunnen. Ik kan er helemaal niets mee. Enorm frustrerend. Hoe vaak ik wel niet denk; dat doe je toch niet? Dat kan toch niet? Hoe kun je een ander dit aandoen. Ben ik de alïen van planeet Holland. Van ver hier vandaan over de oceaan waar alle witte alïens wonen in hun stenen huizen met groen gras. Ja dat mis ik, gelijk gestemden. Mensen die ik niets hoef uit te leggen. Die dit begrijpen. Die mij begrijpen. Want zeg nou zelf, je moet toch soms dingen uitpraten. Je moet toch gewoon kunnen vertellen wat je bezighoudt. Of als iets je niet aanstaat. Hier zie je de mensen nooit weer als je dat doet. Zelfs bij een heel klein beetje kritiek. Een heel klein beetje diepgang dan? Nee? Ook niet? Over het weer? Ja maar das altijd hetzelfde hier ok doei dan maar. Ja tot de volgende keer.

73. Vergeetachtig

De meest irritante liedjes komen in mijn hoofd naar boven als ik aan het werk ben.
Van een kloddertje roze hieeeer tot alle duiven op de dam tralala lie tralalala. Mi-hisssss-iii-sippieeeee ma ma ma maaaa ma baker. Verankerd in mijn geheugen. Terwijl ik al heel veel namen van mensen in Nl enz vergeten ben. Dan denk ik verrek hoe heet die ook al weer. Vanochtend dacht ik aan de schoenwinkel Scapino en kon niet meer op die naam komen. Maar ook hier weet ik heel veel dingen nog niet. Zoals bv auto merken en types herkennen. Heel vaak geen idee wat of hoe de auto eruit ziet. Dan hebben ze het over een Chevy Spark, en dan heb ik geen idee hoe het ding eruit ziet. Ook heel vaak baal ik dat ik net niet gevat genoeg ben in een gesprek. In Nederland was ik snel, gevat en adrem. Terwijl ik hier in het engels vaak snel een ander woord moet vinden als ik de vertaling van iets niet weet. Vooral de wat meer technische of medische termen zijn moeilijk. Als het niet lukt heb ik vaak het gevoel dat ik dommer overkom dan ik ben. Maar goed aan de andere kant, als ik hier begin over kunstmatige inseminatie, hormoonsponzen, stimuleren van de eisprong kijken ze me aan alsof ik van de maan kom. Kunstmatige insiminatie doet hier trouwens niemand. Hier huren ze een stier van de Navajo tribe voor twee of drie maanden. Kost toch 1000 dollar en ze moeten het beest ook zolang voeren. Terwijl een rietje sperma van een top stier tussen de 15 en 30 dollar per koe kost. Misschien moet ik maar eens zo’n cursus gaan volgen. Ga ik gewoon koeien bevruchten..lol Net als dokter Pol. Tot aan de schouder erin. Laatst hoorde ik in de supermarkt ineens Nederlands. Het was een gezin die met hun dochter op vakantie waren. Totaal onverwachts natuurlijk. En ik moest ineens omschakelen met praten. En het kwam er niet zo aanstellerig half Amerikaans uit als bv Jan de Bont, maar ik was er zelf nog het meest verbaasd over hoe ik klonk. Wel superrrrleuk gewoon even lekker kletsen.. gezellig!
Er moest alleen nog een bakkie koffie bij met een stroopwafel. Hahaaa
Dutch applepie Dutch stovetop alles wat Dutch is is ineens super interessant. Dutch people zijn allemaal leuk😂. Ach das natuurlijk flauwekul. Ik mis al een heleboel. Hoor geen roddels meer. Ken veel nieuwe artiesten niet. Wist niet dat harry getrouwd was enz. Ook het voorvalletje met Patricia Paay heb ik gemist. Geen idee van de nieuwste muziek of wie er in de top 40 staat.
Ik woon er ook niet meer. Das het logische gevolg. Mijn naam Sabine Vosmer kunnen ze hier niet uitspreken. Ze zeggen dan Sabina Wosmee. Dus ze noemen mij sabeen. Ik heet nu ook Tracey, stuk makkelijker.
Hier heten ze.. Begay. Bia. Claw. Yazzie. Shorty of bah van de achternaam. Arnolds oma heette bidgee bah. Spreek je uit als bitchie! 😂
Dus Sabine Shorty terwijl ik 1.80 ben lol gelukkig niet.
Of Sabine Bah. Bah is trouwens brood in dinéh. Sabine Claw had ik wel stoer gevonden maar ben het blijst met Tracey. Voor vrienden Sabi, sab, sappie, sabbel, of sabje. Arnold noemt me altijd sweety of babe
Hier noemt iedereen Arnold.. Arnol zonder de d. Ze zeggen ook lef in plaats van left. Of fas in plaats van fast. Ze spreken nooit de t of d uit. Als ze iets aan willen duiden of wijzen doen ze dat met een hoofdbeweging en getuite lippen.. zo grappig. En echt iedereen doet dat, er wordt niet met de vinger gewezen. Als je vraagt waar iemand woont zeggen ze..10 miles north of the turtlerock. Of behind the flatrock wash.. oooh ja daar🙃
Grappig he in plaats van straatnamen. De zandwegen hebben hier een nummer bv. E27
Ła’ na’ alkid doo bik’i’ diishtįįh da dinéh bikéya
Sometimes I don’t understand Navajo people